Nog altijd ben ik op zoek naar de ideale telefoon naast de iPhone. De Nokia N900 kwam ver, maar was het net niet. Eerder probeerde ik een Google G1, Nokia E71i en diverse multi-mediaphones van Nokia en SonyEricsson. Nu drie dagen aan het klooien met de HTC Desire (met dank aan The Phone House).
Hardware
HTC levert met de Desire een puik stukje hardware. Groot en zeer helder scherm, dunne telefoon en hele, hele goede vormfactor. Dat laatste wordt versterkt door de anti-slip coating op de achterzijde. Dit toestel ligt super in de hand en je voelt hem niet in je broek. De camera is erg goed en kent auto focus.
Het apparaat heeft een optische muis en diverse echte knoppen voor interactie. De knoppen zitten lelijk in hun behuizing. Daar liggen waarschijnlijk niet heel veel mensen wakker van, maar de ‘scheve knopjes’ geven de Desire een slordige uitstraling. Jammer.
Een groot gemis op de iPhone is een harde knop voor de sluiter van de camera. HTC lost dat bij de Desire op door hiervoor de scrollmuis te gebruiken. Rare beslissing, omdat die niet heel groot is, op een onhandige plaats zit (wanneer je foto’s wil maken) en dus nauwelijks in te drukken is wanneer je een foto wil maken. Gelukkig kun je ook het scherm gebruiken om af te drukken, maar daarvoor heb je een tweede hand nodig. Vooralsnog lijkt alleen Nokia te begrijpen dat 150 jaar fotografie ons geleerd heeft, dat optimale resultaten behaald worden met een sluiterknop rechtsboven op het toestel.
Interface: HTC Sense
Android 2.1 komt bij HTC met de interface layer Sense, daarmee probeert HTC het ruwe Android gebruikersvriendelijker te maken. Het siert HTC dat ze niet heeft gekozen voor een iPhone kloon, maar uitgaat van een eigen visie. Die interface is best aardig in gebruik. ‘Best aardig’ ja. Da’s geen Apple fanboy reactie, maar gewoon een feit. Even wat voorbeelden van zaken waar HTC aan moet werken.
1. Scrollen: de telefoon hikt en stottert bij het scrollen door een pagina met tig Tweets, maakt niet uit welke Twitter applicatie ik gebruik. Vreemd, want de Desire zou met zijn 1ghz processor aanmerkelijk sneller moeten zijn dan mijn bijna 2 jaar oude iPhone. Dat is die Desire zeker niet.
2. Touch: Apple gebruikt tig keer meer sensors in zijn scherm, heeft betere software of het is het glas (vs het plastic van de desire). Een klik op de iPhone is raak, maar bij de Desire niet. Dat kun je oplossen, door je vinger op het scherm te houden en dan richting je link (proberen) te schuiven. Maar dan krijg je andere problemen en dat brengt ons bij punt drie.
3. Popup menu’s: Desire werkt met Popup menu’s die opduiken wanneer je een linkje vast houdt. De menu’s bevatten extra opties als delen, openen, etc. Zit je optie er niet bij, dan moet je terug via de hardwarematige ‘back’ knop. Ik kan daar niet aan wennen, aangezien alle interactie verder via het scherm gaat.
4. Instabiel: “de toepassing HTC Sense, proces com.htc.launcher, is onverwacht gestopt. Probeer het opnieuw.” 7 keer in drie dagen. Pfff…..
5. Cursor interactie: terwijl je een tekst typt, doet HTC suggesties. Deze woorden worden in groene boxes over reeds eerder getypte tekst heen gelegd, waarbij HTC meerdere opties biedt. Zit er iets van je gading bij, dan kun je daar op klikken en dat scheelt je zeeën van tijd. Goed idee, maar de uitvoering zuigt. HTC plaatst het gekozen woord op de plek waar je aan het typen was (goed!) en verschuift vervolgens de cursor naar de plek waar je op groene box hebt geklikt. Je moet dus geforceerd terugscrollen, waardoor alle tijdswinst verloren gaat.
6. Zoeken: de Desire heeft een harde knop om te zoeken. Die werkt in iedere applicatie. Handig, zou je zeggen. Maar ook hier is het net niet af. Nadat je op de knop klikt, verschijnt er een zoekscherm (goed), maar vervolgens moet je in die requester in het tekstveld klikken om het toetsenbord op te roepen. Jammer en dat had in een keer gemoeten
Android market
Zo heet Googles App store. Werkt perfect in combinatie met Google Checkout en doet 1 ding veel beter dan Apple’s store: hij toont de Apps niet per 20, maar gewoon in een lange lijst. Je scrollt dus veel sneller door het aanbod.
In tegenstelling tot Apple is er geen toezicht op de store. Applicaties in het Chinees en Russisch staan dus zij aan zij met Engelstalig materiaal. Er is geen eenduidige format, dus je moet zelf in de tekst, vaak vertaald met Google translate, uitzoeken of je toestel iets met de App kan. Dat wordt complexer zodra je weet dat de ene Android de andere niet is. Daarover straks meer. Apple lost dit op door je voorafgaand aan een download te confronteren met de melding dat de in de applicatie gebruikte taal niet overeenkomt met wat jij als gebruiker op je telefoon gebruikt. Verder zie je in de Apple App store uitsluitend Apps die je kunt gebruiken. Bij Apple loop je dus niet het risico dat je iets koopt, terwijl je het niet kunt gebruiken. Dat is bij Android wel het geval.
Eenheid?
Android wordt gepresenteerd als een eenheidsworst die het niet is. Iedere fabrikant heeft zijn eigen interface layer waar je rekening mee moet houden. Voor updates moet je dus kijken naar dat versienummer en niet naar de Android versie. Daarmee bepaalt iedere fabrikant dus zelf wanneer een toestel end of life is. Niet relaxed wanneer je de G1 als eerste Android toestel als voorbeeld neemt. Anderhalf jaar geleden kwam het op de markt met 2 of 3 jaars contract. Inmiddels is bekend dat Android 1.6 de laatste OS versie is die er op draait. 2 en hoger dus niet. Erg prettig, wanneer je weet dat 60% apps in de store 2.1 of hoger vraagt. Ik kan me niet voorstellen dat die beslissing van Google het vertrouwen in het platform ten goede komt. Veel G1 eigenaren moeten dus minimaal nog een half jaar door met een toestel dat end of life is verklaard. Zo asociaal en arrogant zijn zelfs Oracle en Apple niet.
Is dit niet open?
Android mensen in mijn omgeving roemen de openheid van Android. Apps zijn open source en je kunt alles aanpassen wat je maar wilt. Telco’s hebben geen invloed op de apps in de store, dus alles wat je nodig hebt is er te vinden. Dat is bij Apple allemaal niet het geval, dus dat sprak mij wel aan.
Wat een koude kermis zeg. Veel apps zijn open source, maar de telefoons zijn dat zeker niet. Root access kun je vergeten. Moet je zelf forceren. Dat heet bij Apple jailbreaken, maar dat vindt de Android community een vies woord, gelet op de ‘geclaimde vrijheid’ van het OS. Ze hebben echter uitgebreide omschrijvingen hoe je de serie complexe handelingen moet verrichten en dat je hiermee elke vorm van garantie kwijt bent en er grote kans is dat je telefoon het niet overleeft. Voor het rooten van de Desire heb ik verder drie werkstations nodig (Windows, Os x en Linux) en moet ik allerhande files compileren. Dat vind de Android gemeenschap een veel normaler proces dan bijvoorbeeld een Apple jailbreak waar je 1 file voor moet downloaden en naar je telefoon pusht. Gemak is nog altijd een vies woord.
En die macht van die carriers dan? Die is er niet, volgens gebruikers. Maar het ligt iets genuanceerder. Wifi tethering vind je niet in de store, wel op talloze niet formele sites. Vroeger zat het wel in de store, maar TMobile en Sprint vonden dat niet prettig, dus heeft Google ze verwijderd. Uit vrije wil natuurlijk en niet omdat TMobile er contractueel recht op had ….
Op de vrije markt download je de tools om die tethering zelf te bouwen gratis (kan pas nadat je root access gefroceerd hebt). Je kunt ook kant en klare apps kopen. Die kosten dan een dollar of 30 eenmalig of $6 per maand. Da’s natuurlijk veel goedkoper dan de $10 die je bij Apple eenmalig op de vrije markt betaalt.
Flash support
Android mensen bekritiseren Apple over het gebrek aan flash support op de iPhone. Bekend verschijnsel en soms zeker onhandig. Daarom was ik blij met flash op Android 2.1. Flash lite, moet ik zeggen, hetgeen betekent dat banners veelal wel werken en spelletjes en video niet. De video die wel werkt, wordt niet getrokken door de 1ghz processor. Dus om nou te zeggen dat ik er veel aan heb: nee. Android 2.1 is duidelijk minder met Flash dan de Nokia N900, met Meamo 5.
Mulitasking
Dat doet Android en goed ook. Realtime widgets, 20 applicaties open. Prachtig. Werkt prima. Je telefoon wordt er traag van en je batterij haalt niet een halve dag (gisteren maar 2 keer aan de lader moeten hangen), maar je hebt wel tig dingen open. Dat is overigens niet te vermijden, want je hebt niet een eenduidige manier om applicaties af te sluiten of te verwijderen. Vandaar dus dat Android Market bol staat van taskmanagers om applicaties te killen en cleaners om het OS schoon te maken. Dat lijkt een beetje op Palm Os van 1997, zeg maar. Google had hier veel beter naar Apple moeten kijken, want zonder toelatingsbeleid kan ieder braks stuk code zijn weg vinden naar die eindgebruiker en daar wordt niet iedereen even blij van aangezien het stabiliteit niet ten goede komt.
Conclusie
Drie dagen klooien op de Desire geeft me een heel goed gevoel over de hardware. Ook het Os en de interface zijn okay. Wat me als iPhone gebruiker echter wel opvalt is het verschil van benadering van de gebruiker. Waar HTC kiest voor een technische oplossing (knopje hier, overlay venster daar) stelt Apple de gebruikerswens centraal (wat wil die op moment x). Het zorgt voor een toch wat ruwe en inefficiënte ervaring op de Desire vs het elegante gemak van de iPhone. Ook vreemd: mijn twee jaar oude iPhone is sneller (muv. de camera) dan deze hagelnieuwe Desire, zelfs bij het schakelen tussen de applicaties. Dat is raar, aangezien je zou verwachten dat multitasking, meer geheugen en bijna 2 keer snellere processor de Desire vleugels zou geven.
2 juli 1863: de slag om Gettysburg gaat haar tweede dag in met een grote aanval van de Confederates op de Union. Inzet is het oprollen van de linkerflank, die haar eindpunt heeft op Little Round Top, een heuveltje ten zuiden van Gettysburg, een dorpje in Pennsylvania met 2400 inwoners. Met je iPad wandel je over het slagveld: kaarten, films, podcasts en een hele berg interactieve informatie. Devil’s Den, the Wheatfield, the peach orchard, Trosti farm, Little Round Top, de vele muurtjes en loopgraven. Niet eerder was een presentatie van een historische veldslag zo confronterend (los van de tig keer dat ik deze tegen Boer heb gespeeld). En zeker: dit kan ook met een telefoon of notebook, maar zo’n draagbaar scherm is hiervoor wel heel ideaal.
Luisterend naar een verslag over de afleidingsaanvallen op Cementery Hill.
Bekeken vanaf Little Round Top. Links Devil’s Den, rechts (net zichtbaar) the Peach Orchard. Daar tussenin, nauwelijks zichtbaar door hoogteverschil, the Wheat Field.
Bij introductie vertelde Steve Jobs dat de iPad gepositioneerd is tussen telefoon en computer. Daarmee doelde hij op de doelgroep die meer computer en minder telefoon wil, maar geen zin meer heeft in een muis of allerlei gekloot met software. De iPad is daarom een ultraportable alleskunner gericht op de gebruiker die gemak verkiest boven kracht. Aardig idee, maar hoe doet zo’n ding het in praktijk?
Gebruik
Laat ik om te beginnen even uitleggen wat ik er tot dusver mee gedaan heb, zodat je enig idee hebt qua referentiekader. De iPad heb ik veel gebruikt voor communicatie, zoals e-mail, bloggen en twitter. Verder veel webbrowsen, inclusief online bestellen, YouTube en Maps. Daarnaast heb ik het uitgebreid gestoeid met de nodige iPad applicaties zoals Apple’s Pages, Keynote en Numbers, maar ook Sudoku, ibooks en de foto applicatie.
Standaard functionaliteit: de iPad als digitaal fotolijstje, met aardige effecten.
Batterij
Altijd een hekel punt bij dit soort ultraportables: Apple heeft het in de folder over 10 uur bij normaal gebruik, maar hoe houdt die batterij zich nu echt? Feitelijk kan ik daar simpel over zijn: hij trekt geen 10 uur YouTube, maar met een tekstverwerker en browser krijg je hem in tien uur niet leeg (bij volledig automatische energieinstellingen). Dat valt mij zeker niet tegen.
WiFi
De eerste modellen hebben uitsluitend WiFi, geen 3G. De ontvangst van het tablet is mager en dan hou ik het netjes. Zelfde ruimte hadden we twee strepen ontvangst op een MacBookPro, 1 aan/uit op een iPhone en geen ontvangst op de iPad. Apple heeft inmiddels aangekondigd naar de software te kijken en een uitgebreide supportpagina online gezet. Lijkt een beetje op de eerste iPhone 3G. Ook daarvan was de WiFi ontvangst tot de eerste software update brak, dus het wordt een kwestie van afwachten …
Interface/Toetsenbord Als de iPhone ons verder iets geleerd heeft, dan is het dat een fysieke toetsenbord voor veel gebruikers overbodige luxe is, op voorwaarde dat de interface goed voor elkaar is. Dat heeft Apple zeker onder controle. Het virtuele keyboard op de iPad is zo goed, dat ik niet direct een reden zie om het losse toetsenbord te kopen. Ja, dat lees je goed. Roy, altijd een fel tegenstander van virtuele keyboards, is tevreden over hetgeen de iPad biedt. In de auto type ik als bijrijder met 2-4 vingers, maar zittend aan een tafel dan is 10 vingers blind geen enkel probleem. In combinatie met de spellingcontrole en auto-suggest typt het toetsenbord angstaanjagend snel en eenvoudig. De iPad is een genot om op te werken.
Op een tafel, in de el cheapo rubberen hoes, is de iPad een ideale mobiele typemachine.
Warmteontwikkeling
Als eigenaar en fanatiek gebruiker van een MacBook Air, weet ik dat warmte altijd een punt van aandacht is bij dunne apparaten. De MBA kun je in de volle zon wel gebruiken, maar je hoort de ventilator zwoegen. En bij extreme hitte, wordt de MBA traag. Ondanks dat ik links en rechts op internet klachten over warmteontwikkeling van de iPad hoor, heb ik er zelf geen last mee. Ook in de volle zon (33 graden), in zwarte rubberen hoes, blijft de iPad gewoon zijn werk doen. Ventilator heeft hij niet, dus voor wat betreft de warmte afvoer zit het bij mijn iPad wel goed.
Applicaties
Natuurlijk geloof je wel dat de browser werkt. Safari Mobile heeft zijn sporen wat dat betreft wel op de iPhone verdiend: het was de eerste echte mobiele browser die internet nam zoals het was (sans flash natuurlijk). Hetzelfde geldt voor de mailclient, maar daar heeft Apple een handig overzicht aan toegevoegd. Er is meer schermruimte en dat gebruiken ze optimaal. Hoe zit het met de rest?
Pages, Numbers en Keynote
Het gaat hier duidelijk om mobiele versies van de pakketten zoals bedacht en gemaakt voor de Mac, met volwaardig Os X. Op de Mac gemaakte files zijn daardoor niet direct uitwisselbaar met de iPad. Neemt niet weg dat de applicaties wel veel toevoegen aan het tablet, want je hebt zowaar een echte tekstverwerker, spreadsheet of presentator met veel grafische mogelijkheden en export naar doc/pdf. En de interface en gebruiksgemak zijn om je vingers bij af te likken. Hier is overduidelijk heel veel tijd in gaan zitten, maar met resultaat, want het is echt prettig werken op de iPad.
Maps
Niet significant anders dan de iPhone, maar toch even een bijzondere vermelding. Ook hier hebben de Apple interface fetisjisten hun werk gedaan. Maps is wellicht de meest geile applicatie op de iPad (zolang je natuurlijk een WiFi verbinding hebt). De iPad heeft een aardige cache, waardoor je Maps ook zonder verbinding kunt gebruiken als je daar thuis even wat voorwerk voor hebt gedaan. Het betekende in mijn geval dat ik de iPad diverse mailen onderweg heb gebruikt om wandelroutes na te zoeken. Erg handig.
IBooks
Deze ebook reader is duidelijk gericht op de casual lezer en niet op die figuren die complete boeken verslinden. Daarvoor is zo’n Oled display gewoon niet rustgevend genoeg. Maar voor een uurtje is het prima te doen en daar ligt Apple’s markt: kranten en tijdschriften. Die zijn echt gaaf op de iPad. Verder is ie natuurlijk handig onderweg met reisgidsen en wandelroutes.
Foto applicatie
Dit is primair een viewer en daarmee kun je van je iPad met een klik dus een fotolijstje maken. Leuk, niet meer dan dat. De applicatie heeft verder wat mogelijkheden om foto’s te optimaliseren. Exporteren doet ie niet. Dus een foto bewerken/sizen en naar je blog knallen, is er gewoon even niet bij.
Adobe Ideas
Een simpel schetsboek voor die zaken die te binnen schieten en snel moeten worden vastgelegd. Resultaten kun je als afbeelding mailen. Echt handig, gratis bovendien. Only for iPad. Aanrader.
Adobe Ideas voor iPad is leuk en praktisch. Ksu schetste bovenstaande in een paar minuten.
Integratie MobileMe Een duidelijker bewijs dat Apple ook nog niet helemaal op het netvlies heeft welke kant het met de iPad op moet, is de integratie met MobileMe. Of beter: het gebrek eraan. Er is geen App voor iPad, dus je moet het met de iPhone App doen. Je kunt daar geen files uit openen (bijvoorbeeld met Pages) en niets naar weg schrijven. Buitengewoon matig. Hopen dat het in OS 4.0 geregeld wordt, want dit is beneden de maat.
Samenwerking iPhone Hier kan ik volstaan met: zie ‘Integratie MobileMe’. Samenwerking met iPhone is non-existent. Dat had beter gemoeten.
Conclusie
De iPad is een cool en praktisch device en het begin van een nieuwe generatie computers: met de op touch gebaseerde interface. Die ontwikkeling zal gevoed worden door het snel goedkoper worden van de beeldschermsensors. De iPad is zeker geen eindproduct, maar zet wel de toon voor wat betreft de richting die het op gaat. Het is afwachten wat updates van het OS op korte termijn brengen.
De iPad is ook een duidelijk bewijs dat het AppStore concept niet beperkt blijft tot kleine iPhone applicaties, maar langzaam opschuift richting de desktop. Vrijheid is wellicht ver te zoeken, maar het gebruikersgemak is gigantisch: onderweg via een hotspot bij een wegrestaurant in 20 seconden een hotel-App downloaden, vervolgens binnen 1 minuut een kamer met 15% korting boeken. 4 clicks, inclusief installatie van de gratis tool en het bevestigen van de voorwaarden.
En nu verder? Deze review heb ik op de iPad in Pages getikt, terwijl ik in de auto naast mijn vrouw zat. Daarna heb ik hem via knip/plak met wat moeite naar mijn wordpress app gestuurd en daar voorzien van de nodige foto’s. De foto’s heb ik geschaald op een MacBookPro, want dat krijg ik met de Apps voor iPad nog niet voor elkaar. Volgende uitdaging is het maken van een nieuwsbrief in Pages. Ben zeer benieuwd hoe de iPad zich dan houdt.
Wordt vervolgd.
Na een paar weken testen om uit te vinden of de N900 een handige telefoon voor me is naast de iPhone, kom ik tot de conclusie dat dit niet het geval is. Dat ligt niet aan die N900, maar aan mezelf. De N900 zit hardwarematig goed in elkaar, heeft een fijn keyboard en een camera waar Apple alleen maar van kan dromen. Maemo als besturingssysteem is ruw, maar dat wist ik van te voren. Het is Debian Linux met alle pro’s (power!) en cons (onvolwassen). Mijn probleem zit hem vooral in de interface.
Hoe zat dat ook alweer?
Ik merk dat ik moeite heb met de inconsistenties die voortkomen uit de Linux en open source gedachte. Binnen het besturingssysteem worden zaken redelijk consistent, maar niet altijd even handig afgehandeld. Maemo kent veel verborgen knopjes, waar je in een aantal gevallen een stylus voor nodig hebt. Dat vind ik niet relaxed, maar is goed werkbaar als je er eenmaal aan gewend bent. Minder prettig vind ik het feit dat applicaties eigen interfaces en logica toevoegen. Daar is totaal geen consistentie en dat maakt de N900 voor mij redelijk inefficiënt. Ik moet teveel nadenken bij het gebruik van applicaties: waar zit dat ook al weer, hoe doe ik dat ook al weer en in welke venstertje regel ik dat ook al weer? Begrijp me niet verkeerd: de vrijheid die Maemo de ontwikkelaar biedt is enorm, maar IK kan er als gebruiker niet mee uit de voeten.
Natuurlijk ben ik hier teveel gewend aan de consistentie die Apple in zijn OS en ‘development guidelines’ afdwingt. Settings staan op één plaats en dialoog animaties zijn altijd van links naar rechts. Als er ergens een ‘terug’ knop relevant is, dan zit die altijd op dezelfde plek. Requesters zien er indentiek uit en de gebruikte fonts zijn consistent. Het brengt een stuk zekerheid en dat gevoel vind ik belangrijker dan het hekwerk dat Apple rond zijn applicaties optrekt met zijn strenge en onduidelijke selectiecriteria, gebruik van DRM en het one-shop-rules koopmodel.
Super stabiel
Maemo is multitasking en doet dat briljant. Geen vastlopers, geen gekloot, makkelijk schakelen tussen applicaties. Dat is een heerlijk gevoel dat ik zeker ga missen. De keerzijde van multitasking is de aanslag op de batterij. De energie instellingen van de N900 moet je heel goed tweaken en dan nog is de batterij niet sterk genoeg om het bij regulier gebruik een dag vol te houden. Gelukkig is de batterij vervangbaar en zijn er sterke versies in aantocht.
Flash ondersteuning is nutteloos
Flash. Ja, de N900 met Maemo ondersteunt het, maar veel heb je er niet aan. Als de N900 me iets geleerd heeft, dan is het de kansloosheid van die technologie en de juiste keuze van Apple om het niet in de iPhone op te nemen. Flash is een mega aanslag op je batterij en je processor. Een half uur film kijken op je N900 maakt het toestel echt heet, terwijl je de batterij ziet teruglopen. Ongelofelijk.
En die camera dan?
Daar heb ik genoeg over gezegd. Beter wordt het in een mobiele telefoon niet. Zelfs met beperkt licht maakt de N900 – ook zonder flits – zeer fraaie foto’s. Ook de dual led flits is goed. Niet één of andere brakke implementatie, maar gewoon een heuse flits die daadwerkelijk iets toevoegt. Neemt niet weg dat de camera voor mij onvoldoende reden is om de N900 erbij te houden. Dan kan ik beter een goede compact camera kopen, die qua formaat voor de N900 niet onder doet.
Een toestel voor nerds
De N900 is een toestel voor echte nerds. Het heeft een open besturingssysteem, met CLI, dus je kunt vlooien wat je wilt. Maemo is stabiel en de N900 is super snel. Het is een echte computer in je binnenzak. Maar wel met een beta interface. Aan alles merk je dat Nokia Maemo 5 snel uit heeft willen brengen: hardware af, OS af en hop, de markt op. De interface heeft eigenlijk nauwelijks aandacht gehad: mapjes, folders en rare verwijzingen. Een nerd vindt dat niet erg, maar ik merk dat ik er op af haak. Maemo heeft een enorme potentie en brengt Nokia zeker terug aan het smartphone front, maar voor versie 5 ben ik niet nerdy genoeg.
Na een weekje vallen en opstaan, kom ik tot de conclusie dat de N900 de ideale aanvulling is bij mijn iPhone. Hij blijft dus in mijn binnenzak, maar wordt niet mijn primaire toestel. Onder elkaar de afwegingen, maar vooraf mijn profiel (als gebruiker) zodat je mijn opmerkingen kunt plaatsen.
Roy als gebruiker
Primair is mijn mobiele apparaat een telefoon om op gebeld te worden. Verder gebruik ik hem intensief voor e-mail, twitter, chat, online applicaties (Google Docs, Wave, Zoranet DoDo, Bluewhale, etc) en algemeen browsen (nieuws, google, bloggen, etc). Ik werk er dus echt op, speel ook wat spelletjes en gebruik hem als wekker (heel belangrijk), todo manager (essentieel) en reisgids. Verder ben ik een kritische fotograaf.
Toetsenbord
De N900 heeft een fysiek keyboard met drie rijen toesten, waar een telefoon er normaal vier of vijf heeft. Dat lijkt raar, maar werkt verbazend goed. De bollende toetsen laten zich makkelijk vinden en geven voldoende tegendruk om het tegelijk intoetsen van meerdere toetsen te voorkomen. Vreemde tekens zijn uitgebreid beschikbaar en goed te kiezen en de autocomplete is handig (zodra je eenmaal weet hoe die werkt). Ik ken maar één telefoon dat een beter fysiek keyboard had en dat is de Palm Treo 650 uit 2003. Zeer matig eigenlijk als je weet hoeveel fabrikanten (inclusief Palm) dat sindsdien hebben geprobeerd te verbeteren (koop gewoon dat patent!). Het toetsenbord is beter dan alles dat ik van Rim/Blackberry heb geprobeerd.
De fanatieke lezer weet natuurlijk dat ik de iPhone een tijdje heb afgehouden, omdat ik verknocht was aan fysieke toetsenborden. Ooit stelde ik dat het “nooit mogelijk was om op een iPhone net zo snel te werken als op een fysiek toetsenbord”. Inmiddels weet ik beter: het virtuele keyboard van de iPhone is sneller en flexibeler (wisselen tussen talen, etc). De N900 wint het op dit vlak voor mij dus niet van de iPhone, maar het toetsenbord blijft goed. Winnaar: iPhone.
Scherm
Het scherm van de N900 is kraakhelder en biedt qua resolutie het dubbele van dat van de iPhone. Geen discussie mogelijk. Winnaar N900.
Batterij
De beperkte gebruiksduur van de iPhone batterij is legendarisch. Met moeite een dag en in een landschap van telefoons die 4-5 dagen meegingen, was dat bij introductie van de iPhone reden voor veel grappen. Met de N900 doet Nokia het even dunnetjes over. De N900 is een energieverspiller eerste klas: een groot en kraakhelder scherm, een zware processor (om snel te blijven), mulitasking en ‘always on’. Gevolg: waar de iPhone mijn reguliere gebruik dagelijks net overleeft, doet de N900 dat niet. Voor 18.00 uur is het met ingehouden gedrag al over en uit. Winnaar: iPhone.
Besturingssysteem
De N900 heeft met Maemo een op Debian Linux gebaseerd besturingssysteem. Vooraf was ik hierover huiverig, want Linux staat niet bekend om zijn snelheid. Maar dat valt op zich mee, want de N900 is super snel. Verder is het wel echt Linux, dus volledige controle door root access. Veel functionaliteit in de basis af, maar niet volwassen. De N900 doet volwaardige multitasking en blijft snel tot ca. 6-7 applicaties. Veel updates (als in: honderden Mb’s per week), maar de kwaliteit is niet altijd even goed. Veel memory leaks, dus noodzakelijke reboots. De iPhone kan echt veel minder, maar wat ie kan is 100% voor elkaar. Reboots zijn onnodig. Hoewel het verschil niet groot is, wint de iPhone nipt. Winnaar: iPhone.
Update proces
Dit is vooral een psychologische issue. Bij de iPhone is elke update pijnloos. Kwestie van ‘update all’ kiezen in de daarvoor bestemde applicatie of ‘ja’ klikken wanneer de iPhone een update aankondigt. De rest gaat vanzelf en nooit (echt nooit!) ben je informatie kwijt.
Maemo is hier veel minder volwassen. Updates gaan individueel en semi-handmatig. Bij een aankondiging moet je zaken aanklikken waarna een proces start waarin het scherm diverse malen van setting wijzigt, cq. bevriest, zonder dat je als gebruiker verteld wordt wat je telefoon aan het doen is. Soms is een reboot nodig, soms geen, soms twee. Soms ben je informatie kwijt, dus het handmatig updaten van je info is noodzaak. Dat kan kinderlijk eenvoudig, maar dat het een handmatige actie is, betekent dat je het kunt vergeten en dus informatie kunt kwijtraken. De N900 staat met Maemo echt nog in de kinderschoenen en kan niet tippen aan iPhone experience. Winnaar: iPhone.
Interface
Waar Apple kiest voor een applicatiestructuur van 1 niveau waar je als gebruiker zelf je applicaties over schermpjes (desktops) kunt verdelen, biedt Nokia een computer. Je hebt dus een desktop waar ‘widgets’ op geplaatst kunnen worden (2-3 per schermpje, max. 4 schermen) en een hierarchisch filesysteem met applicaties. Daartussen zit dan nog een schermpje met wat ‘kernapplicaties’ en ‘settings’. De Nokia aanpak werkt voor mij verwarrend, zeker omdat ze in die navigatie ook nog even het ‘multitasking’ probleem van applicatieselectie probeert op te lossen.
Apple heeft alles afgestemd op de wijsvinder. De Linux benadering van Nokia is minder consistent. Sommige zaken zijn afgestemd op de vinger, maar voor veel is de meegeleverde stylus handig. Het N900 scherm ondersteunt geen multitouch en is minder drukgevoelig dan de iPhone. De iPhone werkt gewoon prettiger. Winnaar: iPhone.
Software
De Apple App store is de enige plek waar je legaal gratis en betaalde applicaties voor je iPhone vandaan kunt halen. Maemo biedt meer keuze: Nokia OVI store, Maemo Community, diverse Maemo Community Repositories en verder talloze losse locaties. Het is bij Nokia allemaal nog niet volwassen, maar ontwikkelingen gaan heel hard. Keuze is nog beperkt, maar de tijd gaat dat goedmaken. Winnaar: nu Apple, maar op termijn N900.
Browser
Mobiele firefox met flash ondersteuning op de N900 vs. Safari op de iPhone zonder flash ondersteuning. Beide browsers zijn meer dan okay, waarbij de integratie van de browser in het OS bij de iPhone beter is (wisselen tussen portret en landscape gaat beter en sneller. Safari geeft pulldown menu’s (zelfs die op de Nokia site) beter weer dan de N900 en is een heel stuk sneller. De flash ondersteuning van de N900 maakt dat niet goed. Sterker nog: het is een megabelasting op de al overbelaste batterij, aangezien je plots weer allerhande hinderlijke flashbanners ziet (die je op de iPhone niet zit). En ja, er is een adblockker op de N900. Winnaar: iPhone.
Camera
De camera van de iPhone 3G en 3GS is matig (en dan ben ik mild) en gebruik ik dus niet om een foto te maken. Die van de N900 regeert: snel, dubbele ledflits, Carl Zeiss Optics, gevoelige 5 megapixel sensor. Oh ja! Winnaar: N900.
Uitbreiding opslag
De N900 heeft een los slot waarin je een mini SD card kunt stoppen om de 32GB interne opslag uit te breiden. Dat lijkt overbodig, maar realiseer je wel even dat de N900 een geweldige mobiele videoplayer is met een scherm dat met 800×480 beter-dan-DVD resolutie biedt. De grote bestanden vragen veel ruimte en dus is uitbreiding handig. Apple biedt dat soort opties niet. En hoewel ik het op de iPhone nooit als een beperking heb gezien, maakt de beschikbaarheid van de optie de N900 de winnaar.
Conclusie, N900 overall: 7 (iPhone: 9)
De N900 is qua hardware een geweldig apparaat. De camera is het beste die ik ooit in een mobiele telefoon gezien heb. De N900 is snel. Wow. Het toetsenbord is goed, maar net iets minder dan het geniale keyboard van de oeroude Treo 650. Het scherm en resolutie zijn geweldig. OS is niet af en integratie met Apple is ‘zeer matig’. Ik vind het besturingssysteem inefficiënt en hier en daar onduidelijk. Batterijduur is slecht. Multitasking is geweldig, want dat betekent dat je kunt chatten/twitteren, terwijl je gewoon je werk doet via Wave of wat nazoekt in de browser!
Uiteindelijk blijft de iPhone mijn primaire mobiele apparaat, omdat het (voor mij!) gewoon prettiger werkt. Die iPhone kan duidelijk minder, maar wat ie kan werkt 100%. Dat scheelt veel frustraties en gepuzzel. De apps op de iPhone zijn clean en toegankelijk, terwijl dat op de N900 (nog) een hoog hobby gehalte heeft.
Maemo is veel belovend en de community is super actief. Het is te hopen dat Nokia niet weer dezelfde fuckup maakt als met Symbian: geen aandacht schenken aan de perceptie van de gebruiker. De combinatie van ‘desktopwidgets’ en ‘applicatiestructuur’ doet me namelijk erg aan Symbian denken en dat vind ik geen voordeel (wel als je Nokia gewend bent, want dan stroom je zo in). Maemo komt er wel. Zeker als Nokia hier en daar een paar echte keuzes maakt.
In zijn huidige vorm is de N900 onvoldoende om mijn iPhone te vervangen. Als internettablet is de N900 fantatisch en de telefoon is ook goed, maar de navigatie tussen diverse onderdelen vind ik matig. Gecombineerd met de moeizame update structuur (tov. de iPhone) maakt het de gebruikerservaring minder dan de iPhone.
Nou, de upgrade van die N900 op Apple OS X viel mee. Kwestie van flasher downloaden en BIN file via drag-and-drop erin mikken, toestel (via USB connected) aanzetten en klaar ben je. Reboot. Binnen 2 minuten up and running. Eitje. Angst hier was dus ongegrond. Je bent natuurlijk al je persoonlijke settings kwijt, tenzij je zelf een backup hebt gemaakt (zoals Palm en Apple voor je doen). Overigens, zelfs met zo’n backup ben je bij Nokia bepaalde instellingen kwijt, waar Apple en Palm je gewoon 100% je ‘normale’ telefoon teruggeven. Ach ja, positief benaderen: zo beleef je bij Nokia iedere week weer een nieuwe telefoon.
Dan komt het. Nieuw in deze variant van Maemo is een werkende App store. OVI noemen ze dat. Wordt ook via een fraaie widget gepresenteerd op de telefoon. Aanklikken dus: “foutmelding, update eerst uw OS via bestandsbeheer”. Huh? Gaan we weer: klik, klik, klik, klik. 18,5Mb later zijn we bij en daarna kunnen we eindelijk in de OVI store inkopen doen.
Ik kom van een iPhone, dus ben dat iTunesproces gewend. Voor de niet Apple figuren een korte beschrijving: browsen door een store, applicaties aanklikken, batch install, klaar. De Nokia way: browsen in een store, 1 applicatie aanklikken, downloaden, vanuit bestandsbeheer terug naar de store (klik, klik), dan terug naar het algemene zoekscherm (klik, klik, klik). En dan begint het weer van voor af aan.
Geniaal ook de consistentie in de naamgeving. Je download ‘level touch’. Maar omdat je niet zeker bent of je die al gedownload hebt, doe je het nog een keer. Foutmelding: office_xf is al geïnstalleerd. WTF?
Ook briljant: het toestel is gemaakt voor de vinger. De meegeleverde stylus is eigenlijk niet nodig. Nou … als jij in die store iets wil downloaden, dan kun je maar beter de stylus erbij pakken, want met je vingers gaat dat niet lukken. Tenzij je gaat inzoomen.
Op zich ben ik wel onder de indruk van de hardware: keyboard en camera zijn echt geweldig. Overall gezien is het een echt toestel voor nerds. Full Debian in je pocket en dat heeft zijn voordelen. Er is ook zeker een tijd geweest dat het voor mij alles was dat ik nodig had … maar weet je: dat is niet meer. Nu wil ik gewoon ‘klik’ en ‘werken’. Dat is de N900 nog lang niet. Maar het potentieel is er wel. Oh ja.
Update: een geweldige staaltje ‘Nokia’ vind je rond de Multimedia updater. Deze is sinds dec 2009 bijgewerkt zodat hij N900 ondersteunt. Maar de file staat nog niet op de website. Advies Nokia: de oude versie downloaden en dan vanaf de computer vanuit de applicatie updaten. “Should work”. Guess what: it doesn’t. Screw you.
Ah, voor het downloaden van de firmware file is een serienummer nodig. Dat vindt u door uw toestel uit elkaar te slopen en een label onder de batterij af te speuren. Dat is echt gebruikersvriendelijk, zeker omdat Nokia zelf in haar kleine lettertjes aangeeft dat het verwijderen van de batterij met opzet niet heel makkelijk gaat. Tip: schrijf dat label dus even over, of maak er een foto van.
Voor nu stop ik er maar even mee ivm. tijdgebrek. Op de iPhone is dit een kwestie van 2 minuten, maar Nokia heeft daar een heel proces voor bedacht. Ga ik eerst moed verzamelen en vanavond maar even verder klooien.
“U heeft het succesvol geconfigureerd. Sluit nu deze applicatie en ga terug naar u oorspronkelijke applicatie om de configuratie af te ronden.”
Krijg de bibber fuck OS. Als jij mij dat kunt vertellen, dan kun je het ook voor me uitvoeren. Toch? Och … wat een draak van een ding. Goed gaan we:
Klik om de applicatie te sluiten.
Klik om het applicatievenster te wisselen.
Klik om het juist applicatievenster te openen.
Klik op ‘instellingen’.
Klik op accounts.
Klik op het soort account.
Klik op ‘okay’
Klik op ‘done’
En toen werkte het. Oh nee, toch niet … zoeken. Hfpafmpafgrrrrr! “U moet valideren.” Waarom geef je dan geen foutmelding op het moment dat ik dat vergeet? Of waarom verplicht je me die stap dan niet? Krijg de hurk!
Royalty.nl is mijn (Roy van Veen) persoonlijke weblog en bevat niets anders dan mijn mening, dus niet die van organisaties waar ik bij betrokken ben. Ik doe iets met verbindingen, betaalverkeer en private networking bij retailspecialist Zoranet (onderdeel van EspritXB en Detron ICT en Telecom), een klein beetje met fotografie en tekst bij Theatre of the Mind en wat management consulting met Casino Boogie. Heb door de jaren heen genoeg (vaak) lelijke beeldjes, kraaltjes en spiegels ontvangen voor mijn werk en werd in 2007 uitgeroepen tot meest fatsoenlijke ondernemer. Nee maar! Bij mijn examen dat leidde tot mijn oldschool typediploma (begin jaren '80 van die vorige eeuw) typte ik een klas Schoevers typegeiten eruit. Nuttelozer kan ik de feiten niet maken.
