Stiptheidsacties

6 November 2008 in Columns Geen reacties »

Ze zijn koning van de bumperstickers en halen hun zelfvertrouwen uit het feit dat die van hen maar liefst 18 meter lang is. Wonen en werken doen ze in een klein huisje op wielen, met als enige vrienden hun mobiele telefoon, de portable DVD speler en de erotische hoek van het betere tankstation. Juist ja, ik heb het over vrachtwagenchauffeurs. Overal kom je ze tegen. Ze zijn zo fanatiek en gedreven, dat er wetgeving, een tachograaf en forse boetes nodig zijn om ze achter het stuur weg te houden. Het zijn de ruwe bolsters die smoel geven aan de transportnatie Nederland.

Soms zijn deze vriendelijke wezens echter niet lief. Dan laten ze zich opnaaien door hun vakbondsvoorman. Dat is zo’n type die zelf eigenlijk niet van werken houdt, maar wel vindt dat hij u en mij mag dwars zitten. Deze vakbondsvoorman vindt het namelijk normaal om zijn lammeren aan te zetten tot niets ontziende stiptheidsacties. Dat zijn activiteiten waarbij een aantal van die loebassen op de snelweg met 10 km/u naast elkaar gaan rijden. Zo blokkeren ze ander verkeer en dat vinden ze leuk. Het resultaat van de fileberichten creëert een stevige erectie bij alle betrokkenen, waarna ze eenvoudig kunnen controleren wie nu echt de grootste heeft. Dat doen ze dan bij het volgende gerenommeerde tankstation, waar hun vakbondsvoorman ze met dampende ballen staat op te wachten.

Afgelopen jaar heb ik een keer of vijf op de weg langdurig vastgezeten door dit soort acties. Dag planning. Op zich kan ik daar best vrede mee hebben, als ik het nut van die acties in zie. Maar dat is vaag, want welk punt willen ze nu precies maken? Dat we nog tien Betuwelijnen nodig hebben? Dat we miljoenen in de de binnenvaart moeten stoppen? Dat ze 80 kilometer per uur te hard vinden? Of dat ze een eigen weg willen? Iemand enig idee?

Overigens kan het altijd erger. Je kunt van een vrachtwagenchauffeur namelijk zeggen wat je wilt, maar over het algemeen heeft ie zijn 18 meter volledig onder controle. Hij kan hem daar steken waar deze het best tot zijn recht komt. Een schril contrast met de Nederlandse kampeerder. Die hobbelt met zijn slecht beladen caravan als een blinde zeekomkommer (Roy: vrij naar Hades) over de weg en is daardoor te vaak de bron van een verkeersongeval. Niet fijn, want daardoor sta ik als weggebruiker weer stil.

Het zijn van die momenten waarop ik hunker naar actief wegbeheer. Een systeem dat ruimte biedt voor de levensgevaarlijke hobby van die caravanbezitter. Waar vrachtwagenchauffeurs dertig breed naast elkaar kunnen rijden, zonder iemand te hinderen. En waar snel verkeer gewoon door kan rijden. Zou het leven dan niet mooi zijn?

Op internet regelt Zoranet dat. Daardoor zijn onze internetverbindingen altijd snel en kun je gewoon doen waar je zin in hebt, zonder dat je iemand tot last bent. Is dat niet waar het om gaat in het leven?

—

Deze column verscheen begin November in een bijlage van De Stentor.