30 april 2008 in Columns
Populisme is de favoriete typering die gevestigd politiek Nederland gebruikt als denigrerend bedoelde aanduiding voor nieuwkomers in de bestuurlijke arena. Op de SGP na, opereert de zittende elite op dat vlak zeer eensgezind. Kamerleden uit alle gelederen, ministers en zelfs Premier Balkenende, ze zijn er als de kippen bij om op televisie een rake uitspraak van zo’n nieuwkomer af te serveren als populistisch. Eigenlijk is het onlogisch dat populisme zo’n negatieve lading heeft. Het woord is afgeleid van ‘populus’, of te wel ‘het volk’. In een democratie nog altijd de hoogste macht. Demos = volk, krateo = heersen. Het volk heerst. Weet u het nog?
Met het oog op de onvrede in de samenleving, is het misschien een goed idee als die gevestigde orde iets meer naar het volk gaat luisteren. Dat we bovendien weer een beetje helderheid krijgen in hoe we in Nederland bestuurd worden, wat de rol van het Koningshuis daarin precies is (concreet bedoel ik) en wat dat allemaal kost. Op dat vlak is het allemaal veel te schimmig en de geschiedenis heeft geleerd dat dit niet goed is voor de Koninklijke nek.
Neem als voorbeeld onze regeringsfokker. Ooit gekocht om af te zijn van die hoge kosten gemoeid met van het charteren van vluchten voor kabinetsdoeleinden en de beveiliging hiervan. Nu blijkt dat de Koningin altijd het eerste recht heeft op dit toestel, ook wanneer het om vakanties en privé bezoeken gaat. Ze weigert het vliegtuig bovendien te delen met Kabinetsleden. Dat leidt soms tot rare en onnodig dure situaties.
Eind 2007 ging de Koningin op staatsbezoek naar India. Volgens protocol werd het regeringsvliegtuig aan haar toebedeeld. Dat betekende concreet dat er voor een Staatssecretaris en twee Ministers op Europese missies, alternatief vervoer geregeld moest worden en dat Minister van der Hoeven op eigen gelegenheid naar India kon, want de Koningin dult geen gezelschap. Toen duidelijk werd dat het regeringsvliegtuig in verband met de beperkte actieradius maar liefst twee keer moest stoppen, verkoos de Koningin een enorme huurBoeing van KLM boven het regeringstoestel. Die Fokker bleef natuurlijk niet achter, maar vloog er zonder passagiers achteraan, volgeladen met hoeden, pruiken en de bril van Maxima. De rekening hiervan is voor voor de belastingbetaler, terwijl onze Kroonprins een staande ovatie ten deel viel toen hij de volgende dag in een toespraak voor Microfinanciers stelde dat er extreem veel geld wordt uitgeven “om een rijke minderheid te voorzien van een uitbundige levenstijl”. Goh ….
Dat was vroeger allemaal niet anders, maar toen was het wel transparanter. In onze Gouden Eeuw werd Nederland geregeerd door winkeliers, zoals men gekscherend in het buitenland stelde. Aan het hoofd stond de Staten Generaal en de Oranjes leverden met de Stadhouder de hoogste militaire ambtenaar. Deze Stadhouder stond altijd onder begeleiding van de Landsadvocaat. Het was een duidelijke machtsstructuur en alle hiermee gemoeide kosten zijn tot op de cent nauwkeurig inzichtelijk.
De Gouden Eeuw was de periode waarin alles dat ons dierbaar is gestalte kreeg, zoals tolerantie en onze overlegcultuur. Nederland was het financiële hart van de wereld, de grootste macht op zee en gold als gidsland op het gebied van handel, kunst, wetenschap, filosofie en democratie. Dat door koopmannen geregeerde Nederland, werd een begrip in de wereld. De grote koloniale macht die dreef op het evenwicht tussen kerk en staat en tussen religie en vrijheid. Een uitzonderlijke situatie in Europa, zoals de prominente Engelse historicus John Motley in 1856 beschreef in het standaardwerk “The Rise of the Dutch Republic”. Inderdaad, een Republiek.
—-
Voetnoot:
Deze column had moeten verschijnen in de Groote Klok, het lijfblad (zonder redactiestatuut) van leden van de Groote Sociëteit. Aangezien een select gezelschap aangeslotenen ernstig aanstoot nam aan bijdragen over de Stropdas en onze Sint en vervolgens met pek-en-veren-acties dreigden richting redactie (naar het schijnt is zelfs gesproken over een Royement van Royalty columnist Roy), hebben de hoge Heeren besloten deze bijdrage in portefeuille te houden tot het moment waarop de Sociëteit het mentaal gaat trekken. Naar verwachting zal het stuk derhalve in 2057 onderdeel uit maken van de Groote Klok.
Reageren »
29 april 2008 in Geen categorie
Reageren »
29 april 2008 in Geen categorie
Zoranet, breedbandprovider en WAN specialist voor de zakelijke gebruiker, en Varel hebben de handen ineengeslagen om via het Zoranet netwerk alarmtransmissie af te leveren bij Varel.
Door een speciale koppeling tussen het netwerk van Zoranet en Varel is het nu heel eenvoudig over te stappen van analoge of ISDN-lijnen naar IP voor de communicatie met de Varel alarmcentrale. Hiermee is een zeer efficiënte en kostenbesparende alarmtransmissie mogelijk gemaakt!
Deze vorm van alarmtransmissie is speciaal geschikt voor bedrijven met een hoog risico (klasse 3 en 4) waar veelal door de verzekeraar een AL2 verbinding wordt geëist. De alarmgateway is zo ingericht dat wanneer de lijn uitvalt de GPRS back-up alle communicatie overneemt zodat het alarmsignaal toch binnenkomt bij de Varel alarmcentrale.
Volgens diensten manager Jeroen Alberts van Varel kunnen klanten hierdoor optimaal gebruik maken van het netwerk van Zoranet en afscheid nemen van dure verouderde transmissietechnieken. Met deze samenwerking zorgen wij dat onze klanten nu volledig op een IP-platform kunnen overstappen. Varel (voorheen Inital Varel Security) bedient in totaal ongeveer 80.000 klanten en is daarmee marktleider op het gebied van elektronische beveiliging.
Zoranet biedt alarm over IP diensten aan als uitbreiding op haar pakket diensten voor de zakelijke markt, met name gericht op Overheid, Zorg, Retail en Financiële Dienstverleners. Volgens Zoranet directeur Roy van Veen kunnen afnemers hiermee aanzienlijke besparingen realiseren. Als voorbeeld noemt hij de retail, waar winkeliers met het breedbandproduct InstoreConnect nu al enkele tientallen euro’s per maand kunnen besparen op hun verbindings- en telefoniekosten. Die besparing neemt toe, aangezien een telefoonabonnement voor de alarminstallatie tot het verleden behoort en alle communicatie plaatsvindt via één ADSL verbinding.
—-
Je raadt het al: dit was een formeel persbericht. Ook wel eens een keer leuk. ;)
Reageren »
20 april 2008 in Geen categorie
Helaas zien zij dat zelf anders, maar feitelijk komt hun briefje dat ik zaterdag in de bus kreeg daar wel op neer: uw auto is op 15 april geregistreerd op de A2 tussen Maarsen en Breukelen. Wilt u daar een paar vragen over beantwoorden? Uiteraard.
Het eerste deel heeft als doelstelling uit te vinden of het een route is die ik regelmatig rij en of ik alternatieven als openbaar vervoer (yeah, right) heb overwogen. Daarna een reeks vragen over mijn ‘reguliere weggedrag’ (alsof de geregistreerde rit daar niet toe behoort), om vervolgens uit te gaan vinden hoe hoog mijn pijngrens is. Hoe vaak wenst u iedere week in de file te staan? Wat mag mag de auto kosten? Nergens kan ik aangeven wat ik vind van de huidige product/prijs verhouding of op welke oplossing ik zit te wachten.
Nou, ik zou graag een landelijke kilometerheffing zien die tot drie keer duurder is dan wat we nu betalen. Daar tegenover wens ik harde garanties op doorrijden (120 km/u) en boeteclausules wanneer de duurbetaalde garantie niet gehaald wordt. Met andere woorden: ik wil een SLA.
Reageren »
19 april 2008 in Geen categorie
Dus gaan we protestante ambtenaren dwingen om homo’s te trouwen, maar hoeven Moslim ambtenaren vrouwen geen hand te geven. Wat maakt het gewetensbezwaar van Moslims meer waard dan dat het andere?
Reageren »
18 april 2008 in Geen categorie
“Welke businessplannen controleer jij? Of controleren we elk alle vier de businessplannen?”
- “Alle vier? Hou op. Ieder twee, da’s genoeg. Ik doe deze en jij die.”
5 minuten later
“Wat slecht dit. Hier, onder sterke punten, zet deze persoon de bereidheid om 7 dagen per week te willen werken.”
- “Ja, de romantiek bij die leerlingen is wel charmant.”
“Wat ze hier beschrijven kan in drie dagen. Daar zijn er geen zeven voor nodig.”
- “Toch leuk dat ze bereid zijn die inspanning te leveren.”
“Hoe is het eigenlijk met je zwager.”
- “Nou …. “
15 minuten later, de serveerster breekt in.
“We nemen er nog één, wat vind jij?”
- “Ja, een rooibosthee voor mij.”
“Ik graag nog een koffie.”
- “Nou, dan gaan we nog maar wat lezen.”
een minuut of 10 later.
“Wat vind je van de kwaliteit?”
- “Ach, er zal vast wel een toko bij zitten die geld kan verdienen.”
“Welke?”
- “Deze lui willen iets met allochtonen en taalachterstand. Klinkt goed. Zit veel geld en in die branche is te weinig controle. Dat moet lukken.”
“Roepen we die uit als winnaar?”
- “Heb jij de rest gelezen dan?”
“Doorgekeken. Maar dat telt ook.”
- “Da’s waar. Goed, die taalachterstandbeweging wint. Is voor ons ook goed, want ik zie tenminste drie projectleden met een niet Nederlandse achternaam.”
“Of je mijn gedachten leest!”
- “Nog één thee en dan naar huis. Waar sta jij geparkeerd?”
“In P1.”
- “Dat is niet slim. Als je hieronder had geparkeerd, was het gratis geweest.”
“Goh, volgende keer aan denken.”
Reageren »
17 april 2008 in Recensie
Weer een cumback, dit keer die van het Goede Doel. Gekkenwerk is het gratis te downloaden nieuwe album. Maar dat “nieuw” kun je er eigenlijk wel aflaten, want het is allemaal wel erg herkenbaar. Ik heb zelf de indruk dat een aantal songs een nieuwe tekst hebben gekregen en met een ander arrangement in een nieuw jasje zijn gestoken. Jammer, want van tekstmagiër Westbroek had ik wel iets meer verwacht. Als “Gekkenwerk” iets bewijst, dan is het wel dat ze in 1991 de juiste beslissing hebben genomen door ermee te stoppen.
Reageren »
16 april 2008 in Geen categorie
Diverse moslimlanden hebben er in de VN bij Nederland op aangedrongen dat Geert Wilders vervolgd wordt voor haatzaaien. Trekkers van die kar zijn Pakistan en Iran. Laatstgenoemde meet blijkbaar nogal met twee maten, want dat land wordt inderdaad geregeerd door de man die eerder nog stelde dat de Holocaust een mythe was, Israël niet moet zeuren, maar naar Europa verhuisd moet worden.
Dat we ons over de Islamitische wetgeving geen zorgen hoeven maken, blijkt wel uit het gevalletje Jemen. Daar kreeg een achtjarig meisje (geen typefout) van de rechter toestemming haar huwelijk met een 28 jarige te verbreken. Ze hadden wel sex gehad, maar hij had haar niet geslagen, dus waar hebben we het met zijn allen over? De ouders hadden het kind uitgehuwelijkt om te voorkomen dat het ontvoerd werd en zo zou worden gedwongen te trouwen. Mooie logica, maar gelukkig is het geen haatzaaien. Het meisje is in ieder geval blij dat ze weer naar school kan.
Reageren »
15 april 2008 in Geen categorie
Reageren »
14 april 2008 in Maatschappij
Waar de terugkerende walvisvloot meldt dat ze hun targets voor de traditionele jacht niet gehaald heben. Van de Minken schoten ze er slechts 551 op een target van 850, terwijl de Vinvis in zijn geheel niet geschoten werd (target = 50). Gelukkig weten Japanse bevelhebbers bij falen welke traditie hen nu wacht! Met dank aan Sea Shepherd.
Reageren »
13 april 2008 in Geen categorie
Deze drie franchise “consultants” gaan jou aan je eigen bedrijf helpen. Blijkbaar hebben ze weinig aanloop op een franchisebeurs, want ze zitten te kaarten. Of zou hun business een gok zijn?
Reageren »
13 april 2008 in Geen categorie
Dit is een bijdrage in de serie ‘de schoen en het verhaal‘
Eind jaren ‘80 was ik voorbestemd om een groot accountant te worden, aldus een headhunter. Het was de tijd dat PriceWaterhouseCoopers ‘gewoon’ Coopers & Lybrand was en Ernst & Young in Nederland nog Moret heette. Ik werd telefonisch benaderd op basis van mijn cijferslijst en uit de reacties aan tafel bij het eerste gesprek begreep ik dat ze nog geen foto van me gezien hadden. Roy had indertijd lang haar, droeg wilde overhemden op ‘modieuze’ broeken met scheuren, met daaronder hoge (cowboy) laarzen. Mijn bijnaam was Meat Loaf en ik was wel gevleid door de aandacht van deze headhunter.
Voor het gesprek kocht ik op de Biltstraat in Utrecht bovenstaande laarzen, omdat de rest te afgetrapt was. Let effe op de hak: die is een cm of 2 hoger dan wat je gemiddeld onder een ‘herenlaars’ vindt. Ik vond het beslag wel heel sjiek. De volledig lederen laarzen zijn bovendien prachtig afgewerkt, dus die Hfl. 289,- (1989!) was meer dan verdedigbaar.
Op de laarzen droeg ik mijn mooiste 50 grams stone washed (weet je nog?) jeans (met scheuren), een witte katoenen overhemd met allerhande gekleurde sterren en een zeer keurig rood jasje. Mijn lange haar was netjes gekamd en gewassen (als altijd) en hing los, want aan een paardestaart of vlechtjes deed ik niet. Met het nodige zelfvertrouwen ging ik op auditie.
Het overhemd in kwestie. Hierop droeg ik een felrood jasje, want dat zag er wel netjes uit: “Dus u wilt accountant worden?”
De sollicitatie junta van die grote accountant bestond uit mannen met een gemiddelde leeftijd van 70 jaar. Nee, dat is geen typefout. Je kunt je hun reactie ongeveer voorstellen toen ik de kamer binnenstapte. Het was een minuut of wat stil, waarin de junta nerveus in allerhande documenten ging zitten bladeren. Inmiddels weet ik dat ze daar min of meer over mijn complete dossier beschikten, inclusief cijferlijsten, schoolhistorie, karakterschets en weet ik wat nog meer, maar toen had ik geen idee wat ze aan het doen waren. Uiteindelijk schraapte de opper grijsaard zijn keel en klonk de eerste vraag:” Zou u, als het u gevraagd wordt, uw haar willen laten afknippen?” Daarmee was de toon gezet en ontspon zich een aardige discussie over traditie en de ontwikkelingen in de samenleving.
Na een politiek maatschappelijke discussie van circa drie uur stond ik buiten. Er was niet over mijn cijferlijst of opleiding gesproken, dus ik was in de veronderstelling dat ik er verder niets meer van zou horen. De junta was echter zwaar onder de indruk van de manier waarop ik een standpunt had verdedigd onder ‘intimiderende omstandigheden’, dat ik werd toegevoegd aan het trainee programma.
Dat was een kort avontuur, want Roy kwam terecht in een sterk hiërarchise ingerichte organisatie die vertaald werd naar de indeling van het kantoorgebouw: mensen op verdieping 2 hadden meer aanzien dan zij die op verdieping 1 werkten. Secretaresses, receptionisten, kantinemedewerkers en postkamer zaten op de begane grond en waren derhalve uitschot. Ik werd als assistent neergezet bij een Register Accountant op de derde en kreeg te maken met de situatie dat hij koffie kon pakken wanneer hij wilde, maar ik moest wachten op de koffiejuffrouw.
Tijdens de eerste evaluatie ging het over mijn kleding, mijn haar en mijn werktijden. Ik moest pakken kopen en was niet naar de kapper geweest, aldus de wakkere P&O makker. Dat klopte op zich, maar het was me ook nog niet gevraagd. Er volgde een korte discussie over de vraagstelling. Volgens de P&O makker was het tijdens mijn sollicitatiegesprek aan de orde geweest en had ik bevestigd naar de kapper te zullen gaan. “Als het gevraagd werd.”, voegde ik daar aan toe. “Als”. Het was nog niet gevraagd, dus had ik nog lang haar.
Het tweede punt van discussie was het emotionele breekpunt. Werktijden waren van 8.30 - 17.00 uur. Ik arriveerde met de bus om 8.40 uur (in overleg met mijn RA, want het alternatief was de bus een uur eerder pakken, hetgeen me dus om 7.40 uur op een uitgestorven industrieterrein zou brengen …). Vanaf de bus was het 5 minuten lopen naar kantoor, babbeltje bij de receptie en dus was ik om ca. 9.00 uur op mijn werkplek: een half uur te laat en dat was onacceptabel, zo vonden ze. En praten met mensen op de begane grond, tsssss, dat kon echt niet. Dat ik bijna iedere avond tot 22.00 uur werkte en dat half uur dus meer dan goed maakte, deed niet ter zake. Ik heb het gesprek niet afgemaakt, maar ben direct vertrokken.
Terugkijkend was het wel een leerzame periode. Het totale gebrek aan respect dat die accountants toonde voor het individu. Het stond haaks op de behandeling die ik thuis kreeg. Je kunt misschien lachen om die kleding en die laarzen, maar feit is dat mijn oma mee ging winkelen voor die laarzen en ik voor mijn vertrek naar dat sollicitatiegesprek mijn outfit liet controleren door mijn ouders in de categorie “Zie ik er een beetje netjes uit?” Zij wisten ook wel hoe het er bij die accountants aan toe zou gaan, wat de spelregels waren en dat ik dat niet zou trekken. Toch kozen ze ervoor niet te betuttelen, maar lieten ze me mijn eigen gang gaan, zodat ik zelf de consequentie van een eigen keuze kon ervaren.
Voor die opvoeding ben ik ze nog dagelijks dankbaar.
Reageren »
