Hij was een van de meest bevlogen politiek leiders die Nederland na de oorlog kende. Den Uyl was een eerlijke man, die veel las en graag eindeloos filosofeerde over uiteenlopende onderwerpen. Zo zegt men.

Maar hij heeft natuurlijk niet altijd veel gelezen. In zijn jeugd was hij namelijk naïef. Een dromer. Althans, dat zeggen liefhebbers nadat bekend werd dat Den Uyl eind jaren ’30 grote waardering had voor hetgeen in Duitsland gebeurde en daar in 1939 zelfs ging studeren nadat de Nazi’s Oostenrijk en Tsjechië binnen waren gevallen en de Kristallnacht had plaatsgevonden. Het geweldadige nieuws haalde indertijd alle kranten, maar blijkbaar las Den Uyl toen nog niet ….

Ook het eerlijke imago van Den Uyl blijkt een farce: hij loog volk en Parlement voor over Prinz Bernhard, die zich niet één maar twee keer fors liet belonen door fabrikanten van leuke hebbedingetjes. Door de waarheid te schofferen en bewijsmateriaal achter te houden, redde Den Uyl het Koningshuis. “Kenners” waren er gisteren als de kippen bij om uit te leggen dat hij dat hij daarmee de beste bedoelingen had.

Denken diezelfde experts dat Hitler slechte bedoelingen had? Of hield die man er slechts wat andere normen en waarden op na?