Met een overweldigende meerderheid won Obama de verkiezingen van McCain en dat betekent dat Amerika voor het eerst een zwarte president krijgt. De Democraten veegden op alle fronten de vloer aan met de Republikeinen en won zowel tactisch als strategisch. Hun campagne was superieur aan die van de Republikeinen. Laatstgenoemden bleken van de ‘field game’ en internet weinig te begrijpen en stonden veel te ver af van de jeugd en hun idealen. In de strijd om het Witte Huis toonde Obama zich een betere Commander in Chief dan de zwabberende ijzervreter McCain. Het volk wilde ander beleid, Obama realiseerde het en anticipeerde daar goed op. Het betekent ook dat minderheden zich in de VS nergens meer achter kunnen verschuilen. Ze moeten het nu zelf doen en de slachtofferrol dus achter zich laten. Da’s goed, want uiteindelijk wordt het land daar een heel stuk beter van.

Voor een klein deel van de Amerikanen wordt de zwarte President een lastig verhaal aangezien zij het nog steeds niet op minderheden hebben. Ik zat eergisteren in een ouderwets gezellige saloon op het Amerikaanse platteland, waar het cynisme over de ophanden zijnde overwinning niet van de lucht was: “Obama is not going to fix the economy, but he will nigger it.”

Massaal zouden ze naar Canada verhuizen, ware het niet dat er hoop te putten viel uit onderstaande “grap”:

Als Obama zich meldt bij de hemelpoort, vraagt Petrus waarom hij hem binnen zou moeten laten. “Nou,” zegt Obama, “omdat ik de eerste zwarte President van de USA ben.”
“Sinds wanneer?” vraagt Petrus. “Nou, sinds 20 minuten.”

Een zwarte President. Dat is een lastige waarheid voor miljoenen Amerikanen voor wie zelfs McCain te links is. Maar Amerika is groot en dit keer won de behoefte aan inspiratie en politieke nuances.