Wie is Drs. P?

mei 18th, 2009 Permalink

volvol

1994. Een vrachtauto zet een Israëlische liftster vanuit Polen via Brussel af in Amsterdam. Ze heeft een simpele doelstelling: ze wil de beste Thai Boxer ter wereld worden.

Die topsporters leven en trainen in Amsterdam, dus dat is the place to be. Ze schrijft zich in bij de gemeente, opent een bankrekening, betaalt belasting en duikt in het proces dat moet leiden tot een meerjarige Europese verblijfsvergunning.

Overdag werkt ze als kinderoppas bij grote gezinnen in klassieke Amsterdamse buurten en ‘s avonds traint ze met en tussen wereldtoppers als Ernesto Hoost, Peter The Dutch Lumberjack Aerts en Million Dollar Baby Lucia Rijker. Tussendoor leert ze Nederlands door te luisteren naar Radio 1 en het werk van Drs. P.

De wereldtop in Thai Boxing haalt ze niet en langzaam verschuift haar aandacht naar een maatschappelijke carrière. Als telg uit een Russisch geslacht van muzikanten en wiskundigen, gaat haar interesse uit naar een baan in de ICT. Ze volgt een opleiding als applicatieprogrammeur in Noord-Holland en loopt stage bij een automatiseringsbedrijf in midden Nederland.

We schrijven inmiddels eind 1997. De strijd om een meerjarig verblijf loopt na diverse wetswijzigingen via Arbeidsvoorziening, de voorloper van het UWV. Het zijn de hoogtijdagen in de ICT. Iedereen die ooit een computer van afstand gezien heeft, kan in een auto-showroom ergens in Nederland een arbeidscontract tekenen. ICT bedrijven staan voor de Israëlische in de rij, maar Arbeidsvoorziening wijst zelfs na een beroep een meerjarige werkvergunning af. In 1999 gaat ze samenwonen met een Nederlander en verhuist ze naar Zwolle.

Als zelfstandige is ze betrokken bij de start van een softwarehuis en tot de eerste grotere opdrachtgevers behoort Arbeidsvoorziening. Die vindt haar nog steeds niet goed genoeg voor een werkvergunning, maar vertrouwt haar wel de ontwikkeling toe van software die de registratie van buitenlandse seizoenarbeiders onder controle moet brengen. Zij kent immers de termen, het proces en de spelers.

Spoedig daarna begint het langdurige proces om in Zwolle te mogen trouwen. De vreemdelingenwetgeving is inmiddels een speelbal van de politiek en diverse wetswijzigingen met uitzondering op uitzondering, zorgen voor weinig consistente regelgeving. Het lijstje met benodigde documenten wordt door een medewerker van de gemeente Zwolle uitgeschreven. Deze niet in Nederland geboren medewerker wijst de Israëlische in gebrekkig Nederlands op de strenge regelgeving en de consequenties daarvan. Het handgeschreven lijstje dat hij meegeeft bewijst dat hij onze taal schriftelijk nog niet beheerst …

De speurtocht naar de juiste documenten brengt de Israëlische in contact met de Nederlandse ambassade in Tel Aviv. Daar ontmoet ze de Ambassadeur en Consul, de crème de la crème van het Nederlandse ambtelijke apparaat. Deze hooggeplaatste overheidsdienaren vertegenwoordigen onze natie in de verre onder andere op cultureel vlak. De Consul complimenteert de Israëlische met haar redelijk accentloze en foutloze beheersing van de Nederlandse taal en vraagt hoe ze dat geleerd heeft. Het antwoord leidt tot een veelzeggende reactie: “Wie is Drs. P“??

2005 is het jaar van de uitgekomen dromen. Na 11 jaar strijd is daar ineens de felbegeerde meerjarige verblijfsvergunning en op de valreep van het nieuwe jaar wordt het huwelijk in de prachtige Zwolse Statenzaal voltrokken onder toeziend oog van alle nog levende familie en talloze vrienden.

Ruim drie jaar later verkrijgt de Israëlische bij koninklijk besluit de Nederlandse nationaliteit. Op 16 april 2009 overhandigt Burgemeester Henk-Jan Meijer tijdens een formele naturalisatie ceremonie de bijbehorende documenten en vanaf dat moment ben ik niet langer met een Israëlische getrouwd. Die donderdagmiddag wordt een proces afgerond dat uiteindelijk 15 jaar geduurd heeft. Dat had zeker sneller gekund, maar sommige mensen laten zich nu eenmaal niet in de hoek van slachtoffer drukken.