28 februari 2006 in Geen categorie
Zo noemt GroenLinks het besluit van Verdonk om de VWO scholiere Taida Pasic alsnog uit te wijzen. Verdonk voert voor haar beslissing een paar aardige argumenten aan:
- fraude met een vertrekpremie van Euro 7.000,-;
- valsheid in geschrifte om te terug te komen in Nederland;
- liegen over een paspoort.
Feiten die redelijk voor zich spreken, lijkt me. Als we geen kut Marokkanen in Nederland willen, dan zitten we zeker niet te wachten op frauderende en sjoemelende balkanezen. Sterker nog, die hebben we al zat.
Maar goed, GroenLinks heeft zelf natuurlijk best moeite met serieuze beslissingen. Bewezen fraudeur Promes (zwendel en fraude met uitkeringen en subsidies, los van zijn terrorristen verleden) zit nog steeds voor die partij in de 1e kamer.
28 februari 2006 in Recensie
Het is het thema van de voorstelling Hamlet & Getrude, gemaakt door The Glasshouse. Volgens de folder een heroïsch en hilarisch gevecht tussen beeldend kunstenaar Cees Krijnen, zijn loyaliteit aan zijn moeder en het grote verraad.
In werkelijkheid kijk je naar een stuk waarin Krijnen zichzelf speelt. Dat doet hij zeker niet onaardig, waardoor het nu en dan best leuk is. Zeker omdat zijn geïmproviseer zijn medespelers meerdere malen echt van hun stuk brengt. Zijn persoonlijkheid heeft echter te weinig diepgang om leuk te blijven. Reeds in het nagesprek kwam hij mijn strot uit.
Ook zijn medespelers maken de show niet. Zijn (echte) moeder heeft serieus problemen om op toneel over te komen. Teksten komen er niet goed uit en ze is bij vlagen zoekende naar de juiste houding. Psycholoog van Tilburg blijkt in het dagelijks leven … Psycholoog. Laten we hopen dat hij dat beter doet dan acteren.
Rest mij invulling te geven aan het thema van de voorstelling: wat is wijsheid? Wat dacht je van die Euro 12,- per kaartje in de knip te houden, of die uit te geven aan een goed glas bier in een bruin café en dan gewoon een gesprek beginnen met de figuur op die andere kruk.
26 februari 2006 in Geen categorie
Je kent ze wel: van die ambitieuze gemeentebesturen die niets anders willen doen dan breken en bouwen. De gemeente waar ik woon (Zwolle) kent ook zo’n bestuur en dat mocht ik aan de lijve ondervinden toen ik op uitnodiging van dat bestuur een rondrit door de stad maakte. Zo’n beetje de halve stad mag van dit college plat en het resterende groen wordt volgebouwd. Wonderbaarlijk, zeker wanneer je je realiseert dat er tenminste één coalitiepartij geen warm voorstander is van bouwen: De Groenen/Groenlinks.
Zij behaalden vier jaar geleden een monsteroverwinning met hun verzet tegen het bebouwen van het groene gebied rond de historische boerderij De Oude Mars. Na de verkiezingen werd Groenlinks wethouder Peter Pot als overwinnaar verantwoordelijk gemaakt voor dat prachtige stukje Zwolle. Een beter bewaker kun je niet wensen natuurlijk denk je dan. Maar de werkelijkheid is een andere, want onder bewind van deze Groene wethouder is er alsnog besloten de boel geheel te bebouwen. Pot slikte de nederlaag, bleef lekker op het pluche zitten en naaide daarmee iedereen die voor de oude Mars op Groenlinks/De Groenen gestemd heeft. Rukker.
In de categorie "hou een politicus aan zijn toezegging" gaat over vier jaar de komende campagne vallen. Let op mijn woorden. De VVD in Zwolle noemt namelijk man en paard in zijn campagne en schuwt politiek geneuzel. U wilt groene wijken, dan kiest u VVD! Dat zijn een paar serieuze toezeggingen Piet :)
25 februari 2006 in Geen categorie
Een paar dagen per jaar wordt Zwolle Sassendonk en gaan alle remmen in de doorgaans conservatieve hanzestad volledig los. Formeel hoogtepunt is de optocht, waaraan dit jaar 80 wagens meededen. Met de verkiezingen in het vooruitzicht, greep de VVD de mogelijkheid duidelijk te maken dat we dit jaar de koe bij de hoorns kunnen vatten, om te voorkomen dat wij burgers nog langer als melkkoe van de gemeente mogen functioneren.
Als feestpartij van Nederland heeft de VVD natuurlijk een imago op te houden.
Fractievoorzitter Piet van Dijk wil het college graag uit de ingeslagen doodlopende weg helpen.
Meer oranje?
25 februari 2006 in Recensie
Gisteren met Zoranet naar Brel 2 (van Oostpool) geweest in schouwburg Odeon, Zwolle. Eerder zag ik de voorstelling al tijdens de premiere in de schouwburg van Arnhem. Toen acteerde Willems op gave manier Brel, ondanks de enorme afmetingen van de zaal.
Odeon is de helft kleiner dan de schouwburg van Arnhem en dat merk je: Brel 2 is in zo’n kleine zaal nog intenser en maakt serieus meer indruk.
25 februari 2006 in Geen categorie
Politiek blijft sappig in Engeland. De ingrediënten dit keer zijn een opdringerige journalist en een loslippige geïrriteerde burgemeester van Londen.
De journalist van The Evening Standard bleef burgervader Ken Livingstone vragen naar zijn mening over een receptie voor homo’s en lesbiennes. Die was niet genegen te antwoorden en liet dat ook blijken. Onder het motto "de aanhouder wint" voerde de reporter de druk op, waarop de burgemeester vroeg of de man een historie als oorlogsmisdadiger had.
De journalist gaf aan van Joodse afkomst te zijn en daarom de opmerking ongepast en beledigend te vinden. Daarop vergeleek Livingston de man met een concentratiekampbewaker en concludeerde: "U doet het alleen omdat u ervoor betaald wordt, toch?"
Daarna ging het naar de Britse disciplinaire raad en werd de burgemeester een maand geschorst. Bovendien moet hij een boete betalen van Euro 150.000,-. De raad is verontrust omdat de burgemeesters weigert verontschuldigingen te maken. "Hij heeft immers niets raars gezegd."
De vraag is natuurlijk: was de burgemeester ook geschorst als de
journalist van Ierse of Surinaamse afkomst zou zijn geweest, of zijn we
gewoon wat overgevoelig voor Joodse zaken?
24 februari 2006 in Recensie
De Kit Kat Klub om precies te zijn en dan hebben we het inderdaad over de musical Cabaret in Carré. Het is de transitie van het losbandige Berlijn, waar het altijd feest is, naar een stad die te maken krijgt met de keiharde realiteit van dat moment: de opkomst van de Nazi’s.
Nederlands mooiste toneelzaal is voor de gelegenheid volledig omgebouwd tot nachtclub. Niet de bekende rijen stoelen, maar losse tafeltjes met rode lampjes. Het exotisch geklede bedienend personeel maakt het plaatje af.
Cabaret is een grote voorstelling uit de Van den Ende stal. Dat betekent dus dat er kosten noch moeite zijn gespaard om het af te maken. De line up is volgens traditioneel Van den Ende recept: een aantal grote namen (Pia Douwes, Anne-Wil Blankers), een bijzondere keuze (Chris Tates als Bradshaw) en veel jong talent. De show is zeer dynamisch waarbij de Emcee (Ara Halici) je meeneemt van stuk naar stuk.
De voorstelling kent veel zang en dans van schaars geklede dames (het is een nachtclub, weet je nog!), waarbij ook de orkestbezetting lekker meedoet. De show is groots en dat geldt dan met name voor muziek, spel, dans en verlichting. Qua zang valt het tegen. Blankers is geen zangeres, bij Tates merk je dat het zijn eerste musical is en ook Douwes haalt haar niveau niet. Het ijzersterke optreden van Halici doet je dat echter snel vergeten. Daarbij geholpen door de hele entourage die echt super is.
We hadden een geweldige avond, die begon met dinner op de 4e verdieping van Carré (uitkijkend over Amsterdam) en naadloos doorliep in de voorstelling. Dank je wel Zoranet!
21 februari 2006 in Alleen op de wereld
Tja, wat wil je als het alternatief een schijnheilige rode hond, met alleen vingers is?
20 februari 2006 in Geen categorie
Twaalf cartoons in een Deense krant en de hele Moslim wereld staat in vuur en vlam. En terwijl in de westerse wereld de discussie gaat over de mate waarin dergelijke uitingen mogen worden gedaan onder de noemer vrijheid van meningsuiting, wrijven de spin doctors zich achter de schermen in de handen. De hele affaire heeft namelijk niets met vrijheid van meningsuiting te maken en alles met politiek.
Even terug naar het begin. Het was een Deense imam die de cartoons ruim een half jaar na (!) publicatie in een Noorse (!) krant ontdekte en dacht hiermee de Deense regering onder druk te kunnen zetten onder de noemer ‘discriminatie’. Toen dat niet lukte, klopte hij aan bij Moslim broeders over de hele wereld. Ook daar kreeg hij nul op het rekest. Deels omdat de cartoons weinig schokkend werden bevonden en deels omdat in Islamitische pers aanzienlijk heftigere zaken worden gepubliceerd.
Het ging uiteindelijk allemaal mis in Syrië, waar een woedende menigte de straat op ging en spontaan een Deense ambassade in brand stak. Grappig gedachte wel, want iedereen die een beetje op de hoogte is van de situatie daar, weet dat je als burger nog niet van merk toiletpapier mag veranderen, zonder de geheime dienst daarover te raadplegen. Laat staan dus dat je spontaan de straat op mag. Daarna sloeg de vlam over naar twee andere lichtende voorbeelden op het gebied van pers- en bewegingsvrijheid: Iran en Libanon. Ook daar moesten de vertegenwoordigingen van de Deense overheid het ontgelden.
En dat voor 12 spotprenten … of zou het ermee te maken hebben dat Denemarken op dit moment voorzitter is van de Veiligheidsraad van Verenigde Naties? Een orgaan waar Syrië zich moet melden inzake de moord op de democratisch gekozen Libanese premier en waar Iran op het matje moet komen voor haar nucleaire experimenten. Altijd handig om zo’n Deense voorzitter vooraf vast even de schijn van moslimhater mee te geven.
Europa had overigens weer een typische reactie op de Moslim woede. Vrijheid van meningsuiting werd heel erg belangrijk gevonden, maar tegelijk moesten links en rechts betrokken journalisten en eindredacteuren het veld ruimen. Diverse westerse ministers vlogen bovendien persoonlijk naar het Midden Oosten om excuses over te brengen. Laten we hopen dat het verontschuldigingen waren voor gekwetste gevoelens en niet voor publicatie. Het eerste is fatsoen, het tweede vrijheid van meningsuiting.
18 februari 2006 in Alleen op de wereld
Of heeft u hem liever rauw?
Kost nog geen 350 euro en wordt prachtig in dunne plakjes gesneden geserveerd. Ja, de kenner begrijpt natuurlijk dat het hier om een verse rauwe Canadese zeehondenpenis. Vanaf vandaag op de kaart in … natuurlijk: Peking.
18 februari 2006 in Recensie
17 februari waren we bij “Een veeg teken”, een voorstelling van Hetty Heyting, schouwburg Odeon (Zwolle). Het is haar derde soloprogramma en op basis van eerdere bezoeken (met name “Van mij mag het”), waren onze verwachtingen hoog gespannen. Niet altijd een prettige situatie, want het afbreukrisico is dan aanzienlijk. Met als gevolg dat je dus in de pauze vertrekt.
Dat was hier zeker niet het geval, want ze zette een dijk van een show neer. Ik denk dat ik zonder dollen kan zeggen dat het één van de beste voorstellingen is die ik de afgelopen vijf jaar heb gezien. Ja, zo goed.
Hetty Heyting gunt ons een blik in haar ziel. De thematiek is geweldig, de humor fantastisch en dan die liedjes… oef. En gedurende drie seconden galmde het “kloddertje roze hier” van Tante Til door het decor. Even die mooie knipoog naar het verleden.
Zo schreef ik het indertijd op voor ‘Theater Centraal’:
Oprechte speurtocht naar het grote genieten
20 februari 2006 – Recensie door Roy van Veen
In haar programma ‘Een veeg teken’ duikt Hetty Heyting in haar binnenwereld, om van daaruit op zoek te gaan naar het grote genieten. Het is een humoristische speurtocht vol rake monologen, aan elkaar gevlochten met gevoelige liedjes. Met haar grote improvisatievermogen weet Heyting het publiek onderdeel te maken van de voorstelling, waarbij ze zichtbaar geniet van alle inbreng. ‘Een veeg teken’ is een prachtige solo van een heel puur mens.
Hetty Heyting schreef talloze werken voor radio en tv, acteerde in films, series en op toneel, en verzorgde stemmetjes in diverse tekenfilms. Ze heeft een goed gevoel voor timing, een fantastische mimiek en wisselt moeiteloos van hene personage naar het andere. Als geen ander weet ze de toeschouwer zware kost op luchtige en humoristische wijze voor te schotelen. Die veelzijdigheid is kenmerkend voor haar solo-optredens en ‘Een veeg teken’ vormt hierop geen uitzondering.
In de voorstelling probeert Heyting te ontsnappen aan een negatieve gemoedstoestand, veroorzaakt door veel persoonlijk leed: een vader die vreemd ging, het lange sterfbed van haar moeder en - natuurlijk - het plotselinge overlijden van haar echtgenoot en soulmate Martin van den Ham (2001). De innerlijke worsteling wordt prachtig neergezet met een handvol typetjes, treffende verlichting en een mooi stuk improvisatie.
Een op haar huis gevallen hijskraan dwingt Heyting te verhuizen naar een eenvoudige kamer zonder uitzicht in een klein pension gerund door een Duitse hospita met Gestapo-achtige trekjes. Ze komt daar terecht via een oudere man, een soort medium, die in een kamer boven haar blijkt te wonen. Ook zijn kamer mist elk uitzicht. Naast Heyting woont een creatieveling in een kamer die qua vorm dynamisch is en weer daarboven een wildebras van middelbare leeftijd. Tot slot zijn er de geheimzinnige kamer zonder formele bewoner op de bovenste verdieping en het souterrain waar de hospita met haar invalide echtgenoot en al zijn verzamelingen woont.
De hospita probeert met harde hand enige regelmaat in het leven van de bij vlagen wanhopige Heyting te brengen, terwijl de verzamelingen van de echtgenoot staan voor herinneringen in de breedste zin van het woord. In de wildebras herkennen we de belichaming van alles willen doen wat god verboden heeft, een keuze waar Heyting overigens nog tijdens de voorstelling van terugkomt. Wanneer ze bang en onzeker is, doet ze een beroep op haar creatieve buurman. Het symboliseert de vlucht in haar werk, om mentaal niet met ellende bezig te hoeven zijn. En dan is daar de oude man: het stemmetje dat iedereen kent, noem het intuïtie. De negatieve gemoedsrust komt terug in de vorm van een opbouwende donderwolk, waarachter het grote genieten zich al dan niet schuilhoudt. Heyting zoekt dat in eerste instantie in externe factoren, maar komt uiteindelijk tot de conclusie dat er altijd iets te genieten valt en dat je het moet willen zien.
‘Een veeg teken’ is een voorstelling waarin elk woord en elk gebaar telt. Eén die bovendien doorspekt is met prachtige, zeer gevoelige liedjes en die uitmondt in een heerlijke climax.
Gezien: ‘Een veeg teken’, Hetty Heyting, 17 februari Schouwburg Odeon, Zwolle.
18 februari 2006 in Alleen op de wereld
"Sorry, maar verkoopt u inmiddels al Brand bier voor de Beertender?"
De Albert Hein medewerker kijkt me aan met zo’n blik die zegt: "Je ziet toch dat ik hier een vak sta te vullen. Sodemieter op met je moeilijke vraag. Ik weet niets van bier en wil er ook niets mee te maken hebben. Dat ik toevallig blikjes bier sta te vullen, staat hier volledig los van." Maar concreet zegt of doet hij weinig.
"Kijk, hier hebben jullie Heineken en Amstel, maar ik zoek Brand. Heb ik al een keer of 5 om gevraagd en het is me tenminste 3 keer toegezegd. Hebben jullie het al?"
De ogen van de vakkenvuller worden een heel stuk groter, hij kijkt schichtig om zich heen, fluistert "Bbbbbbbbbeertender" en maakt zich rap uit de voeten. Blijkbaar weer geen Brand bier bij Albert Hein in Zwolle, dus tijd om een andere super te zoeken die me wel wil helpen.
Op weg naar de kassa wordt ik aangesproken door een …. manager (ik miste het eerste woord) die zegt gestuurd te zijn door een collega. Ik zou een vraag over "bier" hebben. Ik leg hem uit dat ik al een maand of 2 op zoek ben naar een vaatje Brand bier voor mijn Beertender, dat mijn vraag hierover al een keer of vijf is doorgegeven door allerhande vakkenvullend personeel, dat ik het nu zo’n beetje wel gehad heb en dus op weg ben naar de Konmar.
Met een stoïcijnse blik evalueert de "…. manager" de inhoud van mijn mandje: halve liter vers vruchtensap, biologische melk, filet American, beetje rood vlees, wat verse kruiden. Blijkbaar voldoe ik hier aan een type klant dat ze willen behouden en dus trekt de man een heus notitieblok. Lang niet meer gezien, maar je kent ze wel: A6, ringbandje, potlood-met touwtje. Hij noteert mijn verzoek en telefoonnummmer: "We gaan het regelen en bellen u!"
Sportief natuurlijk, maar niet geheel de reactie die ik had verwacht en dus stel ik het anders: "Aangezien ik hier 3 x per week kom, is het misschien zinvoller om er gewoon voor te zorgen dat ik zo’n vaatje donderdag mee kan nemen. Heeft u vier werkdagen."
Nou, dat kon hij niet toezeggen, maar met een beetje geduld zou alles voor elkaar komen. Natuurlijk kan ik het daar weer niet mee eens zijn, want ik wacht al 2 maanden en heb het al 5 keer gemeld. "We hebben het over bier, niet over nucleaire centrifuges. Voor vage beloften hebben we binnenkort de gemeenteraadsverkiezingen, nu graag concreet!"
Maar dat wordt het nooit en dus wordt het tijd om een andere super op te zoeken.
17 februari 2006 in Alleen op de wereld
Het is kwart over acht in de ochtend wanneer ik bij zo’n ouderwetse warme bakker in de rij sta. Eigenlijk is het een banketbakker, maar ze doen er tegenwoordig een beetje brood bij. Dat bestellen ze dan bij een collega. Ik ben nummer 2 in de rij, achter een oudere (>70 jaar) heer. Hij staat er voor brood, ik voor koek of iets dergelijks.
De vrouw die hem helpt is overduidelijk nieuw. Ze zoekt naar zakjes, mag zelf nog geen brood snijden en klungelt duidelijk onwennig wat in het rond. Bij het derde brood komt het probleem. "Casino wit" mompelt ze. Ik volg haar blik over het krat en kan tussen al de prachtige broden geen casino wit ontwaren. Haar blik gaat een paar keer heen en weer tussen briefje en krat en dan besluit ze toch even "naar achteren" te gaan.
Ze komt terug met een hele grote mevrouw, type 45-is-niet-oud-maar-een-kapper-is-duur. Je kent de symptomen: vaal rood modelloos piekhaar, met zware uitlopers. Ze bestudeert het papiertje grondig en haalt het krat brood leeg: "Geen casino wit." Ze kijkt de winkel een keer rond, checkt de plank met brood en open vriezer maar komt blijkbaar tot de conclusie dat het wit brood er gewoon niet is.
Ze meldt zich bij mij en begint een heel verhaal over brood en haar proces. Aangezien het volgens mijn biologisch klok nog midden in de nacht is, haak ik na het derde woord af. Als ze uitgeraasd is, leg ik haar uit dat ik voor koekjes kom. Als volleerd Columbo speurt ze vervolgens de winkel af, op zoek naar de klant die voor brood komt. Hoewel er buiten de heer en mij geen andere klanten zijn, duurt het even voordat ze begrijpt dat hij mogelijk voor brood komt.
"U mist een casino wit?", zegt ze met heftig verheven stem. Blijkbaar betekent 70+ in haar woordenboek direct dat je stokdoof bent. De man deinst achteruit en stammelt dat hij voor brood komt, volgens de bestelling.
De vrouw wijst op de kratten brood, geeft aan dat er heel veel brood geleverd is en dat het reeds gesneden wordt. De man reageert totaal niet, waarop de vrouw zegt: "Maar er is iets misgegaan in het proces rond het casino wit." Daarop vraagt de man een toelichting.
Wat volgt is een verklaring waar een beetje politicus jaloers op zou zijn, maar waaruit blijkt dat het casino wit niet geleverd is. Althans, dat denk ik. De man begrijpt er geen fuck van en kijkt mij vragend aan. Ik zeg hem dat ik een stevig vermoeden heb dat het wit niet geleverd is.
De vrouw beaamt dat en schreeuwt de man toe dat ze het wit vergeten is te bestellen. Ah, we zijn er weer, want dat begrijpen we allemaal: "Geen probleem, dan haal ik mijn casino wel elders."
Terwijl het weggewaaide rode bushokje-met-uitlopers het brood afhandelt, wordt het meisje naar mij gedirigeerd. Onzeker kijk ze me aan: "Kan ik u helpen?"
Natuurlijk ga ik voor die open deur: "Ik kwam eigenlijk voor 7 casino wit, maar ik hoor net dat ze er niet zijn dus ik denk dat ik iets anders kies." Even laat ik een stilte vallen en wanneer ik haar aankijk ontwaar ik complete paniek. "Doe mij maar 7 saucijzenbroodjes in plaats van die casino’s." Even is ze compleet uit het veld geslagen, maar daarna pakt ze met grote opluchting zo’n klassieke papieren zak, zoals je die alleen nog bij een heuse banketbakker aantreft ..
16 februari 2006 in Alleen op de wereld
Het heeft even geduurd, maar eindelijk is er dan een virus ontdekt waar Mac users last van zouden kunnen hebben. Het LEAP virus verspreid zich via de instant messaging client iChat.
Om er als Mac gebruiker last van te hebben, moet je via iChat een bestand downloaden, uitpakken, runnen en vervolgens je wachtwoord invoeren. Ja kijkbuisvrinden, een Mac gebruiker moet dus actief vier handelingen verrichten om last te hebben van dit virus. Het maakt Windows in ieder geval een stuk gebruikersvriendelijker, want dat besturingssysteem handelt zo’n virus volledig automatisch af en stuurt hem ook nog eens door naar iedereen in je adresboek …
15 februari 2006 in Bizar
Na 40 jaar houden ze er dan toch mee op. Nee, we hebben het niet over de Rolling Stones, maar over onze eigen oerrockers BZN. Ze scoorden bergen hits op basis van dezelfde melodie, behaalden de nodige gouden platen en waren TV seizoenen lang het uithangbord voor die grootste familie van Nederland. Maar goed dat die gasten Jantje Smit al hebben vastgelegd. "Van eigen bodem" zal nooit meer dezelfde zijn…. gelukkig maar.
