Royalty.nl

“Faxen!? Ik wil pinnen!”

27 March 2007 in Uncategorized2 reacties »

Je staat als hardwareleverancier op een beurs je waren aan te prijzen en dan plots word je geconfronteerd met een boze klant die even verhaal komt halen. Het overkwam onze buurman tijdens de Foodweek.

Die buurman is even weg om een bubbeltje te halen als een vader en dochter door het pad struinen en zijn bedrijfsnaam zien: “Ah met die hufters heb ik nog een appeltje te schillen.”

Vader en dochter gaan pontificaal in de stand zitten en wachten de pin verkoper op. Die komt enige minuten later relaxed aanlopen, maar krijgt een warm onthaal: “Ik heb 4 maanden geleden zo’n doos gekocht bij Hanos en die beloofden mij dat het binnen een dag zou werken. Toen dat niet lukte, stuurde ze me naar Office Centre, want die konden me wel helpen. Daar kreeg ik uiteindelijk het nummer van uw helpdesk. Maar het werkt nog steeds niet en ik betaal al wel vier maanden lang Euro 29,95 per maand.”

Geschrokken probeert de verkoper een untouchable imago overeind te houden. Hij maakt de onhandige keuze om te gaan nuanceren. Het probleem zou zo verholpen zijn en het komt allemaal goed.

“Ik hoor al weken dat het zo verholpen is, maar in werkelijkheid ligt het apparaat sinds de aankoop werkeloos op de kast.”

Zonder te blikken of te blozen, pakt de verkoper een formulier uit een bak: “Vul dit in, fax dat naar dit nummer en dan komt het goed.”

Vader is niet tevreden: “Dat heb ik meer dan tien keer gedaan en heeft geen zin. U gaat het nu oplossen.”

De verkoper kiest nu voor de eindeloze herhaling: “Fax het naar dit nummer en het komt echt allemaal voor elkaar.”

De bloeddruk bij de vader stijgt tot grote hoogten: “Ik wil niet faxen, maar pinnen! Daar ga jij voor zorgen.”

Bij versie vier adviseert de verkoper niet alleen het formulier te faxen, maar ook zijn kaartje, “zodat ze op kantoor weten wie je gesproken hebt.” Right, alsof dat uit moet maken.

Vader is het zat: “Je hebt mijn gegevens, je weet wie ik ben. Als je het niet regelt stuur ik de hele zooi terug.”

Terwijl vader en dochter voor de aftocht kiezen, trekt de verkoper een teflon glimlach, om zich vervolgens tot ons te wenden: “Ja, je hebt er soms types bij ….”