Royalty.nl

Principes

8 December 2007 in Columns3 reacties »

Een dikke zwarte V12 siert de parkeerplaats van de inkoopdirecteur van een grote financiële instelling die prat gaat op haar maatschappelijke en culturele betrokkenheid, en haar groene imago. Ook de rest van de auto’s mag er zijn. Nergens een kar te vinden die ook maar een beetje in de buurt van een goede milieunorm komt. Ga ik verder niet in op de zeer luxe ingerichte gebouwen met een overdaad aan verlichting. Op zich heb ik daar geen moeite mee. Dat is het spel. We noemen het marketing. De gemiddelde consument heeft nu eenmaal graag boter op zijn hoofd en laat zich graag in de luren leggen. In dit geval loopt het iets anders.

De discussie ontspoort op het moment dat de betreffende organisatie aangeeft bij ons te willen kopen, op voorwaarde dat mijn organisatie en producten aan een aantal inkoopvoorwaarden voldoen. Deze voorwaarden hebben uiteraard, want dat is wel zo maatschappelijk correct, betrekking op allerhande maatschappelijke en milieutechnische aspecten. Daar voldoen we op zich aan, maar dergelijke inkoopvoorwaarden vallen wat mij betreft niet te rijmen met die V12 en die kantoorgebouwen. Vanzelfsprekend prik ik daarmee terug en dat valt niet goed.

De bankman is ernstig beledigd en probeert mij uit te leggen dat er een wereld van verschil zit tussen het MvO beleid van zijn werkgever en de auto die hij van zijn onkostenvergoeding rijdt. Hij houdt op zich een zeer fraai betoog, maar geeft daarmee vooral aan dat je met dergelijke partijen zaken doet op basis van de letter van de overeenkomst en niet in de geest ervan. In mijn beleving is dit te vergelijken met iemand die door de week alles doet wat God verboden heeft, maar op zondag vooraan zit in de kerk. Dat soort types zijn niet te vertrouwen en daar wil je dus geen zaken mee doen.

Het briefje waarin ik dat principe uitleg, doet de nodige stof bij de multinational opwaaien. Of ik het op het hoofdkantoor even wil toelichten, want ze begrijpen het niet helemaal. In hun beleving heeft een grote multinationale opdrachtgever gekozen voor de nummer drie (op basis van hun selectiecriteria) in de Nederlandse markt. Volgens hen moet ik daarvoor mijn handen dichtknijpen, mijn zegeningen tellen en gauw een krabbel onder het inkoopcontract zetten. Voordat ze zich bedenken.

Het is een typische reactie van deze tijd. We hebben geen principes meer. Het is allemaal een spel. Een mooi verhaal als mantel over een duistere waarheid. Het meest sneue ervan is dat types als die inkoopdirecteur daadwerkelijk in dat spel geloven. Ze hebben een handtekening op inkoopvoorwaarden nodig, omdat de procedure daarom vraagt. Ze hebben geen idee meer wat die handtekening eigenlijk inhoud of waar die voor staat. Het is ze eigenlijk ook een zorg. Dat schijnheilige en gemakzuchtige gedrag is zo normaal geworden, dat niemand er meer bij stilstaat. Dat voorspelt weinig goeds voor de toekomst.

Ik hoop dat 2008 ons wat dat betreft meer eerlijkheid brengt. Dat mensen wakker worden en weer voor zichzelf gaan denken. Mogelijk dat de spanning in de samenleving dan ook weer een beetje afneemt. Om heel eerlijk te zijn, hoop ik dat 2008 ons een nieuwe regering brengt. Dan bijvoorkeur één die echt iets gaat doen en het niet houdt bij mooie woorden en vage plannen.

Premier Balkenende had het indertijd over de VOC mentaliteit die hervonden moest worden. Ik vermoed dat hij zelf nog niet aan het zoeken is geslagen. Immers, als hij 5% van de besluitvaardigheid en visie zou hebben, die zo kenmerkend was voor die organisatie, dan had hij niet bekend gestaan als de premier van drie (en mogelijk binnenkort dus vier) gevallen kabinetten. Het enige spoortje VOC dat Nederland op dit moment nog kent is de verfilming van de prachtroman van Johan Fabricius: De Scheepsjongens van Bontekoe. Een geweldige film van Steven de Jong, heerlijk om tijdens die donkere dagen in de bioscoop te gaan bekijken. Het geeft je hoop en dat is heel hard nodig.

Verschenen in de Groote Klok.