Los komen van dat ritme

november 20th, 2014 Permalink

IMG_0364.JPG
Toen ik stopte met werken realiseerde ik me vooraf niet hoe ik geleefd werd door mijn werkritme zoals bepaald door mijn agenda en hoe vast ik in dat ritme zat. Het leek allemaal zo vrij, maar de realiteit is dat ik eigenlijk vooral bezig was met planningen en prioriteiten van een ander. Het duurde zeker enige weken voordat ik zonder schuldgevoel overdag een boswandeling kon maken en ruim een maand tot ik gewend was te gaan slapen zonder een wekker te zetten. Helemaal los ben ik nog altijd niet, want de notebook die ik ruim vijftien jaar meesleepte, mis ik nog regelmatig. De grootste uitdaging vind ik echter het volledig naar eigen wens invullen van die hele lege agenda. Langzaam begin ik ervan te genieten, maar het viel initieel niet mee.

Gisteren sprak ik er bij toeval over met iemand die al enige tijd met pensioen is en hij vertelde me dat hij zijn werk nog regelmatig mist. Vooral de projecten, deals en het spel, zo legde hij me uit. Ik moest daar even over nadenken, maar ik heb dat eigenlijk niet. Klanten en collega’s waar ik op mijn werk een goede relatie mee had, spreek ik privé en mijn functie en taken heb ik nooit als een spel gezien. Ik zag me vooral als een stamvader die (indirect) verantwoordelijk was voor tig hypotheken bij medewerkers, klanten en partners. Een rol die ik heb ingeruild voor die van vader van één dochter. In beide gevallen gaat het om een serieuze verantwoordelijkheid maar ik merk dat ik aan die laatste veel meer plezier beleef.

Als ik aan één van mijn oude baantjes denk, dan is het omdat een oud-collega of klant me iets vraagt. Reactief dus. Mijn uitdaging zit hem vooral in het opnieuw definiëren van mijn week. Hoe vul ik hem in en wanneer doe ik wat. De vraag is of ik daaruit een nieuwe regelmaat kan maken en of dat eigenlijk wel nodig is. Hmmm…..

Jullie enige ervaring mee?