Royalty.nl

Een onsmakelijk 2010

4 January 2010 in Columns2 reacties »

Ja, want dat wordt het. Een heel onsmakelijk jaar. Vol politici met rare uitspraken en gênante activiteiten. Allemaal om ons vertrouwen te winnen. Als ik er aan denk, dan word ik al onpasselijk en niet zo’n beetje ook.

Zeker is dat we in maart gemeenteraadsverkiezingen hebben. Dat betekent dus dat we ruim twee maanden opgezadeld zitten met lokale politici en hun geldingsdrang. Alles om hun onzichtbaarheid en loze beloften van de afgelopen vier jaar te maskeren. Lokale kranten en websites worden overspoeld met persberichten van ludieke acties waar ‘toevallig’ een politicus bij betrokken is. In winkelcentra duiken kraampjes op met stijve horken en dito boodschap. En vanzelfsprekend wordt ook de carnavalsoptocht dit jaar door die gasten gebruikt om te laten zien hoe menselijk ze eigenlijk zijn. Toen de buit na de vorige verkiezingen binnen was, vonden ze deelname niet meer belangrijk, maar nu moet het weer gebeuren en dus duiken ze weer op. Zijn ze er ook nog van overtuigd dat wij het niet merken. Sneu eigenlijk. Brrr, waar is mijn teiltje?

Echt afstotend wordt het op landelijk niveau. De strategische geniën van het CDA hebben alles voorbereid voor de kabinetscrisis die ze de PvdA laten veroorzaken. Waar de horde van Wouter Bos nog wekelijks marktaandeel inlevert, heeft het CDA de afkalving inmiddels onder controle. En terwijl de PvdA intern al maanden een harde stammenstrijd voert, zijn de Christen-democraten met oog op de toekomst vast lekker aangeschurkt tegen de Liberalen van Pechtold en Rutte. Het CDA heeft de PvdA letterlijk bij de keel en gaat de komende confrontaties over Afghanistan en het Begrotingstekort de pijp langzaam dichtknijpen tot het punt waar Bos niets anders kan dan de stekker eruit te trekken. Dat gebeurt voor eind februari over Uruzgan, waarna we dus ook voor de Tweede Kamer geconfronteerd worden met de meest stuitende situaties.

Meer dan ooit worden de landelijke verkiezingen van 2010 gedomineerd door de nieuwe media, met een logische uitbreiding naar de TV. Denk vage websites, reality soaps en krankzinnige shows rond (kandidaat) kamerleden. Je kunt in 2010 geen tv zender kiezen, of er komt een politicus voorbij.

Mariette Hamer gaat samen met Van Geel bij Spuiten en Slikken via hallucinaties veroorzakende drugs op zoek naar invalshoeken die zorgen voor meer draagvlak bij de jeugd. Rouvoet drinkt samen met Wilders in Israël onder begeleiding van het gelegenheidsduo Knevel en Boomsma met ontbloot bovenlijf thee bij de heilige maagd Maria. Mark Rutte kijkt jaloers toe. Maxime Verhagen moet een week zonder zijn mobiele telefoon en Twitter zien te overleven in een auto zonder chauffeur, terwijl Pechtold in AstroTime nieuwe inspiratie opdoet. Wouter Bos en Agnes Kant volgen bij Patricia Paay en Patty Brard een cursus ‘vragen om aandacht’, terwijl Arend Jan Boekestijn oranjebitter leert maken tijdens Chinees Nieuwjaar. Femke Halsema schuift eerst met de tweeling op de arm aan bij Irene Moors en Carlo Boszhardt om daar te vertellen dat het als werkende vrouw allemaal niet eenvoudig is, over vervolgens in Top Gear op te duiken met haar Gestapo Cruiser. Vol afgrijzen maak ik me op voor het debat tussen Pechtold en Wilders over de kopvoddentax in relatie tot de badmuts. Braakneigingen heb ik. Nu al. In combinatie met de lopende rechtszaken krijgt Wilders zoveel zendtijd, dat je hem als testbeeld kunt gebruiken om de kleuren van je TV op af te stemmen.

Politieke televisie in 2010, ik moet er echt niet aan denken. Tenzij ik het natuurlijk combineer met dat goede voornemen om dit jaar echt eens even een paar kilo af te vallen.