Royalty.nl

Daisy en het beest Max

28 August 2005 in RecensieComments Off

Als lezer verslind ik sterk uiteenlopend materiaal, waar toch wel iets van een patroon in zit: websites voor de actualiteit, boeken voor het diepere vakgerelateerde hoe-en-waarom  en tijdschriften voor het vermaak. Sommige magazines koop ik voor een enkel artikel en andere voor het algemeen niveau. Op één ben ik zelfs geabonneerd: HP/De Tijd. Reden: Cindy & the city, een altijd hilarische column over het leven van een vrijgezel van begin 30. Het is een stukje Neerlands Chicklit waar ik altijd erg van geniet, hoewel ik als man-34 jaar duidelijk geen doelgroep ben.

Niet onverwacht verscheen er een heus boek van haar hand: Het beest in Daisy. Mijden dus, want mijn stelregel is dat ik GEEN boek ga lezen van iemand die ik als columnist enorm waardeer. Dat is vragen om problemen. Sterker nog, in 9 van de 10 gevallen kan ik dan beter direct maar mijn abonnement opzeggen, want na het lezen van een boek is je columnist(e) niet meer dezelfde en raak je zo’n tijdschrift nooit meer aan. Dat leek me in dit geval geen goed idee en dus ging Daisy op de zwarte lijst.

Tijdens een moment van zwakte, dwaling of pure verveling, besloot ik één HP/De Tijd eens wat verder door te bladeren. Ik las een boekrecensie van Max Pam, een recensent die ik als columnist ken uit het parool. Verder las ik vroeger wel eens wat materiaal van hem in de Vrij Nederland en volgens mij ook het NRC. De kijk van Max op het leven in zijn algemeenheid of boeken en schrijvers in het bijzonder, is zeker niet aan mij besteed. Volgens mij deed Max ook nog iets met torens en pionnen … zegt op zich genoeg. En ik mag dat zeggen, want ik deed ooit iets met damstenen. Toch pakte ik deze recensie even mee, want hij deed Daisy.

Max veegde op zeer brute manier de vloer aan met Cindy en fileerde het boek overdwars. Als vanouds ging hij te keer, waarbij hij "Het beest in Daisy" zelfs durfde te vergelijken met materiaal van Heleen van Royen. Buitengewoon curieus, want op het feit na, dat het in beide gevallen vrouwelijk auteurs zijn, gaat de vergelijking op alle vlakken mank. Al met al een recensie van iemand die aangeeft in de extra tijd van zijn leven te zitten en de binding met de huidige samenleving volledig te missen. Max had het bij de 20ste eeuw moeten houden en die hersenbloeding moeten aanvaarden als een ideaal moment voor een nette exit. Gemiste kans Max!

Voor mij was zijn bijdrage aanleiding om Daisy van de zwarte lijst te halen. Gisteren kocht ik daarom de roman bij mijn vaste boekwinkel, waarbij ik deze keer in plaats van het Parool maar een Trouw pakte. Even geen Max voor mij dit weekend, maar wel Daisy.

In stijl van de columns is de roman rechttoe, rechtaan. In 208 pagina’s jast Cindy als een sneltrein door het leven van Daisy, een twijfelende dertiger (term geroofd van de kaft) die moeite heeft met relaties. Hilarische momenten worden afgewisseld met diepe droefenis. Het taalgebruik is plat en zeer eigentijds. De verhaallijn is dynamisch, maar voorspelbaar. Diepgang vind je uitsluitend in de ontwikkeling van de karakters. 

Als je klaar komt op Mulisch en houdt van mooie lange geneste zinnen, complexe verhaallijnen en moeilijke thematiek, dan is "Het beest in Daisy" niets voor jou. Heb je een frisse geest, leef je in de dynamiek van 2005 en/of denk je met veel plezier terug aan het moment waarop die bleekgroene OV studentenkaart werd ingevoerd met de vrijheid die dat bracht, dan moet je dit werk van Cindy Hoetmer absoluut lezen.

En Max? Die leest stiekem nog dagelijks de pagina’s 190 en 191 van "Het beest in Daisy", waarbij hij zichzelf ziet in de rol van de onderdanige Philip en Heleen van Royen als de dame in het zwart. Ohhhh, mooie natte droom heh Max, maar ehhh, denk je wel een beetje aan de druk op je hersens?