Royalty.nl

Op een dag ben je Nederlander

18 May 2009 in Columns2 reacties »

1994. Een vrachtauto zet een Israëlische liftster vanuit Polen via Brussel af in Amsterdam. Ze heeft een simpele doelstelling: ze wil de beste Thai Boxer ter wereld worden. Die topsporters leven en trainen in Amsterdam, dus dat is the place to be. Ze schrijft zich in bij de gemeente, opent een bankrekening, betaalt belasting en duikt in het proces dat moet leiden tot een meerjarige Europese verblijfsvergunning. Overdag werkt ze in klassieke Amsterdamse buurten als kinderoppas bij grote gezinnen en ‘s avonds traint ze met de wereldtoppers Ernesto Hoost, Peter The Dutch Lumberjack Aerts en Million Dollar Baby Lucia Rijker. Tussendoor leert ze Nederlands door te luisteren naar Radio 1 en het werk van Drs. P.

De wereldtop in Thai Boxing haalt ze niet en dus verschuift haar aandacht naar een maatschappelijke carrière. Als telg uit een Russisch geslacht van muzikanten en wiskundigen, gaat haar interesse uit naar een baan in de ICT. Ze volgt een opleiding als applicatieprogrammeur in Noord-Holland en loopt stage bij een automatiseringsbedrijf in midden Nederland. We schrijven inmiddels 1997 en de strijd om een meerjarig verblijf loopt na diverse wetswijzigingen via Arbeidsvoorziening, de voorloper van het UWV. Het zijn de hoogtijdagen in de ICT. Iedereen die ooit een computer van afstand gezien heeft, kan in een showroom ergens in Nederland een arbeidscontract tekenen. ICT bedrijven staan voor de Israëlische in de rij, maar Arbeidsvoorziening wijst zelfs na een beroep een meerjarige werkvergunning af.

In 1999 gaat ze samenwonen met een Nederlander en verhuist ze naar Zwolle. Als zelfstandige is ze betrokken bij de start van een softwarehuis. Tot de eerste grotere opdrachtgevers behoort Arbeidsvoorziening. Die vinden haar nog steeds niet goed genoeg voor een werkvergunning, maar vertrouwen haar wel de ontwikkeling toe van software die de registratie van buitenlandse seizoenarbeiders onder controle moet brengen.

Spoedig daarna begint het langdurige proces om in Zwolle te mogen trouwen. De vreemdelingenwetgeving is inmiddels een speelbal van de politiek en wetswijziging op wijziging met uitzondering op uitzondering, zorgen voor weinig consistente regelgeving. Het lijstje met benodigde documenten wordt door een medewerker van de gemeente Zwolle uitgeschreven. Deze niet in Nederland geboren medewerker wijst de Israëlische in gebrekkig Nederlands op de strenge regelgeving en de consequenties daarvan. Het handgeschreven lijstje dat hij meegeeft bewijst dat hij onze taal ook schriftelijk niet beheerst …

De speurtocht naar de juiste documenten brengt de Israëlische in contact met de Nederlandse ambassade in Tel Aviv. Daar ontmoet ze de crème de la crème van het Nederlandse ambtelijke apparaat, namelijk de Ambassadeur en Consul. Deze hooggeplaatste overheidsdienaren vertegenwoordigen onze natie in de verre onder andere op cultureel vlak. De Consul complimenteert de Israëlische met haar nagenoeg accentloze en foutloze beheersing van de Nederlandse taal en vraagt hoe ze dat geleerd heeft. Het antwoord leidt tot een veelzeggende reactie: “Wie is Drs. P“??

2005 is uiteindelijk het jaar van de uitgekomen dromen. Na 11 jaar strijd is daar ineens de felbegeerde meerjarige verblijfsvergunning en op de valreep van het nieuwe jaar wordt het huwelijk in de prachtige Statenzaal voltrokken onder toeziend oog van alle nog levende familie en talloze vrienden. Louis van Daalen treedt, geassisteerd door Remco Tiezema, op als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand.

Ruim drie jaar later verkrijgt de Israëlische bij Koninklijk besluit de Nederlandse nationaliteit. Op 16 april 2009 overhandigt Burgemeester Henk-Jan Meijer tijdens een formele naturalisatie ceremonie de bijbehorende documenten en vanaf dat moment ben ik niet langer met een Israëlische getrouwd. De ceremonie wordt hilarisch onderbroken door ene Cees Meintjes, wanneer hij enige basiselementen uitreikt ten behoeve van een succesvolle viering van Koninginnedag. Die donderdagmiddag wordt een proces afgerond dat uiteindelijk 15 jaar geduurd heeft. Dat had zeker sneller gekund, maar sommige mensen laten zich nu eenmaal niet in de hoek van slachtoffer drukken.