Royalty.nl

Met fatsoen heeft een das helemaal niets te maken

7 October 2007 in Columns8 reacties »

Herensociëteiten kennen we in Nederland sinds het midden van de 18e eeuw. Het zijn besloten groepen met leden, vaak oudere en gesettelde types, uit de bovenste laag van de bevolking. In Zwolle heet ie “De Groote Sociëteit“, een orgaan dat sinds 1802 bestaat en waar iedereen die in en om Zwolle wat is (of denkt te zijn) lid van is: makelaars, notarissen, politici, artsen. Je kent het profiel. Lid worden kan alleen op uitnodiging, met de actieve steun van tenminste twee leden en goedkeuring van alle leden. Toegang tot het statige Sociëteitsgebouw krijg je uitsluitend indien je voldoet aan de kledingsvoorschriften “jasje, dasje”. De Groote Sociëteit heeft ook een nieuwsbrief: de Groote Klok. Het is een puik verzorgd 14 pagina tellend boekwerkje met de agenda, verslagen van allerhande activiteiten, bridgeuitslagen en wat dies meer zijt.

Toen ik vaak met mijn harses op TV was en actief door het lezingencircuit toerde, ben ik ook gevraagd om lid te worden. Moet ergens in 2000 geweest zijn (of 2001) en ik was met afstand de jonste “heer”. Sindsdien ben ik twee hele keren op de beroemde vrijdagmiddagborrel verschenen, hetgeen er vooral mee te maken heeft, dat ik zeer beperkt opereer in de door de Sociëteit gestelde dresscode. Als ik iets dergelijks al draag, dan associeer ik het niet met “gezellig borrelen”. Integendeel, kan ik wel zeggen.

In een vlaag van verstandsverbijstering, een vorm van collectieve Alzheimer, dan wel een poging mij meer bij de Sociëteit te betrekken, heeft de redactie van de Groote Klok het wijs geacht mij te vragen periodiek een column voor de nieuwsbrief te verzorgen. Mogelijk dat ze zich, als regelmatige lezers van dit weblog, hebben laten inspireren door de liberaal getinte bijdragen op deze uithoek op internet. Eén en ander in een toonzetting die door de doelgroep eerder te mild gevonden wordt, dan te schokkend, maar zeker op draagvlak kan rekenen.

Je begrijpt het inmiddels: vanaf vandaag dus regelmatig (iedere 4 weken) een ongenuanceerde bijdrage van mijn hand, die na publicatie integraal op deze webstek verschijnt. Om bij de doelgroep direct maar even de toon te zetten, stort ik me voor deze eerste bijdrage op dat knellend probleem.

Met fatsoen heeft een das helemaal niets te maken

Een degelijk pak en nette stropdas. Het kost een paar centen, maar daar heb je dan wel wat voor. Aandacht vooral en als je het goed doet ook status. Plots nemen mensen je serieus. Sneu eigenlijk. Wat zegt het wel niet over die mensen?

Ik heb niet zoveel met een stropdas. Ik vind het een onzinnig kledingstuk. Vermoedelijk dragen de meeste heren er één om serieuzer genomen te worden dan hun handelen afdwingt, dan wel om hun opkomende buikje te verbloemen. Alsof ze niet durven uitkomen voor hun eigen mening en zich schamen voor hun welvaart. Treurig.

Vroeger, toen had de stropdas nut. De halsdoek beschermde soldaten in de Chinese dynastie onder bloedig heerser Huang Ti tegen slag- en steekwapens. Het doek werd in het Romeinse rijk ook gebruikt om de gevolgen van een veldslag te verwijderen. Ja, aan de stropdas kleeft bloed en niet zo’n beetje ook.

Het was ook een oorlog die de stropdas aan zijn doorbraak (en naam) hielp in het Europa van na de Middeleeuwen. Dat danken we aan Kroatische huurlingen die als “Cravate Royale� aan het hof van Lodewijk XIV dienden en het kledingstuk onder de aandacht brachten van de Franse koning. Hoewel de stropdas zijn nek niet kon beschermen tegen de guillotine, maakte hij het doek wel populair onder de aristocratie.

Toen al werd in Amerika de mode functioneel benaderd. Cowboys droegen in het Wilde Westen tegen stof en zand de zogenaamde “Bandanna’s� over hun gezicht. Vanzelfsprekend werd het doek ook gebruikt tegen herkenning en dan vooral door leden van de branche die zich bezig hield met die alternatieve manier van bankieren. Met de opkomst van de plantages volgde Amerika het oude Europa. De stropdas diende slechts ter onderscheid. Plantagehouders droegen wel een stropdas, zij die daar werkten niet. Zo is het nog steeds. De stropdas als middel om een verschil te maken tussen wij en zij. En dat Anno 2007.

Zelf verdien ik mijn brood met telecommunicatie en software. Dat is één van de snelst groeiende en meest creatieve branches ter wereld. Vernieuwingen volgen elkaar sneller op dan Wouter Bos van standpunt verandert. In die branche is de stropdas geen gewoonte. Sterker nog: in veel organisaties, bijvoorbeeld Google en Apple, heerst een motto dat je ook serieus zaken kunt doen zonder jasje en dasje.

Misschien is het een aardige gedachte om ook als Sociëteit eens af te stappen van die wij/zij tegenstelling en in dat daglicht de vrijheid in de samenleving te accepteren. Daarin is zeker ook plaats voor de stropdas, maar slechts op basis van een individuele beslissing. Het zal de gemiddelde leeftijd in de Sociëteit goed doen.