Deelder_

 

In de Telegraaf mag minister Asscher los op de VVD over de rug van de kleine ondernemer die geen personeel meer wil aannemen omdat de kosten te hoog zijn. De minister wil een deal waarbij twee jaar doorbetalen de norm moet blijven, waarvan de werkgever het eerste jaar betaalt en het collectief van overheid, werkgevers en vakbonden het tweede jaar. Het probleem zit hem niet in de kosten, maar in de eenzijdigheid van de regelgeving die zegt dat de werkgever alles betaalt.

In de regelgeving wordt een werknemer min of meer gezien als een randdebiel die beschermd moet worden tegen de bloedzuigende werkgever. Met zo’n benadering wakkert de overheid consequentieloos gedrag van personeel aan.

Het maakt niet uit hoe die werknemer zich privé gedraagt. Als het misgaat, dan zijn de kosten  gedurende twee jaar voor de werkgever. Alle kosten, dus ziekengeld, maar ook kosten voor (mentale) ondersteuning, coaching, etc. Ook al heeft de ziekte niets – of heel beperkt – met werk te maken, de werkgever betaalt alles. En daarnaast moet er ook een vervanger worden ingehuurd. Rekening werkgever. Dat is waar de schoen wringt, temeer omdat je als werkgever maar beperkt mogelijkheden hebt om die privé situatie te beïnvloeden.

Neem een situatie met een medewerker die veel te zwaar is en ongezond leeft. In wekelijkse gesprekken kun je hier iets constructiefs over zeggen. Je kunt tips aanleveren voor een gezondere levensstijl en recepten of ideeën voor meer gebalanceerde voeding of een beter eetpatroon. Je kunt een adviseur aandragen, of een coach. Die werknemer mag die begeleiding weigeren. Hij mag hem ook accepteren. De rekening is in elk geval voor jou als werkgever (been there, done it).

Op zich nog logisch. Minder logisch wordt het wanneer de werknemer hulp weigert en uit de bocht vliegt. Waarom is die rekening automatisch voor de werkgever? Als die pech heeft gedurende twee jaar. In die tijd mag hij die medewerker adviseren wat meer de fiets te pakken om die 15 minuten woon/werk verkeer af te leggen, maar hij kan hem niet verbieden om met de auto te komen. En dat heeft ook geen consequentie op financiële regelingen of de plek waar de kosten terecht komen.

Je kunt er ook niet teveel op wijzen, want dan gaat zo’n werknemer uitvallen met psychologische problemen doordat ie zich geïntimideerd voelt. En daar is ook voldoende voor te zeggen.

Neem een situatie waarbij een werknemer een huis wil kopen dat op de top van zijn financieringsmogelijkheden ligt. Als werkgever moet je een verklaring afgeven over de arbeidsrelatie (salaris, type contract, vergoedingen, etc). Die verklaring mag je als werkgever niet weigeren, maar je kunt er wel over in gesprek met die medewerker (Been there, done it). Medewerker neemt waarschuwingen ter kennisgeving aan en koopt daarna toch een maximaal gefinancierd huis. Drie maanden later is zijn vrouw zwanger, waardoor haar neveninkomsten wegvallen. Gevolg is financiële stress. Medewerker begint zich ziek te melden. Je gaat hem ontlasten en geeft hem wat meer vrij. Ondanks die maatregelen valt hij volledig uit. Conclusie van de bedrijfsarts: overwerkt, nergens één relatie met die hypotheek. Rekening is voor werkgever: ziekengeld, begeleiding, vervanging, maatschappelijke hulp, etc.

En die medewerker bouwt gedurende zijn ziekte ook gewoon zijn vakantiedagen op. Als die medewerker na lange ziekte dan terug is, dan ben je hem met een beetje pech gelijk weer een periode kwijt om ‘dagen op te maken’. En wees eerlijk: dat heb je liever gelijk aansluitend aan die ziekte, want dan zijn de andere procedures nog van kracht en is de vervanger nog aanwezig. Goed voor de bedrijfsresultaten is het allemaal niet.

En voor de Ondernemer is het kiezen tussen veel kwaden. Je kunt van alles verzekeren, adviseurs inhuren of gebruik maken van uitzendbureaus of payrolling. Je kunt met ZZP’ers gaan werken. Je doet het in elk geval nooit goed.

Twitter: @royalty