Einde V&D niet door Internet

Reacties uitgeschakeld voor Einde V&D niet door Internet
december 27th, 2015 Permalink

Vroom3

“Ja die bekabeling is inderdaad een grote puinhoop, maar dat ziet niemand. Het zit achter een plafond en in magazijnen, waar geen klant komt.”

Het is 2004 en ik heb een internetprovider die zich richt op kostenbesparing in de retail. We introduceren als eerste nieuwe technologie, waardoor de kosten die gemoeid gaan methet mogelijk maken van betaalverkeer (pin enzo) per winkellocatie met 35-75% dalen. Per maand! De nieuwe technologie biedt bovendien prima mogelijkheden om klanten digitaal te helpen en om de winkelsystemen te integreren met internet. We zijn succesvol en talloze winkeliers en ketens stappen over van die groene reus naar dat kleine bedrijfje in Zwolle (inmiddels onderdeel van Ziggo). Om mijn producten aan de man te brengen spreek ik ruim tien jaar met bergen potentiële klanten van mensen met één winkel tot de grootste ketens: groenteboeren, slagers, boekverkopers, kastenbouwers, speelgoedparadijzen, bakkers, supermarkten, bouwketens, een wapenhandelaar, pornokoningen en ook verschillende bazen van (de winkelautomatisering van) V&D.

Hoewel ik telecom deed, ging dat eerste gesprek bij V&D vooral over kassa’s en pinterminals. Allebei zwaar verouderd en door fraude onder grote druk. De gebruikte netwerktopologie was in de jaren ’80 populair, maar werd in 2005 nog slechts hier en daar in het voormalig oostblok gebruikt en in Nederland door V&D.

Dat was allemaal niet mijn business, want het ging mij om de bekabeling en de telecomverbinding. De eerste hing van plakband aan elkaar en beide waren niet meer van deze tijd, maar dat maakte V&D niet uit, want klanten zagen dat niet.

Dat klopt op zich, maar klanten en ook personeel hebben wel te maken met de uitwassen van die zooi. Kassa’s liepen vast en er moest herhaaldelijk opnieuw gepind worden omdat het ‘even niet wilde’. Dat helpt niet voor klanttevredenheid en bevordert ook de effectiviteit van personeel niet. Bovendien kon V&D met die infrastructuur niet mee met de markt en zaten ze in een doodlopende straat.

Dat snapten ze zelf ook en dus wilde V&D wel praten over die broodnodige modernisering, maar niet over nieuwe bekabeling. Als wij dat belangrijk vonden, dan moesten wij dat maar vervangen …. en betalen.

In beide scenario’s zagen wij geen brood. Zonder nieuwe bekabeling konden we geen goede dienst leveren en als wij de nieuwe bekabeling moesten betalen dan was het project voor ons niet rendabel. Zo dansten we jaren om elkaar heen. V&D hield het initieel bij pappen en nathouden en zocht later haar toevlucht in lapmiddelen. Na de zoveelste dooddoener vond ik het in 2013 welletjes en legde ik me erbij neer dat het door mij zo geliefde V&D nooit klant bij me zou worden. Hoeveel eer valt er te behalen aan een partij die zelf niet wil opbouwen?

Door de jaren heen sprak ik meer dan twintig mensen die hoge leidinggevende posities hadden bij V&D en vanaf de zijlijn maakte ik zo diverse reorganisaties mee. Het management wilde niet begrijpen dat succes op de winkelvloer ook bepaald wordt door die saaie troep achter de plafondplaten. En als ruim 20 topmanagers zo omgaan met telecom, dan mag je verwachten dat die visie niet beperkt blijft tot kabels, maar zich uitstrekt tot alle onzichtbare hoeken van het warenhuis. Het topmanagement was bezig met spreadsheets en niet met de realiteit achter een kassa of op de winkelvloer.

Als je in 2005 kiest voor een leven als galbeer dan kies je voor een gecontroleerd einde. Dan rest een faillissement en dan moet je niet de schuld geven aan Internet, want dat heeft er geen fuck mee te maken.

Meer retail

Shit happens: gokken met een warenhuis.

– Faillissement V&D prima ontwikkeling

– Winkeltje spelen kan iedereen. Toch?

– Sommige retailers vragen er zelf om.

– Als koopvee je winkel zat is.

Comments are closed.