Je kent het wel: je gaat naar een bank, vertelt duidelijk wat je wil hebben en krijgt iets anders. Vervolgens vraag je vriendelijk of ze hun fout goed willen maken, ga je een ambtelijke molen in en ben je zes maanden later nog nergens. Het overkomt me op dit moment met ING Bank, een bank die we als goed alternatief zagen ivm. troubles bij een andere bank…
Na een opeenstapeling van problemen met de SNS, kreeg ik van hen te horen dat we beter konden vertrekken. Op basis van onze omzet waren we als klant te groot voor ze geworden en aangezien we geen schulden hebben, vonden ze ons niet interessant. Aldus een directeur zakelijke klanten, of zijn vervanger of een ad interim. Dat weet je bij banken nooit echt. Hoe dan ook, we moesten daar weg en begonnen een speurtocht naar een nieuwe bank.
We klopten aan bij de ING en hadden een paar simpele wensen:
Internetbankieren, inclusief incassomodule.
Indien niet voorhanden: Telebankieren op Unix, Linux of OS X.
Een account manager die bereikbaar is op een geografisch nummer (038 xx).
De incassosituatie was lastig voor ING, dus daarvoor werden experts uit Amsterdam gehaald, want “dat is het voordeel van een bank als ING: We hebben overal experts voor.” Fantastisch concept … nu nog waarmaken.
De incassobrigade beloofde ons een Unix versie van bepaalde software, want Internetbankieren kent geen volledige incassomodule. Eventueel mochten we betatester worden. Ook goed, als het maar in maart 2008 ging werken. Volgens de ING geen enkel probleem.
Wij openden derhalve een rekening en kregen een hele partij meuk via de post binnen, inclusief een Windows Only CD-Rom voor telebankieren. Het was oktober 2007 en ik vreesde het ergste, dus trok aan de bel: “Dat moet zo, want anders kunnen we jullie niet overzetten. Die CD-Rom mag je weggooien.” Oh?
Aangezien de rekening gekoppeld is aan Telebankieren, kan ik hem dus niet gebruiken met Internetbankieren. Ik kan dus niet bij mijn eigen geld. “Logisch,” aldus de bankman.” Oh?
Verder hoor ik een tijd niets van de ING Bank, behalve dat ze kosten van mijn rekening schrijven. Dus ik ga maar eens vragen wat de status is en krijg nul op het rekest. Het is inmiddels half december en ik betaal dus al enige maanden kosten.
Half januari blijkt dat ik een formulier moet invullen voor de wijziging. Dat doe ik en weer geen reactie. Even een belletje naar de betreffende 0900 desk (hoezo geografisch bereikbare account manager?): “Het formulier is waarschijnlijk zoek geraakt. Gebeurt vaker. U moet hem opnieuw invullen en opsturen.” Oh?
Dit proces herhaalt zich vier keer.
Het is nu oktober 2008 en de ING Bank heeft het nog steeds niet geregeld.
Een ambtenaar van Westerveld heeft 6 miljoen euro voor zijn werkgever gered door op basis van de financiële situatie te concluderen dat de IJslandse bank Landesbanki geen veilige haven voor het gemeentelijk spaargeld was en het derhalve elders te parkeren. De wethouder van financiën Geertsma komt superlatieven tekort om de ambtenaar te complimenteren met zijn functioneren. Pardon?
Als eenvoudige boerenlul vraag ik me, juist dankzij dit soort voorvallen, dagelijks af wat er mis is met deze samenleving. Nu blijkt weer dat een ambtenaar onsterfelijk is, als hij gewoon doet waarvoor hij aangesteld is en betaald wordt. Krankzinnig.
Het lijkt wel alsof falen en slachtoffertje spelen in Nederland de norm zijn geworden. Wat een bullshit.
Slecht nieuws voor de munitiecollectie. Nader speurwerk van de Mannen van Sliedrecht toont aan dat er geen, ik herhaal: GEEN, verbruiksartikelen van die mooie 88′er zijn aangetroffen. Wel vonden ze een 75 Italiaanse mortiergranaten (81cm) en een hand- en brisantgranaat. Dit knallend afval had natuurlijk tot ontploffing gebracht moeten worden in de huiskamer, cq. anus van de verantwoordelijk wethouder, aangezien deze eerdere berichten over mogelijke aanwezigheid van munitie als bullshit van tafel veegde. Helaas werd werderom gekozen voor een weiland met ontschuldige vogels. Daaruit blijkt maar weer dat lik-op-stuk beleid van de overheid uitsluitend van toepassing is op het plebs.
Hammertime. Van kleine strategische reorganisaties bij SAP en Cisco, tot ontslaggolven bij Yahoo, Tesla en KPN. Het is herfst en hoe. Zelfs de urentellers in de advocatuur moeten er aan geloven. Natuurlijk wijdt iedereen de ontslagen aan de naderende recessie en de lopende financiële crisis. Makkelijke excuses voor al die organisaties die ervan houden om een grote broek aan te trekken.
Weinig kreten zo subjectief als bovenstaande. En als meest fatsoenlijke ondernemer van 2007 kan ik dat weten. Mijn fatsoenlijke maatschappij ziet er namelijk mogelijk anders uit dan die van u. Een feit waar ik me bewust van werd tijdens die uitreiking vorig jaar.
Dat evenement werd geopend door een Burgemeester met een sterk Christelijke achtergrond. In zijn goed bedoelde openingswoord haalde hij de Bijbel aan, als dwingende handleiding voor maatschappelijk fatsoen. In mijn ogen een bizarre uitspraak, want veel, zoniet alle, heilige boeken worden in de samenleving gebruikt, als een legitimatie voor geweld. In de koffiepauze wees ik de burgervader erop, dat er misschien mensen aanwezig waren, die helemaal niets met de Bijbel hebben, dan wel dat ze zijn enigszins fundamentalistische uitspraken beledigend op zouden kunnen vatten. Of hij daarover had nagedacht? Het resultaat was een kortzichtig, maar eerlijk antwoord: nee en dat interesseerde hem verder ook totaal niet. Hoezo maatschappelijk fatsoen? Desondanks nam ik de prijs in ontvangst.
Drie maanden later was de situatie omgekeerd. In een commercieel traject vroeg een mogelijk toekomstig klant me naar de prijs die we gewonnen hadden. Heel specifiek ging het hem erom wat we met het prijzengeld hadden gedaan. Uit een interview begreep hij namelijk, dat we dat aan Sea Shepherd gedoneerd hadden. Daar wilde hij wel even het fijne van weten, want hij vond dat maar een stelletje oceaanterroristen dat te pas en te onpas geweld gebruikt om allerhande ultra linkse standpunten uit te venten. Daarmee doelend op het rammen van Japanse walvisfabrieken om zo het afschieten van die grote zoogdieren onmogelijk te maken.
Voor de duidelijkheid: Een deel van het prijzengeld hebben we inderdaad gebruikt om Sea Shepherd campagne te laten voeren tegen het jagen van walvissen rond IJsland. De rest van het geld kwam, met een knipoog naar de berenpoot in ons logo, ten goede aan het Berenbos in Rhenen. In mijn beleving twee goede doelen, hoewel Sea Shepherd inderdaad botte tactieken gebruikt om walvissen te beschermen. Maar ja, feit is nu eenmaal dat we in de Verenigde Naties hebben afgesproken niet meer in reservaten te zullen jagen en een aantal landen daar lak aan hebben. Aangezien de internationale gemeenschap bang is dat maatregelen de handel met Japan in gevaar brengt, staat ze de overtredingen dus oogluikend toe. In dat daglicht vind ik het acceptabel dat er dan een particuliere organisatie opstaat, die met anderhalve boot links en rechts eens wat invaart op die drijvende walvisverwerkingsbedrijven.
Na een paar felle discussies hierover, constateerden we dat we ernstig van mening verschilden over het lot van de walvis en de verantwoordelijkheid van de maatschappij. Sterker nog, onze meningen stonden haaks op elkaar. Zijn fatsoenlijke samenleving was klaarblijkelijk een hele andere dan de mijne. Dat is natuurlijk helemaal niet erg en uiteindelijk stond het ook de deal niet in de weg. Hij bestelde bij ons voor al zijn winkels Zoranet ADSL met PIN en telefonie. Dat had niets met ons fatsoenlijke imago te maken, maar alles met het feit dat hij daarmee per winkel per maand tachtig euro bespaart. Iedere maand. Dat is geld en dat is uiteindelijk wat telt.
Deze bijdrage stond in oktober in een bijlage van De Stentor.
“Voor de politie in Rotterdam, Utrecht, Amsterdam of Den Haag, toets 1. Blijf aan de lijn voor de rest.”
Samen met mijn collega ben ik aan het werk op een verlaten industrieterrein en signaleren we een mogelijke inbraak. Na enig overleg, besluiten we de politie te bellen op 0900-TUIG. Handig wel, dat naambellen.
“Goedenavond, waar zoekt u politie?”
- “In Zwolle.”
“Meldkamer regio IJsselland, goedenavond.”
- “Goedenavond, ik heb mogelijk een inbraak voor u.”
“Een inbraak. Bent u daar zeker van?”
Right …. wat snapt ze niet aan “mogelijk”? Enfin, ik leg uit dat we in het pand naast ons iemand met een zaklamp zien lopen, terwijl dat pand net als dit pand volledige automatische verlichting heeft. Aangezien er elders wel licht brand, is het onlogisch wat hier gebeurt. Zeker omdat de zaklamp het hele pand doorgaat en structureel ruimte voor ruimte bezoekt. Als het automatische systeem stuk is, dan fix je dat centraal en niet in elke ruimte.
- “Wat is zeker? Als ik zeker was dat het geen inbraak was, dan had ik niet gebeld.”
“U heeft gelijk. Waar is het?”
Ik geef een adres met locatiebeschrijving, waarna ik word doorgeschakeld naar de meldkamer 112.
“Meldkamer 112, goedenavond.”
- “Goedenavond.”
“Wat is er?”
- “Nou, ik bel voor die mogelijk inbraak.”
“Welke inbraak?”
Stom natuurlijk. Er vanuit gaan dat de politie iets aan overdracht doet. Dus ik het verhaal weer van vooraf aan vertellen, waarbij ik dezelfde vragen krijg: “Weet u zeker dat het een inbraak is?” Even speel ik met de gedachte te melden dat het te vroeg is voor Sinterklaas, maar dat laat ik maar varen. “Nee ik weet niet zeker of het een inbraak is, maar het is allemaal onlogisch wat hier gebeurt.”
“U heeft gelijk, we sturen een wagen.”
Het doorgeven van die melding duurde uiteindelijk nog geen half uur. Wow, en dat terwijl ik ooit een promotievideo heb gezien, waarin een demoteam van de politie in Nieuwegein in 17 minuten een complete kantoorunit leeghaalde tijdens een lunchpauze. Maar goed, tijden veranderen, dus mogelijk heeft een inbreker anno 2008 meer tijd nodig … right.
Twee politiewagens waren er daarna overigens binnen 10 minuten. Geen idee of ze iets gevonden hebben, maar de communicatie via 0900-TUIG vond ik niet echt lekker lopen.
Je kent het wel: aangezien je een beetje handig lijkt met computers kloppen mensen met de meest wilde problemen bij je aan. Het overkwam een vriend van me, die werd opgezadeld met iemand zijn gecrashte harddisk. Als gecertificeerd keurslager komt hij daar natuurlijk ook niet ver mee en dus meldde hij zich bij mij met de vraag of ik iemand ken die verstand heeft van gecrashte Windhoos HD’s. Dus nerds, tijd om te bewijzen dat het nachtelijke gefapgefreubelgehobby high tec werk daadwerkelijk kennis brengt. Wie-o-Wie heeft hier een mening over deze gecrashte HD?
Royalty.nl is mijn (Roy van Veen) persoonlijke weblog en bevat niets anders dan mijn mening, dus niet die van organisaties waar ik bij betrokken ben. Ik doe iets met verbindingen, betaalverkeer en private networking bij retailspecialist Zoranet (onderdeel van EspritXB en Detron ICT en Telecom), een klein beetje met fotografie en tekst bij Theatre of the Mind en wat management consulting met Casino Boogie. Heb door de jaren heen genoeg (vaak) lelijke beeldjes, kraaltjes en spiegels ontvangen voor mijn werk en werd in 2007 uitgeroepen tot meest fatsoenlijke ondernemer. Nee maar! Bij mijn examen dat leidde tot mijn oldschool typediploma (begin jaren '80 van die vorige eeuw) typte ik een klas Schoevers typegeiten eruit. Nuttelozer kan ik de feiten niet maken.
Je kent het wel: je gaat naar een bank, vertelt duidelijk wat je wil hebben en krijgt iets anders. Vervolgens vraag je vriendelijk of ze hun fout goed willen maken, ga je een ambtelijke molen in en ben je zes maanden later nog nergens. Het overkomt me op dit moment met ING Bank, een bank die we als goed alternatief zagen ivm. troubles bij een andere bank…
Slecht nieuws voor de munitiecollectie. Nader speurwerk van de Mannen van Sliedrecht toont aan dat er geen, ik herhaal: GEEN, verbruiksartikelen van die 
