Als je bijna 15 jaar geleefd bent door je agenda, je mailbox en mobiele telefoon, dan is het als je stopt met werken plots oorverdovend stil. De leegte zou rust moeten brengen, maar schuldgevoel en vermoeidheid strijden om aandacht. Het was bijna een maand wennen en aanpassen, maar eindelijk begin ik van al die vrije tijd te genieten.

Ik ben een alles of niets figuur. En alles was altijd één van mijn bedrijven. Mijn hele leven draaide daar om. Vakanties nam ik beperkt en wanneer ik weg ging, dan hadden ze altijd een werkthema: conferenties, opleidingen, klantbezoek in het buitenland, leveranciersbezoek, gesprekken met collega’s, interessante cases, retailconcepten, etc.

Om mijn bedrijf over de linie goed op koers te houden en situaties voor te zijn, keek ik altijd ver vooruit. Ik was druk met personeel en partners, probeerde de ontwikkelingen in de maatschappij te voorspellen en de gevolgen daarvan voor mijn klanten in te schatten. Daar maakten we passende producten bij. Ik hield P&O regelgeving in de gaten en keek naar fiscale en financiële wetgeving. Volgde ontwikkelingen bij klanten, checkte doorlopend hun tevredenheid, maar ook hun eigen performance en vergeleek die met branchetrends, hun concurrenten, etc. De laatste jaren deed ik uitsluitend telecom, dus was ik ook druk met overheid en semi-overheid ten behoeve van aftappen, betaalverkeer, alarmverkeer en telefonie. Klinkt druk en is het ook, maar dat is voor een ondernemer niet bijzonder.

Mijn personeel stond altijd op één. Logisch, want ik geloof in een hechte bedrijfscultuur. Da’s niet eenvoudig om te bouwen. Het vraagt om een breed en open blikveld, waarbij je bij bepaalde aanstellingen ook nog te maken hebt met complexe regelgeving. Bij werving van nieuwe mensen gaf ik altijd de voorkeur aan de ambitieuze kandidaat die het beste in de familie paste. Vakkennis is te leren, maar dat kost soms wel veel tijd en energie, ook van mijn collega’s. Het resultaat mag er zijn: een hecht team brengt stabiliteit, dat leidt tot een goed product, daaruit komen tevreden klanten en dat leidt bijna automatisch tot een langdurig acceptabel financieel rendement. De optelsom is voor mij maximaal rendement: werkvreugde voor de hele ploeg, klanttevredenheid en financieel resultaat. Een bedrijf is namelijk meer dan omzet of financieel resultaat en het doorlopend bewaken van die balans vraagt veel van een mens.

Mijn informatie daarvoor haalde ik uit talloze bronnen. Veel online via gespecialiseerde platforms en social media, maar ik haalde ook veel uit congressen, voorlichtingsbijeenkomsten en 1-op-1 gesprekken met relaties en adviseurs. Ook overheid, brancheorganisaties, leveranciers, klanten en medewerkers droegen hun steentje bij. Het was 7 dagen per week hard werken en daar genoot ik intens van.

Nu ik gestopt ben, bouw ik ook die informatievoorziening af. Dat is niet nieuw voor me, want dat deed ik ook na transacties in 2002 en 2007. Wat me nu echter opvalt is de enorme impact van social media en de talloze online tools. Het is de laag die werk en privé tot een hechte brei maakt. Het is lastig loskoppelen. Dan heb ik niet over Facebook of Twitter, maar over die nieuws aggregators zoals Google alerts en meer in die lijn. Hoewel ik er de nodige uren in heb zitten om alles uit te zetten worden bepaalde mailboxen nog dagelijks gevuld met informatie die niet meer relevant voor me is. Fascinerend wel om te zien wat je als vakidioot opbouwt.

Wat na het saneren van werk en informatie blijft is leegte. Die vulde ik snel op met spelletjes en leuke activiteiten met mijn gezin. Hoewel ik daarvan geniet, leidde het initieel tot een enorm schuldgevoel. Plotseling zat ik overdag een spelletje te doen of liep ik in het bos. Maar hoe zat het met de gezondheid van X? Waren er geen cijfers van een klant? En die deadline op Pin2.0? Daarna volgde een periode van vermoeidheid. De energie die ik uit mijn werk haalde, was niet meer. Mijn altijd steengoede geheugen liet me in de steek. Ik was verre van scherp en leek de hele dag in de mist te lopen. Ik kon me een paar uur per dag concentreren, maar was zeker niet in staat tot de dagen van 16-20 uur die ik vroeger maakte.

Nu gaat het langzaam een stuk beter. Ik begin er vrede mee te krijgen dat ik een keer voor mezelf gekozen heb. Het daalt langzaam in dat ik in mijn besluitvorming nu rekening moet houden met slechts 3-6 mensen niet meer de belangen van 60+ mensen moet afwegen. Af en toe moet ik nog wat vrienden teleurstellen als ik mentaal niet in staat ben om een dag of avond gezellig te zijn. Ik heb er gewoon geen zin in om mezelf in de weg te zitten en te gaan acteren. Dat heb ik nooit gedaan, dus daar ga ik nu zeker niet aan beginnen. Lijkt een klein stapje, maar ik zie het als een pracht ontwikkeling. Gisterenavond stond ik er heel bewust even bij stil dat ik weer geen wekker hoefde te zetten en dat was een prima gevoel.

Went het dus al? Ja, maar langzaam. Maar ik ben er inmiddels wel volop van aan het genieten.