Onwetendheid aldus de beweging die een monopolie wil hebben op discriminatie, dus ja laten we het eens over die onwetenheid hebben. Dit is namelijk niet de vlag van de confederatie, zoals de beroepsslachtoffers schreeuwen, maar het is de strijdvlag van de “Army of Northern Virginia”, één van de legers die het zuiden op been bracht in de oorlog die duurde van 1861 tot 1865.

En nee: die oorlog ging niet over slavernij, maar over de eenheid van de Unie. Het was een oorlog tussen politieke systemen. Een centrale door het noorden geleide aanpak tegen het door de zuidelijke staten gewenste federale systeem. Het was een strijd tussen de industrie uit het noorden tegen de boeren uit het zuiden.

Maar de oorzaak van de oorlog was toch de slavernij?

Ja, maar niet zoals jij het geleerd hebt. De oorzaak van de oorlog zat hem in wetgeving over het al dan niet toestaan van slavernij in de nieuw te veroveren gebieden in het westen van Amerika en had niets te maken met slavernij zoals deze in Amerika van toepassing was. In 1850 hield Amerika nog op bij Texas en moest de grote kolonisatie van het westen nog beginnen.

In 1853/1854 volgde de wet van Kansas/Nebraska over toestaan van Slavernij in nieuw verworven gebieden (lees: daar waar de Indianen onderworpen, verdreven of uitgemoord waren), waarna de vlam in de plan sloeg en er op kleine schaal een burgeroorlog uitbrak. Dit betekende min of meer het einde van de in 1835 opgerichte Whig-party en bracht een alles-of-niets situatie op tafel waarin volgens bijvoorbeeld Lincoln alle staten zich in landelijk beleid moesten schikken en niet meer zelfstandig keuzes mochten maken.

Lincoln minder populair dan Trump

De Whig-party werd opgevolgd door de Republikeinen, waar Lincoln de leider van werd. Slavernij was voor hem tijdens de verkiezingen van 1860 geen issue, al was hij zelf wel tegen uitbreiding van dat systeem.

Met een programma gericht op economische eenheid won hij de verkiezingen van 1860 met de hakken over de sloot. Volgens dat programma zouden alle grensoverschrijdende zaken (economie, defensie, spoorlijnen, handel, etc) in Washington besloten worden. Daar was het zuiden op tegen en dat zag je terug in de verkiezingsuitslag: met 39.6% van de popular vote (dus heel veel minder dan Trump nu) werd Lincoln president.

Daarop scheidden een aantal zuidelijke staten zich af, omdat ze geen zin hadden om onder centraal juk te leven. Toen Lincoln besloot om die afscheiding met geweld te bestrijden om de Unie bijeen te houden, voegden een groot aantal staten zich bij de rebellerende staten en begon wat wij kennen als de Amerikaanse Burgeroorlog, maar wat ze in het Amerikaanse Zuiden een oorlog tussen ‘Landen’ noemen.

Maar die slavernij dan? 

Dat werd eind 1862 een middel om het zuiden te strippen van zijn bezittingen. Lincoln maakte slavernij namelijk tot een onderwerp voor de gebieden onder bewind van de geconfedereerde staten was. Slavernij was volgens Lincoln gewoon toegestaan in:

  • Staten die onderdeel waren van de Unie.
  • Staten die loyaal waren aan de Unie.
  • Staten die zich reeds hadden overgegeven aan de Unie.
  • Delen van Staten die bezet waren door de Unie.

Eigen rechten

Het zuiden wilde niet gediscrimineerd worden door het noorden en onder dat juk moeten leven en besloot daarom te vechten voor eigen rechten. Een beetje wat Sylvana CS(A) ook probeert. Ze wilden met hun akkers gelijk blijven aan het noorden en niet ondergeschikt worden gemaakt aan stoommachines en fabrieken. Het overgrote merendeel van de zuidelijken had geen slaven en in groot deel van de staten was slavernij totaal geen issue, omdat het klimaat ongeschikt was voor katoen, inclusief overigens Kansas (waar het allemaal begon).

Over onwetendheid: dit is de confederatievlag 

 

 

Back

mei 24th, 2017 Permalink

Nee, ben geen Ajax-fan en word ik ook nooit, maar dit is fraai. Succes vanavond Ajax.

Romeins licht

mei 20th, 2017 Permalink

Tijdens de week van de Romeinen, leefden in de camper op Romeinse olielampen.

Romeins licht from MiniMaxi on Vimeo.

Droomlens

mei 20th, 2017 Permalink

Zo noemen ze hem. Het is een 50mm, in de jaren ’60 door Canon gemaakt voor een systeem dat niet meer in gebruik is. Een Chinees bouwde hem voor mij om naar passend op een Leica M. Een prachtige lens, die ik te weinig gebruik omdat ie erg lastig werken is: lomp, zwaar en nauwelijks scherp te krijgen op die M.

Maar zonder oefening wordt het nooit wat,dus staat de komende maand voor mij in het teken van die meer dan 50 jaar oude 50mm op een Leica M CCD. Zonder photoshop natuurlij. Ik moet dat ding onder controle zien te krijgen. Niet alleen op F2 (zoals hierboven), maar ook op f1.4 en zelfs wide open op f0.95.

Coffee

mei 19th, 2017 Permalink

Coffee in an RV … (too) early in the morning.

Archeon

mei 18th, 2017 Permalink

Tijdens de week van de Romeinen bezochten we Archeon. Aangezien we er toch waren, doken we ook in andere tijden.

2017 Archeon from MiniMaxi on Vimeo.

De wurgslang

Reacties uitgeschakeld voor De wurgslang
mei 12th, 2017 Permalink

Op mijn social media is het druk. In (app) groepen en op Facebook gaat het vooral over hebben: vakantiehuizen, TV’s, auto’s, meubels, telefoons … you name it. Je hebt er vast een beeld bij. Ik negeer de gesprekken en irriteer me aan de oppervlakkigheid, maar tegelijk ook aan mijn eigen oordeel, want wie ben ik om te bepalen waar iemand zich druk over moet maken?

Dan ontvang ik een SMS van iemand die ik een jaar of 10 jaar niet meer gezien heb:

“Roy, we hebben elkaar vaak gesproken over ondernemen en privé. Je had gedrag van Theo (*) nog weleens als negatief voorbeeld. Vond ik gewaagd, want dat is toch wel een topondernemer. Ik vroeg me altijd af wie van jullie beide gelijk had. Maar je hebt dus gewonnen.”

Een puzzeltje, want ik heb geen idee over welke Theo het gaat, laat staan over een context. De afzender zegt me ook niet direct iets en op mijn SMS terug krijg ik geen antwoord. Een belletje uit Enschede doet het bericht naar de achtergrond verschuiven, waarna het van mijn radar verdwijnt.

Een dag later zie ik een cryptische Facebook-posting van Eric over mogelijk dezelfde Theo. Ik pak de SMS er nog even bij en vergelijk die met die Facebook post. De teneur is niet goed, maar de post is op diverse manieren uit te leggen, dus ik check mijn bangste vermoedens en die worden bewaarheid: dood.

F*ck. Succesvol en bejubeld ondernemer, nog geen 50, eenzaam gestorven.

De SMS doet me nog steeds veel pijn. Alsof Theo zijn dood mij automatisch ergens winnaar van maakt … Alsof het leven een grote wedstrijd is …

Ik weet hoe lastig het is om uit een rat-race te stappen, een bubble te verlaten en dat aan mensen die in hokjes denken uit te moeten leggen. Ik weet hoe het is om met de nek aangekeken te worden, omdat mensen meer waarde hechten aan een titeltje als ‘directeur XY’ dan ‘visboer Z’. Of mensen die je pas belangrijk vinden als ze erachter komen dat je bedrijf A & B verkocht hebt of zeven huizen bezit. Net als Theo kan ik heel slecht tegen oppervlakkige oordelen (al maak ik me er ook weleens schuldig aan).

Theo was een filosoof. Iemand die op een prachtige en energieke manier een toekomstbeeld kon schetsen. Hij vond dat het leukste om te doen en omdat hij het goed kon en vaak goed zag, viel hij in die valkuil waar veel ondernemers in vallen: je maakt het schaalbaar, het wordt groter en voordat je het weet ben je veel tijd kwijt met de minder leuke overhead.

Om die balans goed te houden, ga je heel veel uren maken en dat gaat natuurlijk ten koste van je privé-leven. Je gaat geen moeizame emotionele relaties aan en slaat verjaardagen en feestjes over. Tuurlijk moet je mensen teleurstellen.

Je snapt ook wel dat dit links en rechts niet goed valt, dus waar je komt presenteer je jezelf als die succesvolle topondernemer die dus altijd druk is. En dat werkt, want waar voor ideeën weinig respect is, hoef je geld doorgaans niet toe te lichten.

Prima aanpak tegen oppervlakkigheid, maar die twee levens die je dan naast elkaar leeft, vreten je van binnen uit op. De frustratie is killing.

Ik heb er nooit met Theo over gesproken. Die relatie hadden we niet, hoewel ik hem regelmatig tegen kwam. Maar ik denk wel een beetje beeld te hebben bij de emotionele gevangenis die hij voor zichzelf gecreëerd heeft en het probleem dat er was om eruit te stappen.

Zelf zat ik tweemaal op die route, maar omstandigheden hielpen me ontsnappen.

Een derde keer werd me bespaard door mijn dochter, een ‘product’ uit de relatie met de vrouw waarmee ik al bijna twintig jaar samen ben. Iemand die kan dealen met mijn nukken en grollen en waar ik altijd aan denk (al zeg ik dat veel te weinig).

Ellende is nooit ver weg, maar als je er alleen voor staat dan wordt de wereld steeds donkerder en het leven snel een wurgslang. Dan kun je nog zo sterk of sportief zijn, maar over het algemeen win je het qua energie dan niet van de sluwheid van de dood …

 

(*) Theo heette bij leven anders.

Masterclass Impro Zwolle

Reacties uitgeschakeld voor Masterclass Impro Zwolle
april 30th, 2017 Permalink