Royalty.nl

Praten kunnen we als de beste

30 January 2010 in Columns1 reactie »

“Zwolle kunnen we beter naar achteren schuiven. Daar doen ze altijd zo moeilijk.� Aan het woord is een expansiemanager van een Amerikaanse winkelketen die in Nederland op zoek is naar locaties. De organisatie gaat een innovatief concept in de markt zetten, waarin (draadloze) netwerkverbindingen en vernieuwend betaalverkeer een grote rol gaan spelen. Reden om in een vroeg stadium de beoogd netwerkleverancier mee te laten denken over de Nederlandse versie van het winkelconcept. Dat bracht mij aan tafel en eenmaal geconfronteerd met de zeer exotische plannen, stelde ik voor om de eerste vestiging in Zwolle te openen. Daarmee zitten ze dicht bij ons hoofdkantoor, waardoor de ondersteuning op de innovatieve betaaldiensten maximaal is. Zwolle voldeed ook aan de uitgangspunten van de organisatie en was als potentiële vestigingsplaats opgenomen op de shortlist. Kat in het bakkie, dacht ik. Kon niet anders. Poeh, kwam ik daar even van een koude kermis thuis. Zwolle werd het niet, omwille van halsstarrige besluitvorming. Ik citeer nog maar eens de manager: “Als je een dergelijke winkel in Zwolle wil openen, dan ben je ruim tien jaar verder en ga je 2012-2014 niet halen.�

Enigszins beteuterd en licht gestoken besprak ik via e-mail en twitter de situatie met een aantal Zwolse raadsleden. Hun reactie was betrokken, doch politiek correct: ergens was het herkenbaar, maar ergens ook niet. Om incidentenpolitiek te voorkomen besloot ik te bellen met de verantwoordelijken van die tientallen winkelketens die we bedienen: Hoe moeilijk is Zwolle nu echt?

Zo. Nou. Poeh. Van diverse ketens ontving ik negatieve reacties, waarvan zeven zeer negatief. De communicatie die gedeeld werd, loog er niet om. Persoonlijke voorkeuren van bewindslieden, cirkelredenaties en vage bestemmingsplannen houden sommige winkelketens al ruim 15 jaar weg uit Zwolle. Zeer vreemd. Zeker wanneer je die informatie legt naast de reactie van politiek en bestuur naar aanleiding van het besluit van Wärtsilä om in Zwolle 120 banen te schrappen. In een persbericht betreuren Burgemeester en Wethouders het gemis van die arbeidsplaatsen. Hoeveel boter heb je als bestuurder dan op je hoofd als je met hetzelfde gemak honderden banen al jaren tegenhoudt? Praten lijkt belangrijker te zijn dan handelen.

Eenzelfde gevoel hield ik over aan het gebeuren rond Haïti. Een grote ramp trof het land op 12 januari en Nederland was er snel bij. Met de mond dan. Er was geld nodig. Er werd gesproken over teams met honden en chirurgen. Giro 555 moest media breed de lucht in, zodat politiek, bekende Nederlanders en bedrijfsleven zich over de lijken van 150.000 slachtoffers van hun beste kant konden laten zien. Ook het Koningshuis werkte mee aan de inzameling. Tijdens die landelijke uitzending op 21 januari bereikte het praten over Haiti haar hoogtepunt. De omroepen toonden de meest verschrikkelijke beelden van hulpverleners die zich een weg groeven door de puinhopen, maar de waarheid vertelden ze niet: bij zo’n ramp telt iedere seconde. Hoe langer hulp uitblijft, des te kleiner kans op overleven is. Negen dagen na de ramp, waren we in Nederland nog altijd aan het praten.

Maar die hulpverleners dan die daar tijdens Media 555 zo prominent aan het graven waren? Nou, die kwamen – ondanks suggestie – niet uit Nederland. Ook niet uit de directe regio van Haïti trouwens. Ze kwamen uit een land dat begrijpt hoe kritisch tijd op zo’n moment is en waar de regering na het bekend worden van de ramp daarom snel opdracht gaf tot onorthodoxe en onbureaucratische hulpverlening. De eerste zestien bergers en reddingsdeskundigen kwamen daarom dezelfde dag al aan, rap gevolgd door ingenieurs, artsen en vijftig soldaten met honden. Waar Nederland aan het discussiëren sloeg over landingsrechten en onkosten, stuurde dat land zonder geneuzel twee Boeing 747’s met hulpgoederen, 220 hulpverleners en een compleet veldhospitaal inclusief kinderafdeling, apotheek, radiologie, operatiekamers en een verloskamer. Op 15 januari arriveerden onze eerste hulpverleners ‘al’ ter plaatse, hetgeen bijna live werd uitgezonden. Nederland als redder van de wereld. Terwijl onze hulpverleners zich gingen oriënteren, was het andere kleine landje al twee dagen aan het puinruimen en opereren. Ze richtten bovendien hun satellietnetwerk anders in, waardoor gespecialiseerde artsen thuis de in het rampgebied gemaakte foto’s konden beoordelen. Dat ad hoc gestuurde hospitaal hielp duizenden mensen, verrichte honderden operaties, waarvan bijna 400 levensreddend. Zestien babies werden in de mobiele verloskamer te wereld gebracht. Terwijl Nederland druk deed over de ‘maar liefst’ 41 miljoen euro die werd opgehaald, eerde een jonge moeder haar ingevlogen redders. Haar kind noemde ze ‘Israël’.

– Verschenen in de Groote Klok van eind januari, geschreven net na de uitzending van 21 januari.
De cijfers van het Israëlische veldhospitaal zijn later bij gewerkt.