Ik zie het!

Reacties uitgeschakeld voor Ik zie het!
maart 18th, 2015 Permalink

Vanaf haar derde fotografeert MiniMe met een telefoon van de dichtsbijzijnde ouder, of met de camera die ze zelf heeft helpen bouwen. Beide voorzien van een schermpje voor compositie, dus het kind kan letterlijk de was doen. Papa heeft geen scherm, maar gebruikt een zoeker. MiniMe wilde ook zo’n raampje waardoor  je naar het onderwerp kijkt. 

Na wat onderzoek besloot ik een Fuji InstaxMini voor haar te kopen. Dat is een grappige zeer betaalbare camera met een hoge funfactor. Hij werkt met direct-klaar film, dus produceert een fysieke foto en leert de Mini zo het proces van kijken naar resultaat. En: hij heeft een zoeker. MiniMe vond het “een interessant ding” en ging ermee aan de slag. 

Voor een volwassene is het werken met een zoeker best complex, dus laat staan voor een Mini. Fuji doet er nog een schepje bovenop door een zoeker met een handleiding te produceren: je moet de camera iets voor je gezicht houden om hem daadwerkelijk te kunnen gebruiken. Een hobbeltje voor een ervaren fotograaf, maar een himalaya voor een Mini van drie: de motoriek is er nog nog niet geheel en omgaan met ruimte is ook nog in ontwikkeling. 

Frustratie was het gevolg. Buitengewoon confronterend voor mezelf, omdat ik van dichtbij mijn eigen grilligheid zag. Oei. Op talloze manieren probeerde ik haar te helpen, maar het lukte niet. Wat een temperament heeft die dame. Mini vond de camera niet meer interessant en ging weer aan de slag met beeldschermpjes.

We zijn een paar maanden verder, als Mini haar witte zeehonden, veruit haar belangrijkste knuffels, nauwkeurig oplijnt en opstapelt: “Papa, ik wil een foto maken.” Automatisch geef ik haar de Lytro, op dat moment haar favoriete camera met een scherm. Ze speelt wat met de hoek en maakt een foto van een neus. En één van een neus met ogen. En één van een rij zeehonden. 

“Papa, ik wil een echte foto maken. Mag ik die andere camera?” Met twee handen pakt ze de InstaxMini. Ze bestudeert de achterkant met de zoeker en brengt de camera omhoog. Ik zie dat ze er te dicht op zit en weet dat ze dus niets ziet. Ik zie haar houding verstrammen. Een diepe zucht. Nog een zucht. En nog een poging. Ik geef haar een tip, maar laat haar vooral zelf klooien. Ik ken mezelf. Op zo’n moment helpt weinig. Ze schuift en draait de camera. Weer een zucht. Maar dan witte rook: “Papa, ik zag ze! Door het gaatje. Ik ga een foto van ze maken. Een echte foto.”

Ze drukt af. Maar niets. Een zucht. Ze bestudeert nauwkeurig de camera: “Oh, ik moet hem natuurlijk wel aanzetten!”

Ze mikt en schiet een overzichtsfoto. “Ik wil ze groter.” Turend door de zoeker, schuilfelt ze naar voren. Ze doet een stapje naar links. Naar rechts. Bukt iets. KLIK. “Hmmm, ik denk dat ik behalve Karien en Zwartoog ze allemaal heb.” Ze wappert met de foto. Twee minuten later bevestigt het resultaat haar conclusie. Ze pakt de camera en zoekt een plekje. KLIK. “Nu heb ik ze allemaal.”

Comments are closed.