1 January 2007 in Recensie
Gisteren werd weer eens duidelijk waarom Lebbis en Jansen eigenlijk nooit echt de eindejaarsconference mochten verzorgen. Die was namelijk altijd weggelegd voor Freek of Youp. Als Lebbis en Jansen al als backup mochten functioneren, dan werd hun show uitgezonden rond de kerst. De Vara durfde het blijkbaar nooit aan om het op oudjaar te doen. Dat deze angst terecht was, bewees het duo gisteren met een verschrikkelijk matig optreden. Read more…
16 December 2006 in Recensie
Dit is wat de New York Times er van vindt.
16 November 2006 in Recensie
We schrijven 1917, een militair hospitaal ergens in Vlaanderen. Drie dolende zielen delen een uitzichtloos bestaan en blijven op de been dankzij hun fragiele vriendschap. Niemandsverdriet is de nieuwste voorstelling van Toneelgroep Oostpool en wordt op indrukwekkende wijze op locatie gespeeld in de Menno van Coehoornkazerne in Arnhem. Read more…
19 October 2006 in Recensie
The insanity and lack of depth of modern life due to social media (or technology). It’s the theme of the new Boom Chicago show: Me, Myspace and iPod. For those of you without a life who haven’t heard of Boom Chicago: it’s an American comedy crew, based in Amsterdam, in the always ‘gezellige‘ Leidseplein Theatre. The crew mix scripted theatre, improvisation, videoclips and live cams. It’s fast and dynamic. Read more…
25 September 2006 in Recensie
Regisseur Han Römer (ja, familie van) werd door het boek ‘Grensgevallen’ dermate geraakt, dat hij op er toneel iets mee wilde doen. Bij Oostpool maakte hij er daarom de gelijknamige voorstelling over, waarin hij inspirerende chaos tegenover de gevestigde orde zet. Grensgevallen ging op 23 september in Huize Oostpool in première en Zoranet was daar natuurlijk bij. Read more…
31 July 2006 in Recensie
Another glorious adventure to get ourselves Scrummed. Again a trip to a desolated place where hotels operate without rules, people speak an ancient language and taxi drivers have no clue about GPS trafic information systems or what roadmaps can do. Indeed peepers, we went off Scrumming in Fryslan, the part of Holland so pure and old that the European Union only give ‘m subsidies for innovation instead of preservation: De Veenhoop.
Read more…
23 July 2006 in Recensie
A beach happening without a beach, in the middle of nowhere. Locals with funny accents, Technotronic back from the grave, an overactive groupy, a bass player wearing FatBoy’s shoes and a leadsinger in a skirt blowing fire before driving 1400 kms to Spain for a 4 day holiday. You guessed it folks, the best kept secret of the North West of Holland: the Mega Beach Happening, a festival in a place so hidden they give you three pointers for your GPS to find it: Vooroever Wevershoof / Andijk.
Read more…
19 April 2006 in Recensie
In 1835 schreef de beroemde Russische schrijver Gogol het ‘Dagboek van een gek’, een korte maar zware novelle over een ambtenaar die de waanzin in gedreven wordt door onbeantwoorde liefde. Op toneel vertaalt acteur Peter Faber het verhaal naar een monoloog van ruim een uur, met een slot dat de rillingen over je lijf doet lopen. Het is een indrukwekkende sneltrein die vertrekt nog voordat iedereen zit.
Meer.
25 March 2006 in Recensie
We nemen één van Shakespeare’s meest geliefde komedies, trekken het thema naar het nu, hangen er een gerennomeerd gezelschap omheen met grote namen en gaan met een imposant decor op tour door de grote zalen. Resultaat: goede recensies en dus volle zalen.
De praktijk gisteren in Odeon in Zwolle: een trage voorstelling die schittert door slaapverwekkendheid en met een vlakheid gelijk aan die van de flevopolder. Echte humoristische momenten zijn op één hand te tellen en karakters kennen nul diepgang. Tragisch hoogtepunt is de manier waarop Paul de Leeuw invulling geeft aan de alcolist Tobias (Tob in deze voorstelling).
Het stuk kent op 2/3 een pauze en daarmee verdwijnt ook het laatste beetje niveau. Als je tot op dat moment nog een beetje genoten hebt, kies dan vooral het hazepad om een acceptabele herinnering overeind te houden.
Hoogtepunten? Carice van Houten schittert als Viola en Jappe Claes zet een zeer goede kamermeester neer. Oh, en dan zijn er natuurlijk de borsten van Olivia (Saskia Temmink).
Pfff, het zit me dit jaar niet mee met Shakespeare :)
28 February 2006 in Recensie
Het is het thema van de voorstelling Hamlet & Getrude, gemaakt door The Glasshouse. Volgens de folder een heroïsch en hilarisch gevecht tussen beeldend kunstenaar Cees Krijnen, zijn loyaliteit aan zijn moeder en het grote verraad.
In werkelijkheid kijk je naar een stuk waarin Krijnen zichzelf speelt. Dat doet hij zeker niet onaardig, waardoor het nu en dan best leuk is. Zeker omdat zijn geïmproviseer zijn medespelers meerdere malen echt van hun stuk brengt. Zijn persoonlijkheid heeft echter te weinig diepgang om leuk te blijven. Reeds in het nagesprek kwam hij mijn strot uit.
Ook zijn medespelers maken de show niet. Zijn (echte) moeder heeft serieus problemen om op toneel over te komen. Teksten komen er niet goed uit en ze is bij vlagen zoekende naar de juiste houding. Psycholoog van Tilburg blijkt in het dagelijks leven … Psycholoog. Laten we hopen dat hij dat beter doet dan acteren.
Rest mij invulling te geven aan het thema van de voorstelling: wat is wijsheid? Wat dacht je van die Euro 12,- per kaartje in de knip te houden, of die uit te geven aan een goed glas bier in een bruin café en dan gewoon een gesprek beginnen met de figuur op die andere kruk.
25 February 2006 in Recensie
Gisteren met Zoranet naar Brel 2 (van Oostpool) geweest in schouwburg Odeon, Zwolle. Eerder zag ik de voorstelling al tijdens de premiere in de schouwburg van Arnhem. Toen acteerde Willems op gave manier Brel, ondanks de enorme afmetingen van de zaal.
Odeon is de helft kleiner dan de schouwburg van Arnhem en dat merk je: Brel 2 is in zo’n kleine zaal nog intenser en maakt serieus meer indruk.
24 February 2006 in Recensie
De Kit Kat Klub om precies te zijn en dan hebben we het inderdaad over de musical Cabaret in Carré. Het is de transitie van het losbandige Berlijn, waar het altijd feest is, naar een stad die te maken krijgt met de keiharde realiteit van dat moment: de opkomst van de Nazi’s.
Nederlands mooiste toneelzaal is voor de gelegenheid volledig omgebouwd tot nachtclub. Niet de bekende rijen stoelen, maar losse tafeltjes met rode lampjes. Het exotisch geklede bedienend personeel maakt het plaatje af.
Cabaret is een grote voorstelling uit de Van den Ende stal. Dat betekent dus dat er kosten noch moeite zijn gespaard om het af te maken. De line up is volgens traditioneel Van den Ende recept: een aantal grote namen (Pia Douwes, Anne-Wil Blankers), een bijzondere keuze (Chris Tates als Bradshaw) en veel jong talent. De show is zeer dynamisch waarbij de Emcee (Ara Halici) je meeneemt van stuk naar stuk.
De voorstelling kent veel zang en dans van schaars geklede dames (het is een nachtclub, weet je nog!), waarbij ook de orkestbezetting lekker meedoet. De show is groots en dat geldt dan met name voor muziek, spel, dans en verlichting. Qua zang valt het tegen. Blankers is geen zangeres, bij Tates merk je dat het zijn eerste musical is en ook Douwes haalt haar niveau niet. Het ijzersterke optreden van Halici doet je dat echter snel vergeten. Daarbij geholpen door de hele entourage die echt super is.
We hadden een geweldige avond, die begon met dinner op de 4e verdieping van Carré (uitkijkend over Amsterdam) en naadloos doorliep in de voorstelling. Dank je wel Zoranet!
18 February 2006 in Recensie
17 februari waren we bij “Een veeg teken”, een voorstelling van Hetty Heyting, schouwburg Odeon (Zwolle). Het is haar derde soloprogramma en op basis van eerdere bezoeken (met name “Van mij mag het”), waren onze verwachtingen hoog gespannen. Niet altijd een prettige situatie, want het afbreukrisico is dan aanzienlijk. Met als gevolg dat je dus in de pauze vertrekt.
Dat was hier zeker niet het geval, want ze zette een dijk van een show neer. Ik denk dat ik zonder dollen kan zeggen dat het één van de beste voorstellingen is die ik de afgelopen vijf jaar heb gezien. Ja, zo goed.
Hetty Heyting gunt ons een blik in haar ziel. De thematiek is geweldig, de humor fantastisch en dan die liedjes… oef. En gedurende drie seconden galmde het “kloddertje roze hier” van Tante Til door het decor. Even die mooie knipoog naar het verleden.
Zo schreef ik het indertijd op voor ‘Theater Centraal’:
Oprechte speurtocht naar het grote genieten
20 februari 2006 – Recensie door Roy van Veen
In haar programma ‘Een veeg teken’ duikt Hetty Heyting in haar binnenwereld, om van daaruit op zoek te gaan naar het grote genieten. Het is een humoristische speurtocht vol rake monologen, aan elkaar gevlochten met gevoelige liedjes. Met haar grote improvisatievermogen weet Heyting het publiek onderdeel te maken van de voorstelling, waarbij ze zichtbaar geniet van alle inbreng. ‘Een veeg teken’ is een prachtige solo van een heel puur mens.
Hetty Heyting schreef talloze werken voor radio en tv, acteerde in films, series en op toneel, en verzorgde stemmetjes in diverse tekenfilms. Ze heeft een goed gevoel voor timing, een fantastische mimiek en wisselt moeiteloos van hene personage naar het andere. Als geen ander weet ze de toeschouwer zware kost op luchtige en humoristische wijze voor te schotelen. Die veelzijdigheid is kenmerkend voor haar solo-optredens en ‘Een veeg teken’ vormt hierop geen uitzondering.
In de voorstelling probeert Heyting te ontsnappen aan een negatieve gemoedstoestand, veroorzaakt door veel persoonlijk leed: een vader die vreemd ging, het lange sterfbed van haar moeder en – natuurlijk – het plotselinge overlijden van haar echtgenoot en soulmate Martin van den Ham (2001). De innerlijke worsteling wordt prachtig neergezet met een handvol typetjes, treffende verlichting en een mooi stuk improvisatie.
Een op haar huis gevallen hijskraan dwingt Heyting te verhuizen naar een eenvoudige kamer zonder uitzicht in een klein pension gerund door een Duitse hospita met Gestapo-achtige trekjes. Ze komt daar terecht via een oudere man, een soort medium, die in een kamer boven haar blijkt te wonen. Ook zijn kamer mist elk uitzicht. Naast Heyting woont een creatieveling in een kamer die qua vorm dynamisch is en weer daarboven een wildebras van middelbare leeftijd. Tot slot zijn er de geheimzinnige kamer zonder formele bewoner op de bovenste verdieping en het souterrain waar de hospita met haar invalide echtgenoot en al zijn verzamelingen woont.
De hospita probeert met harde hand enige regelmaat in het leven van de bij vlagen wanhopige Heyting te brengen, terwijl de verzamelingen van de echtgenoot staan voor herinneringen in de breedste zin van het woord. In de wildebras herkennen we de belichaming van alles willen doen wat god verboden heeft, een keuze waar Heyting overigens nog tijdens de voorstelling van terugkomt. Wanneer ze bang en onzeker is, doet ze een beroep op haar creatieve buurman. Het symboliseert de vlucht in haar werk, om mentaal niet met ellende bezig te hoeven zijn. En dan is daar de oude man: het stemmetje dat iedereen kent, noem het intuïtie. De negatieve gemoedsrust komt terug in de vorm van een opbouwende donderwolk, waarachter het grote genieten zich al dan niet schuilhoudt. Heyting zoekt dat in eerste instantie in externe factoren, maar komt uiteindelijk tot de conclusie dat er altijd iets te genieten valt en dat je het moet willen zien.
‘Een veeg teken’ is een voorstelling waarin elk woord en elk gebaar telt. Eén die bovendien doorspekt is met prachtige, zeer gevoelige liedjes en die uitmondt in een heerlijke climax.
Gezien: ‘Een veeg teken’, Hetty Heyting, 17 februari Schouwburg Odeon, Zwolle.
13 February 2006 in Recensie
- anderen over Herman.
Het is de titel van een boek en DVD over de vorig jaar overleden Uteregse kleinkunstenaar Herman Berkien. Een artiest waar ik thuis in de jaren ’70 mee geconfronteerd werd en waaraan ik nog steeds warme gevoelens heb. Eén keer zag ik hem live en dat was spontaan na een zaalvoetbaltournooi waarin mijn vader’s Herico Boys het op hadden genomen tegen de wereld. Herman Berkien kwam de kantine inlopen en begon spontaan humor te maken. Wat een gozert!
Berkien was zo’n cabaretier die geen grappen maakte over de rug van een ander en die altijd zichzelf is gebleven. Hij is nooit naast zijn schoenen gaan lopen en ook toen het grote geld lonkte gaf hij de voorkeur aan het nakomen van bestaande afspraken dan aansturen op een contractbreuk. Hij was ook de ontdekker van Tineke Schouten en man van het onofficiële Uteregse volkslied: Utereg me stadje. Voor mij is hij de reislijder, Jan van Glunderen, beestenboel en natuurlijk de 10.000ste bezoeker. Groots!
Herman over zichzelf – anderen over Herman, kent twee delen. In het eerste gedeelte doet Herman zelf zijn verhaal. Daarin blijkt de genialiteit van de woordgochelaar. Wat dat betreft was Berkien een beetje de Finkers van de jaren ’70 en ’80.
Hij scoorde grote successen met zijn parodie op het populaire radio programma Candlelight: "Het volgende gedicht is getiteld cijferen: Eén is gezondheid, twee is liefde, drie is geld, vier en vijf is negen." Op een gegeven moment klopte de grootste familie van Nederland op zijn deur om een aantal shows op TV uit te zenden. Herman vond het prima en legde zich er bij neer dat hij vanaf dat moment een TROS-tituee was. En over vroeger en nu maakte hij ooit de opmerking dat je in het verleden kon kiezen of delen, maar dat het anno nu meer een kwestie was van kezen of dealen. Zo kun je ook een schrijnende situatie in de maatschappij aan de kaak stellen natuurlijk.
Ondanks zijn talent wist Herman de echte top nooit te bereiken. Hij bleef vooral wereldberoemd in Utereg. In deel twee wordt uitgelegd waarom. Volgens collega’s maakte het overschot aan talent hem lui. Herman wilde niet innoveren en bleef jarenlang variëren op dezelfde thema’s. Hij vond het wel goed, maar het publiek wilde meer. Zo gebeurde het dus dat hij jarenlang met dezelfde grappen in het theater stond en dat de zaal niet meer volstroomde.
Herman bleef tot het eind Herman: oerfan van FC Utereg en altijd goochelen met woorden. Dat boek kost nog geen 20 euri’s, maar is het veelvoudige waard. Van de opbrengst wordt een standbeeld van deze grootheid neergezet, dus koopt allen!
10 February 2006 in Recensie
We beleefden de premiere van Brel 2 van theatergroep Oostpool in de Stadsschouwburg van Arnhem. Hoge verwachtingen, juist vanwege het succes van "Brel, De Zoete Oorlog." Ik had wat angst of de kleine en intieme show in zo’n relatief grote schouwburg tot zijn recht zou komen, maar dat bleek ongegrond. Superavond, Brel 2 is om te huilen zo goed.
De voorstelling opent overigens met een geweldige, misschien te korte, monoloog. Thema’s uit de monoloog komen later terug in de liederen die acteur Jeroen Willems in de huid van Brel ten gehore brengt. En dat doet ie echt fantastisch.
Brel 2 kun je vanaf vandaag in heel Nederland, Vlaanderen en Duitsland (Berlijn en München) bezoeken, voor zover er nog kaarten zijn ….
