Drogredenen

december 9th, 2014 Permalink

L1004933Sinds ik gestopt ben met werken, krijg ik veel vragen over het hoe en waarom. Op het antwoord krijg ik nog meer vragen. Soms krijg ik ook een oplossing ingefluisterd: kinderopvang. Alsof het een straf is om tijd met je dochter door te brengen. Mag ik dat niet gewoon leuk vinden? Het blijft bijzonder, dat ik een ‘natuurlijke keuze’ telkens zo moet toelichten, terwijl het wegbrengen van je kinderen naar een instituut gerund door een stel stagiairs de normaalste zaak van de wereld gevonden wordt.

De discussie die dan volgt is ook mooi. Volgens de gemiddelde Nederlander komt je kind zonder kinderopvang in een sociaal isolement, want vriendjes en groepsgedrag. Vast herkenbaar. En ze worden weerbaar, want in zo’n kinderopvang wordt nog weleens ruzie gemaakt. Ook wel belangrijk in de samenleving. En ze leren geduld te hebben, want in zo’n kinderopvang is zo’n stagiair verantwoordelijk voor tenminste zes kinderen, dus die kan niet direct reageren op elke piep van je kroost. Zo leren op hun beurt te wachten. Essentieel volgens veel reacties. En laten we eerlijk zijn: je kunt je eigen kinderen dat niet leren … oh, wacht!

Ik vind het beter om mijn dochter het leven zelf te laten ervaren en te ontdekken. En haar vriendjes zelf te kiezen. Dan doet ze het in haar eigen tempo en op basis van haar eigen prioriteiten. Zo worden haar interesses maximaal gestimuleerd. En als ouders zijn we ervoor om haar daarmee te helpen. Da’s beter voor haar, beter voor de samenleving en daarmee uiteindelijk ook beter voor ons als ouders.

Want laten we even reëel zijn: we gaan onze kinderen meer nodig hebben. Neem de zorgdiscussie en de rol die de overheid daarin ziet weggelegd voor kinderen die weer voor de ouders moeten gaan zorgen. Leg me even uit waarom ze dat zouden moeten doen, als ze zelf geleerd hebben dat je een probleem tegen een maandelijks tarief een half jaar na geboorte kunt uitbesteden aan een instituut. Die kinderen gaan niet uitgebreid stilstaan bij de kwaliteit van je opvang, maar kijken naar de overheidscriteria. Als die gehaald worden, dan is het goed. Die kinderen gaan niet voor je zorgen, maar ze gaan redenen bedenken waarom het goed is dat jij als ouder opgesloten zit. Pis die langs je benen loopt is natuurlijk geen probleem, want daar word je weerbaar van. Dat heb je ze zelf zo geleerd.