Dat de samenleving verhardt, is geen verrassing. Ministers worden in notulen voor knettergek versleten en zonder consequentie door kamerleden voor leugenaar uitgemaakt. Marokkaanse jongeren maken binnensteden onveilig, wijten dat aan hun culturele achtergrond en politiek correct Nederland nuanceert dit met liefde op TV. Agenten worden niet langer uitgescholden, maar direct bespuugd. Anno 2010 hoort het er allemaal bij.
Niets is meer wat het lijkt. Volgens het Ministerie van Justitie is er sprake van een afnemende hoeveelheid geweld, maar ze vergeet erbij te vertellen dat dit wordt geconcludeerd op basis van aangepaste definities. Veel zaken worden niet meer meegeteld. Spectaculaire stijgingen van zware geweldsdelicten, zoals roofovervallen, worden voorts bij voorkeur genegeerd. De journalistiek lijkt niet meer over de mensen, tijd of kwaliteit te beschikken om de waarheid te achterhalen. ANP berichtgeving wordt klakkeloos overgenomen. Nooit was de tekstschrijver zo machtig.
Gezien de teneur in de samenleving vond ik ophef over de woorden van Kardinaal Simonis overtrokken. Het “Wir haben es nicht gewußt� heeft misschien een nare bijklank, maar het is voor een Nederlander niet heel vreemd om terug te vallen op een andere taal wanneer hij zijn diepste emotie probeert te uiten. In veel gevallen beschouwen we het zelfs als een kunstvorm. Neem de sportjournalistiek. Matthijs van Nieuwkerk is groot geworden met het eindeloos opbrullen van Franse one-liners ter afsluiting van zijn vlotte inhoudsloze monoloogjes.
Ook zo’n teken aan de wand voor wat betreft de tijdsgeest is de aandacht die de première van ‘Escaping Tel Aviv’ kreeg. Of beter gezegd: het gebrek daaraan. Het openingsfeestje van dit botte stukje antisemitisme werd gevierd in het bijzijn van diverse politici en hiervoor werd theater Tuschinski afgehuurd. U weet wel, de oude bioscoop van Abraham Icek Tuschinski, die samen met zijn vrouw in 1942 stierf in Auschwitz. Blijkbaar kan het verkeren, al blijf ik benieuwd naar de reactie op een versie waarin de zaak wordt omgedraaid en Egyptenaren als totaal onbetrouwbare massamoordenaars worden weggezet.
Het moet de optelsom van deze zaken zijn geweest, die me zaterdag wat weemoedig maakte. Ik was bovendien aan het klussen thuis en dat maakte mijn bui er niet beter op. Ik ben niet handig en heb gewoon een hekel aan dat gepruts met schroevendraaiers en tangen. Maar goed, soms ontkom je er niet aan om zelf wat te repareren, al doe je het maar met een pleister. Of plakband en veel hulp in mijn geval, want ik ben een Van Veen. Hoe dan ook, al klussend realiseerde ik me, dat ik bij mijn favoriete boekhandel nog even een boek moest ophalen. Met sluitingstijd nabij, stoof ik wat gehaast de deur uit. Gelukkig zit Waanders bij me om de hoek, dus binnen een minuut stiefelde ik daar in mijn klus-ensemble naar binnen. Het was druk, maar er was zowaar een balie vrij. De verkoopster wierp me een enigszins afkeurende blik toe en vroeg twijfelend wat ze voor me kon doen.
Wie ‘Marokkanen-problematiek’ zegt, denkt aan Gouda, aan Kanaleneiland in Utrecht, aan Amsterdam- West of – inderdaad – aan Culemborg. De vraag is hoe terecht dat is. Culemborg en Gouda hadden de pech dat ze volop in de schijnwerpers belandden. Elders zijn er minstens zo ernstige incidenten geweest.
…
Neem Roosendaal (74 duizend inwoners). Marokkaanse ‘jongens van de straat’ zorgen ook daar voor veel overlast: ‘Rouwstoeten worden verstoord, eigendommen worden vernield, met scooters wordt gecrost, territorium wordt geclaimd, uitgaanspubliek wordt lastiggevallen en burgers worden gemolesteerd. Ook agenten worden beledigd, geïntimideerd, bespuugd en uitgedaagd.
…
Zoals in Gorinchem (34 duizend inwoners). Tussen september 2008 en maart 2009 sticht een groep jongeren, ‘meest van Marokkaanse afkomst’, herhaaldelijk brand en hindert vervolgens de brandweer. ‘
…
Oosterhout, nog zo’n gemeente. In 2007 en 2008 vallen ‘grote groepen jonge Marokkaanse jongeren bezoekers en winkeliers in het winkelcentrum lastig’, blijkt uit een ‘incidentenoverzicht’. In mei 2008 vallen Marokkaanse jongeren de wijkagent aan. ‘De spanningen tussen politie en Marokkaanse jongeren lopen hierdoor erg hoog op.’ Een winkelier wordt in elkaar geslagen, het Marokkaanse ontmoetingscentrum De Bunthoef verwerft de bijnaam ‘rovershol’. Begin 2009 gaan Marokkaanse jongeren uit Oosterhout en Marokkaanse jongeren uit Breda massaal op de vuist. Op 13 september wordt brand gesticht in het kantoor van De Bunthoef en worden de banden van de bewakingsauto kapot gesneden, op 11 oktober vliegt er een vuurwerkbom naar binnen en wordt de harde schijf van de beveiligingscamera vernield. Als 2 dagen later een vuurwerkpijl naar binnen vliegt in een nabijgelegen woning, kondigt de burgemeester een samenscholingsverbod af.
…
Ruim 30 kilometer oostelijker: Den Bosch. Op 8 april 2009 is die stad het toneel van een veldslag tussen twee groepen Marokkanen. Daarbij valt een dode: de 25-jarige Youssef Chahbouni wordt door het hoofd geschoten.
…
Meer overlast. In zijn verband, met statistieken, verwijzingen en de hele rimram vind je hier.
Jongens, het is over en uit voor Palm. Als Dell nog iets van waarde wil kopen, dan moeten ze opschieten. De cijfers zijn slecht, de vooruitzichten nog slechter. Palm heeft ruim een miljoen telefoons op voorraad en nog enige honderd duizenden in het distributiekanaal zitten en komt er niet vanaf. Engadget analyseert de situatie achteraf en komt met dezelfde conclusies die ik vooraf had: slechte marketing, brakke hardware en de waardeloze Palm Pixi. Goed OS, goeie formfactor, aardig merk, maar door slechte beslissingen dus een mislukking.
Een 12 jarig meisje wordt dood gevonden in een tuin van een agent. De agent zou suïcidaal zijn en seksueel gestoord. En gefrustreerd, want hij was gezakt voor zijn opleiding. De afgelopen dagen is er voldoende gespeculeerd over de toedracht of oorzaak van haar dood. Toch raar dat ik helemaal niemand die ene vraag heb horen stellen: Wat zegt al die make-up over de levensstijl van dit 12 jarige meisje?
Begrijp me niet verkeerd: ik ga hier niet een potentiële moord zitten goed praten. Ben er ook niet op uit om verzachtende omstandigheden aan te dragen. Maar ik vind het wel achterlijk dat een zesde klasser lagere school (groep 8 voor jongeren) zo’n hoog gehalte camouflage middelen nodig heeft om het dagelijks leven door te komen.
Obama moet de Israëli’s niet en dat weten ze in het Midden-Oosten. Daarom zien de Arabieren de Amerikaanse vredesinitiatieven met groot enthousiasme tegemoet. Het is altijd prettig babbelen met iemand die jouw hele verlanglijstje overneemt en dat van de andere partij door de WC spoelt. Washington stuurt aan op indirecte onderhandelingen, met eenzijdige concessies van Israël en brengt daarmee het vredesoverleg terug naar de jaren ’30.
Na zijn kopje thee met Adolf Hitler, organiseerde Neville Chamberlain in 1939 een conferentie om te praten over de creatie van een Arabische staat in de Joodse regio. Arabische vertegenwoordigers weigerden daar direct met de Joden te praten. Een Engelse gezant functioneerde daarom als doorgeefluik. De conferentie duurde ruim vijf weken en leverde geen vooruitgang op.
In 1947 probeerden de Engelsen het opnieuw. Dit maal onder leiding van Ernest Brevin, die er openlijk voor uitkwam een bloedhekel aan Joden te hebben. De Arabieren zetten hun wensen kracht bij, door te dreigen met oorlog. Volgens Arabische woordvoerders werden belangrijke zaken namelijk altijd met geweld beslecht. Weer weigerden de Arabieren direct contact. Weer was er geen overeenstemming.
Een jaar later vielen de verenigde Arabische landen aan. De Joden hielden stand en wisten hun strijd op leven en dood uiteindelijk te winnen. Tijdens de talloze ontwapeningsbesprekingen die volgden, weigerden de Arabieren vervolgens wederom direct met de Joden te praten. Weer was er sprake van een gezant en weer kwam er geen overeenstemming. Na de verloren oorlog werden de Arabieren daarom geconfronteerd met een ongemakkelijke wapenstilstand.
Zo verliep alle communicatie jarenlang indirect, zonder succes. Het was uiteindelijk Bill Clinton die daar een eind aan maakte. Direct overleg leidde onder zware druk tot het verdrag van Oslo, een grote stap op weg naar vrede. Clinton kon zijn werk niet afmaken en DoubleU had andere prioriteiten. Opvolger Obama kiest anno 2010 voor het Arabische model en zet de klok dus jaren terug.
Vice-President Joe Biden moest in de zandbak de weg vrijmaken voor indirect overleg. Dat deed hij door duidelijk te maken, dat de concessies van Israël moeten komen en dat hij inzet op indirect overleg. Daarna mocht Hillary Clinton nog een paar handen zand richting de Israëli’s gooien door te dreigen met economische maatregelen. Vervolgens plande Obama’s elite team de reisjes naar het Midden-Oosten. Een goed begin was het halve werk, zo moeten ze gedacht hebben.
De Israëli’s waren niet onder de indruk, maar besloten dit keer niet een handje zand terug te gooien naar hun kleuteroppas, maar direct over te gaan tot het vertrappen van zandkastelen. De dag dat Biden aankwam in het Midden-Oosten, kondigden de Israëli’s aan 1600 huizen bij te bouwen in Ramat Shlomo, een ultra-Orthodoxe Joodse wijk in Oost-Jerusalem. Niet 500 of 1000, maar 1600. Obama’s huisnummer. Dat is geen toeval. Je kunt je de beslissing gewoon voorstellen. Netanyahu, zittend op zijn veranda, op de West-Bank, in een dorpje gelegen in de schaduw van de grafheuvel van Koning Herod, lurkend aan zijn verst geperste sap van een granaatappel: “Als dat hem niet aan het denken zet, dan hernoemen we wijk gewoon Ramat Chicago.�
Royalty.nl is mijn (Roy van Veen) persoonlijke weblog en bevat niets anders dan mijn mening, dus niet die van organisaties waar ik bij betrokken ben. Ik doe iets met verbindingen, betaalverkeer en private networking bij retailspecialist Zoranet (onderdeel van EspritXB en Detron ICT en Telecom), een klein beetje met fotografie en tekst bij Theatre of the Mind en wat management consulting met Casino Boogie. Heb door de jaren heen genoeg (vaak) lelijke beeldjes, kraaltjes en spiegels ontvangen voor mijn werk en werd in 2007 uitgeroepen tot meest fatsoenlijke ondernemer. Nee maar! Bij mijn examen dat leidde tot mijn oldschool typediploma (begin jaren '80 van die vorige eeuw) typte ik een klas Schoevers typegeiten eruit. Nuttelozer kan ik de feiten niet maken.
