2011 was – niet onverwacht – het jaar van mijn dochter: eerste stapjes, eerste tandjes, eerste woordjes. Ze dwong me ook om kritisch naar m’n agenda te kijken. Die was te vol. Of te druk, om het politiek correct te houden: Zoranet, paar bestuursfuncties hier, investeringen daar en dan nog een hele partij losse zaken er omheen. En dan was er nog iets met schrijven en een fotocamera. Het bleek moeilijk om balans te vinden en er te zijn op die momenten die voor haar en m’n vrouw van belang waren.

Zo werd 2011 een jaar van heroriënteren en afscheid nemen. Focus op m’n gezin en Zoranet. In die volgorde en iedereen die me kent, weet dat dit uitdaging genoeg voor me is. Andere activiteiten zijn gestaakt. Dat was ook zichtbaar op deze plek. Updates waren er de afgelopen paar maanden nauwelijks en die er waren hadden weinig inhoud. Fotowerk beperkte zich vooral tot een aantal (onsmakelijke) macro shots met m’n iPhone. Het één en ander correct afbouwen koste heel veel energie, maar is uiteindelijk wel gelukt.

De start van 2012 is wat onwennig. Voor het eerst in jaren kijk ik tegen één agenda aan. Een agenda waarin de avonden en (zeer) vroege ochtenden niet zijn vol gepland met video- en phoneconferences. Een agenda met ruimte in weekenden. Die agenda is bijna onrealistisch leeg. Nu ik over die eerste schok heen ben, geeft het een goed gevoel. Al die tijd … wow. Wat zullen we daar eens mee gaan doen?

Oh wacht, die tijd is natuurlijk primair voor m’n gezin, familie en vrienden. En Zoranet. Een workaholic laten afkicken is lastig, maar beteugelen zou moeten lukken. 2012 wordt daarom het jaar van de grote zoektocht naar balans, met focus op een paar dingen. Dat gaat we goed proberen te doen. Heel goed en daar passen camera en blog prima in. Of gaat het daar nu al weer verkeerd?