Eten met vrienden bij Mizu in Zwolle, een hippe toko met Aziatische keuken. Het eten is goed, het barpersoneel beneden is goed, maar de bediening in het restaurant zuigt: eerst vergeten ze “de tafel aan te melden”, waardoor je ruim een uur op een voorgerecht moet wachten. Daarna is het rommelig en weinig klantgericht. Gastheerschap neemt zowaar Nazi-achtige vormen aan, wanneer om 22.00 uur keiharde muziek ieder gesprek aan tafel onmogelijk maakt. Een vraag of dit zachter kan, wordt beantwoord met een rekening en ruw neergeflikkerde jassen. De boodschap is duidelijk: optiefen. Betalen zonder fooi wordt vervolgens niet begrepen, op klachten willen ze niet ingaan en wat volgt is een afscheid dat grenst aan het asociale. Mizu met gastheer “Wouter”: dat nooit weer.
Het is begin 2002, de internetdroom is aan gort en aandelenkoersen in de ICT sector storten harder in dan het eigen vermogen van een financiële instelling anno 2008. Als directeur van een softwarehuis ben ik in Amsterdam te gast bij een conferentie over telefonie en internet. De organisatie heeft een blik zogenaamde experts open getrokken om ten overstaan van ca. 700 belangstellenden te discussiëren over de enorme veranderingen die de telecomsector te wachten staat.
Die bobo’s zijn ruwweg te verdelen in drie kampen. De grootste groep betreft vertegenwoordigers van overheid en telefoonmaatschappijen, die van mening zijn dat we voor 2007 overal in Nederland alles via glasvezel doen: ouderwetse telefonie, ISDN en ADSL bestaan dan niet meer. De vertegenwoordigers van de nieuwe technologie zijn het daar deels mee eens, maar zien geen toekomst in glasvezel. Volgens hen gaat alles vanaf 2005 draadloos. Zelf maak ik onderdeel uit van de kleinste groep: de aanhangers van het nieuw realisme. Wij zijn ervan overtuigd dat het allemaal zo’n vaart niet gaat lopen.
Het is een enerverende middag waar experts mooie woorden spreken over de mogelijkheden van draadloze techniek en KPN prachtige toekomstplannen ontvouwt, waarin zelfs de buitengebieden van het Acherhoekse Bredevoort eind 2007 zullen genieten van glasvezel. Kundige voorlichters dansen met grote behendigheid om confronterende vragen heen en daarom blijft veel onduidelijk. Wie gaat dit allemaal betalen? Hoe ziet de planning eruit? Is er een terugverdienmodel? De aanwezige vakpers schijnt het niet te deren. Ze genieten van de hapjes en de drankjes en nemen de gretig de optimistische verhalen tot zich. Eindelijk een lichtpuntje na bijna twee jaar ICT crisis!
Ik moest hieraan denken toen ik onlangs in Den Haag toeschouwer was bij een hernieuwde discussie over de positie van de telecom in Nederland. Wederom stonden overheid en telefoonmaatschappijen zij aan zij uit te leggen dat we met zijn allen aan de vooravond staan van een verhuizing naar glasvezel. Wijs geworden door resultaten uit het verleden, hanteren ze nu een periode van vijf tot zeven jaar. In 2015 zit iedere consument (zakelijke markt werd volledig uitgesloten!) volgens hen dus op glasvezel. Uiteraard kwam niemand terug op de gemiste voorspellingen uit 2002, dus besloot ik maar weer eens te vragen naar het kostenaspect, terugverdienmodel en de planning. Na een veelzeggende stilte nam een woordvoerder van een KPN het woord, om uit te leggen dat grote delen van Amsterdam en enkele andere steden inmiddels beglaasd zijn en dat er veel meer van dergelijke projecten in Nederland lopen. “Het gaat momenteel heel snel,” aldus het maatpak. Er gebeurt inderdaad iets en dat geeft ons eindelijk concrete informatie om te rekenen. Tot op heden zijn er zo’n 900.000 aansluitingen op glasvezel gerealiseerd, waarvan de meeste via nieuwbouwprojecten. Dat heeft de gezamenlijke providers zo’n 4 miljard euro gekost. Er wordt nu 6 miljard in een potje gestopt om de resterende 7 miljoen aansluitingen te realiseren, waarvan de meeste aangelegd moeten worden in oude binnensteden en op het platteland. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om tot de conclusie te komen dat dit potje ontoereikend is en dat we dus wederom wortels voorgehouden krijgen.
De grootste parallel met 2001 is overigens niet die loze belofte. Het gaat om de achterliggende gedachte. Indertijd waren het deze ambitieuze en groteske beloften die pers, partners en investeerders af moesten leiden van de keiharde realiteit van toen, namelijk dat KPN financieel wankelde. Van de aandelenkoers was niets over en vele businessunits moesten verkocht en afgestoten. Dochter KPN/Qwest ging onder verdenking van boekhoudkundige fraude failliet. De particuliere belegger ving de klappen op en bloedde hard. Anno 2008 is die situatie mogelijk niet veel anders. KPN krijgt haar vastgoed niet verkocht, heeft haar schuldenlast in een jaar tijd met 40% zien oplopen tot bijna 22 miljard en kan nog maar heel beperkt aan vreemd vermogen komen. Stel nu dat iemand eens heel kritisch naar de ontwikkeling van de kasstroom gaat kijken?
—
Dit is mijn december column van Sociëteitsglossy “De Groote Klok”.
Na het lezen van de titel legde ik onbewust een relatie met die Duitse militaire arm van weleer en dacht ik: “Goh, de overheid gaat eindelijk beleid maken dat ordediensten niet langer over zich heen hoeven te laten lopen.” Maar helaas, het gaat over een verbouwing van een oud stoomschip. Een verbouwing die uit de hand is gelopen en geen 6 miljoen, maar ruim 200 miljoen kost. Dan hebben we het over publiek geld, waarvan de verantwoordelijken nog steeds op hun pluche zetel zitten.
In ander nieuws hebben onze politieke leiders klaarblijkelijk de conclusie getrokken dat het nationaliseren van Fortis en het uitdelen van garantstellingen voor Aegon en LeasePlan goed is voor hun ego en dat ze het verder niet zo nauw hoeven te nemen met feestjes en andere kostenposten. Daarom neemt Nederland 1.3 miljard schuld over van de Antillen, worden de daar zittende falende topambtenaren gewoon doorbetaald en blijven we die gasten met zijden handschoenen behandelen. Politiek correct als we verder zijn, wordt Henk Kamp afgevaardigd om de boel van de zijlijn in de gaten te houden. Typisch gevalletje van de goede man op de verkeerde plek. Maar ja, wat moet je anders als Arthur even verhinderd is?
Pfff, het zal wel weer aan mij liggen.
Update: GeenStijl meldt dat Rouvoet inmiddels wel in die Oud-Duitsche winkel aan het grasduinen is geslagen en de reguliere SS praktijken van weleer aan het kopieren is …
Volgens de Telegraaf is nieuw staatssecretaris Jette Klijnsma het eerste gehandicapte bewindslid uit de Nederlandse geschiedenis.
Blijkbaar zit er daar 1 te slapen, want de afgelopen jaren hebben we diverse bewindslieden gehad met in ieder geval een handicap. Even een geheugensteuntje:
De eens zo succesvolle Smartphone-toko die afgelopen jaar nog zo’n 130 miljoen spendeerde aan de ontwikkeling van niet-gelanceerde producten en het terugkopen van merkrechten, is aan het reorganiseren geslagen: 20-25% van de troepen mag het veld ruimen. Dat komt neer op tenminste 200 ontslagen.
Even wat ruw over de duim optellen en aftrekken leert dat Palm nog iets van 70-75 miljoen cash moet hebben. De wetenschap dat de huidige producten deels verouderd zijn, het nieuwe OS er nog niet is en de toko cashflow negatief draait, maakt dat het voor Palm een race tegen de klok is: gaat het nieuwe OS er komen, voordat de bodem van de schatkist bereikt is?
Boehoe deed de verzamelde Horeca afgelopen week. Reden hiertoe was de boodschap van Minister Klink dat het rookverbod gehandhaafd blijft en desnoods met harde hand wordt afgedwongen. Horeca Nederland meldde vervolgens een omzetdaling van 1% vergeleken met hetzelfde kwartaal van vorig jaar. Het gehuil is bullshit, want bij de forse omzetstijgingen van de afgelopen jaren hoorden we ze niet …
Overigens ben ik van mening dat de Horeca de omzetdaling aan haarzelf te wijten heeft en dat het eind nog niet in zicht is. En dat is goed ook, want gelijk de evolutie is er geen bestaansrecht voor de horeca exploitant die het niet snapt. Daarvan zijn er genoeg in Nederland, getuige mijn eigen ervaringen alleen al de afgelopen week:
Vrijdag 14 november, Ierse Pub Sally O’ Briens, Zwolle
Tijdens het eten wordt aan de tafel naast ons fors gerookt. Wij attenderen de ober erop dat dit toch wel erg tegen regels en fatsoensnormen in gaat: “Ja, ik heb het gezien, maar ik ga ze er niet op wijzen.”
Dinsdagmiddag 18 november, Hotel Mercure, Nieuwegein
Een hotel met een parkeermeter. Altijd humor. Na afrekenen van de verteringen (Euro 23,35) vraag ik of ze een biljet van 10 euro willen wisselen voor de parkeermeter: “Nee, wij wisselen niet voor parkeren.”
Dinsdagavond 18 november, naam restaurant kwijt, Waardenburg
Ik zit op mijn gemak aan een klein tafeltje te eten en wordt vriendelijk geholpen door een serveerster. Mijn leren tas staat rechts naast me, op de grond tussen stoel en muur. Vervolgens meldt zich een mannelijke ober met het verzoek mijn tas onder mijn tafel te zetten, want er zou iemand over kunnen vallen. Een bijzonder verzoek, want dat zou betekenen dat er de mogelijkheid is dat iemand tussen de muur en mijn stoel terecht kan komen. Een bijzonder onprettig vooruitzicht, gezien de 10 cm ruimte die daar is en daarom vraag ik een toelichting, waarbij ik uitleg dat de tas echt niemand in de weg staat, mijn tafeltje al erg klein is en ik nog op iemand zit te wachten, die ook aan moet schuiven. Wat volgt is een stemverheffing en Duits bevel de tas weg te halen. Een serveerster die mij de dag daarvoor in hetzelfde restaurant bediend heeft, redt gelukkig de situatie en legt de ober uit dat mijn tas niemand in de weg staat en dat ie daar prima kan staan.
Zaterdag 22 november, Grand Café Public, Zwolle
Het is vrij rustig in het café, maar desondanks weet eigenaar en personeel niet wat een welkomstgroet is. Een verzoek om wat te kunnen eten, wordt afgeblaft met de melding dat de keuken om 12 uur open gaat. Op een vraag om een grote Capucino volgt een straf statement dat ze maar één soort hebben. Emoties kent de serveerster klaarblijkelijk niet en beleefdheid valt ook niet in de functieomschrijving.
De mooiste overigens is een bezoek aan een bistro zonder eigen parkeergelegenheid in Roosendaal, ca. 5 weken geleden. De naam is me ontschoten, maar het voorval niet. Ik parkeer mijn auto op de enige parkeerplaats in de straat: een vrije publieke plek voor de bistro. Loop vervolgens naar binnen om te eten, maar wordt geconfronteerd met de melding dat ik mijn auto (keurige, burgerlijke Volvo) moet wegzetten: hij blokkeert het uitzicht. Juist ja: “En waar mag ik dan parkeren?” Nou, dat was vrij simpel, want 30 meter verderop zat aan de rechterhand een straatje en daar was na alle waarschijnlijkheid voldoende parkeergelegenheid. En anders op een plein aan het eind van de straat, nog geen vijf minuten lopen. Ik pak jas en tas en wil naar buiten lopen, maar de ober houdt me tegen: “Dit kunt u wel laten liggen hoor.” Yeah right, alsof ik daar nog wat zou willen eten zeg …
Kijk, dat willen we allemaal: een echte 15Kw battlefield proof laser. Voor volcontinu gebruik, weegt nog geen 200 kilo. Van nul tot full power in een halve seconde, low power ethernet en robuuste LRU met compact SSL technologie. Nu te koop bij Northrop Grumman. Komt dat even goed uit, zo voor de Sint en de kerst!
Kopers van deze 15Kw laser kochten ook de T-6C-MN.
Kenners in de luchtvaartindustrie hebben de meest dodelijke gevechtsvliegtuigen op een rijtje gezet. Bovenaan staat de beruchte Eindecker. Dit oer-Nederlandse product vloog in de eerste wereldoorlog in Duitsche Dienst, omdat bedenker Anthony Fokker in Nederland niet gewaardeerd werd.
Recessie, ontslagen. Het hoort er allemaal bij, dus niets om je echt druk over te maken. Echt zorgen moet je je pas maken als nerds plotseling dagenlang geen koffie meer blijken te drinken, aan de fruithap zitten en zeggen niet bang meer te zijn voor daglicht.
Jemig, straks gaan de Toppers ook nog uit elkaar. Oh wacht …
Royalty.nl is het persoonlijke en ongenuanceerde weblog van Roy van Veen. Ik ben internetondernemer (Zoranet, Theatre of the Mind, Python Projects), schrijver en fotograaf. Daarnaast bekleed ik diverse bestuurs- en adviesfuncties, verzorg (op uitnodiging) lezingen en ben links en rechts gastblogger. Door de jaren heen heb ik diverse (vaak) lelijke beeldjes en spiegels ontvangen voor mijn werk en in 2007 ben ik uitgeroepen tot meest fatsoenlijke ondernemer. Mijn werk is verschenen in diverse vakbladen, radio/tv, kranten en op talloze websites. Bij het behalen van mijn oldschool typediploma in 1983 typte ik er een klas Schoevers typegeiten uit. Nuttelozer kan ik de feiten niet maken.
